RSS

Kan de PvdA door o.a. “de affaire Moorlag” nog meer beschadigd zijn geraakt, dan de PvdA al was?

‘Het is een kwestie van framen. Als je schrijft dat de affaire Moorlag de PvdA beschadigt, dan neem je automatisch en impliciet als uitgangspunt dat de PvdA puntgaaf en onbeschadigd was voordat de affaire Moorlag aan de orde kwam. Terwijl een partij die met negen zetels in de Kamer zit, omdat de kiezer de collaboratie van de PvdA met de VVD afstrafte door de PvdA van 38 zetels naar negen af te waarderen, moeilijk anders dan als zwaar gehavend kan worden omschreven. Dus de toonzetting van de berichtgeving over de PvdA’er William Moorlag komt neer op een negatieve opwaardering. Er wordt over de PvdA bericht alsof negen zetels normaal is en de zetel die Moorlag zou hebben meegenomen, de PvdA op een rampzalige acht zetels zou hebben gebracht.’

‘Dat Lodewijk Asscher zelf boter op zijn hoofd heeft, als het om de wet aan zijn laars lappen gaat, lees ik ook nergens,’ zegt Willemijn, ‘dus wat heeft Asscher nou over Moorlag te zeggen?

‘Alsof negen of acht zetels in het geval van de PvdA (van 38 naar 9 of 8, wat maakt het uit?) een dramatisch verschil zou zijn geweest,’ zegt Joost schouderophalend. ‘Wat mij steeds duidelijker wordt, is dat de PvdA een grote en sterke aanhang onder journalisten moet hebben, want de PvdA kan bijna niets fout doen, zo lijkt het wel. Vreemd hoor.’

‘Het faillissement van dat Licom in 2012 valt natuurlijk niet toevallig samen met het failliet van de PvdA in 2012,’ zegt Willemijn grinnikend. ‘Gaan die door Moorlag gereddde gehandicapten nu wel of toch maar niet het gewone wettelijke loon verdienen? Daar lees ik niks over, terwijl me dát juist het meest interesseert en niet wat er met meneer Asscher of mevrouw Vedelaar gebeurt, want die pipo’s gaan toch alleen maar meer en nog meer geld krijgen in dit systeem.’

‘Wie is Daphne Deckers, en waarom moeten wij weten dat ze 50 jaar wordt?’ vraagt Semanur, terwijl ze Trouw van zaterdag 13 januari van de stapel, bestemd voor de papiercontainer, pakt.

‘O, een zwemster geloof ik, of een hardloopster, zoiets …. Hoezo?’

‘Nou, ik vroeg het me af, omdat ze op voorpagina van Trouw staat,’ zegt Semanur, ‘wacht even: ze geeft levenslessen en instructie over wifi ..? Een soort coach of guru? Boeien zeg.‘

‘Is het niet die mevrouw die een jurk heeft bewaard, waarop spermavlekken zaten van een louche advocaat, die van het tableau is geschrapt, met wie ze een relatie had, of zit ik er naast?’ vraagt Willemijn, ‘Neen, die dame heet geen Daphne, maar ik ben de naam kwijt, en die mevrouw kreeg een media-prijs of zoiets.’

‘Die mevrouw die jij bedoelt, die heeft van die enge ronde ogen,’ weet Joost, ‘maar hoe ze heet en hoe die louche advocaat heet, met wie ze relatie had, weet ik ook niet. Ik geloof dat die advocaat de crimineel “de neus” verdedigde of zo ……? Enfin, is ook niet van belang toch? Waarom zou je dergelijke nutteloze en rare informatie tot je moeten willen nemen?’

‘Is ook niet van belang,’ antwoordt Semanur, ‘ik vroeg het me alleen af, omdat deze mevrouw op de voorpagina van een serieuze krant staat, met de boodschap dat ze 50 wordt. Ik dacht eerst dat ze een ziekte had, waardoor ze jong zou zijn gestorven en dat het daarom zo belangrijk werd geacht, vanwege de toepassing van een nieuw medicijn of zo. Gelukkig is deze dame gewoon gezond.  Neen, ik ga het niet lezen ook. Wat valt er nou over wifi te leren dat voor mij van belang is? Ik heb gewoon een werkende wifi. Weliswaar van een dure provider, maar dat zijn alle providers, want ze werken volgens mij in kartels. Ach, dat zal wel een onderhandse politieke deal zijn.’

‘Misschien staat er ergens iets over het loon dat die gehandicapte werknemers ná Moorlag krijgen,’ zegt Joost, dat vind ik wel interessant. Mag zo’n schijnconstructie voortaan gewoon gedoogd worden, wordt de wet aangepast, of krijgen die mensen een spuitje vanwege voltooid leven – als dat laatste tenminste niet te duur is, want die werkplaatsen leveren toch al weinig tot geen rendement op. Dus.’

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Waarom mensen “opgeven” in plaats van een basisloon invoeren – en tegelijk, eindelijk, het referendum in de Grondwet verankeren?

‘Gemeenten kunnen natuurlijk geen mensen opgeven, dat doen de gemeentemanagers en die worden daartoe gemachtigd, gelicentieerd, door hun politieke bovenbazen. Dit proces is onderdeel van de structurele scheefgroei tussen vermogen (steeds meer patrimoniaal, d.w.z. erfelijk verkregen > Thomas Piketty) en arbeid. Deze nefaste ontwikkeling wordt bestendigd en gestimuleerd. Het is een rampzalige ontwikkeling, natuurlijk. Het spruit voort uit benedenmaatse kwaliteit van politici en besturende echelons. Wat dit betreft heeft Donald Trump gelijk en is Nederland een shit hole country, net als zovele zogenaamd beschaafde landen met Verlichting en Renaissance in chocoladeletters op hun vaandel.’ Feisal legt de Trouw neer en neemt een warme croissant. ‘Zo’n bericht als dit in de Trouw, zou mijn hele weekend kunnen verpesten.’

‘Deze categorie mensen is niet sexy voor politici en hun epigonen,’ zegt Lea, ‘verdrinkende vluchtmigranten wel. Je hebt gelijk met je kwalificatie van onze samenleving als “onfatsoenlijk” in het kader van Avishai Margalit. Dit is geïnstitutionalisserde vernedering, omdat het onnodig is. Geef deze mensen een (basis-)loon dat voelt meteen anders dan een uitkering-waarop-ze-enkel-recht-kunnen-doen-gelden wanneer ze het etiket van maatschappelijke uitval, rejects, accepteren. Laat bijvoorbeeld een meneer Jos van Rey of Robin Linschoten als taakstraf een maand of langer textiel vouwen. Dan zou het tenminste nog een pedagogisch doel dienen.’

‘Trump heeft met de keuze van Pietje Hoekstra als ambassadeur voor Nederland, een wijze daad gepleegd, ‘meent Feisal, ‘een fluim voor een landje waar fluimen op het pluche en achter de knoppen zitten.’

‘Daarom staan de reporters klaar aan de stranden, om zo’n naargeestige boot vol naargeestige mensen op de kiek te slingeren, ‘ meent Willemijn, ‘Kijk maar naar de foto, de gefotografeerde textielvouwers zouden eergisteren uit zo’n boot kunnen zijn gevist. Nu staan ze textiel te vouwen om gemeentemanagers aan een work load te helpen. Het is een van de vele voorbeelden van onzinnige  gevolgen van nog onzinniger politieke daadkracht.’

‘Daadkracht? Wat nou daadkracht. Daadkracht is een kwalificatie voor normale politici en kundige ambtenaren,’ zegt Feisal snuivend, ‘Dit zijn de gevolgen van narcistische kippendrift. Dit zijn proeven van broddelwerk door beunhazen, die via nepotisme wethouder worden en daarna via de Haagse Kaasstolp doorstromen naar duurbetaalde managersposten, zoals Opperbobo bij de spoorwegen, waar ze dan minstens 10 keer zo veel geld krijgen toegeschoven als de mensen die het eigenlijke werk doen. Neen, dit is niet best.

Dit is geïnstitutionaliseerde vernedering, die niet – zoals Avishai Margalit op bladzijde 174 – 175 uitlegt – leidt tot uiteindelijke acceptatie in de “broederschap” – de maatschappij dus –  je begint als nieuwkomer nu eenmaal onderaan, maar maakt een gerede kans steeds een trapje hoger te kunnen. Neen, deze vernedering stigmatiseert en wrijft het de getroffenen in dat zij nóóít zullen worden toegelaten en opgenomen in de maatschappij die zij ooit als “Het Beloofde Land” zagen. Inderdaad: het zijn rejects, want levenslang op de schopstoel van de bijstandsuitkering.’

‘Het ene geldje is het andere niet en een basisinkomen is geen bijstandsuitkering. Daar zit een belevingswereld van verschil tussen. Zo’n manier van denken, zo’n redenatie en argumentatie gaat de meeste beroepspolitici die tegenwoordig de lakens uitdelen, ver boven de pet,’ verzucht Willemijn, ‘laat staan dat ze zich de doorwerkingen en causale verbanden zouden kunnen voorstellen. Dit is abacadabra voor hen. Je ziet het overal om je heen. Paradoxaal, omdat we toch, desnoods relatief, zo rijk zijn.’

‘Een schrijnend empathisch deficiet en een schrikbarend onvermogen tot constructieve verbeelding en creatieve fantasie.’

‘Toch raar hoor,’ vindt Lea, ‘aan de ene kant plakken ze daar, vanuit Den Haag vooral, allerhande nonsense fancy benamingen op (publieke) diensten, zoals dat hilarisch Burgerservicenummer (terwijl SociaalFiscaal oftewel Sofi-nummer, wel zo gewoon klinkt), terwijl dezelfde lui aan de andere kant precies die beoogde “geupgrade beleving” onderuit halen met allerlei stigmatiserende, depreciërende en vaak ook nog lachwekkende, etiketten. Ze hebben werkelijk geen sjoege waarom het gaat. Het zijn – zacht en vriendelijk gezegd – gesjochte tovenaarsleerlingen. Brrr …….windbuilen.’

‘Moet je die Orwelliaanse terminologie in dit stuk eens lezen, ‘zegt Feisal: ‘Een hoogleraar “actief burgerschap,” een gemeenteafdeling “maatschappelijke ontwikkeling” en dan die term “kansarmen” ……. Waar vind je zo veel newspeak bij elkaar als in het rijke en beschaafde Europa van nu? Honderd twintig procent shit hole lingo. Natuurlijk moeten we asielzoekers helpen, maar zorg als beroepspoliticus dan vooraf voor een infrastructuur die dat mogelijk maakt. Denk vooruit, heb een visie en maak van daaruit een plan, ontwerp een strategie, inclusief contingency-toeters en bellen. Je wordt daar vorstelijk voor betaald! Zet dan eindelijk eens iets volwassens “in de markt” nietwaar? Nu gooien ze daar in Den Haag en Brussel steeds baaltjes hooi, hup!, over de schutting en de burger moet maar zien hoe zij er verder mee klaar komt. Dat is onfatsoenlijk jegens de nieuwkomer, maar net zo onfatsoenlijk tegenover de burger in wiens tuin hij wordt gedropt.’

“Noem een miljoen-Plus migranten, maar een baaltje. Dat zijn echt een paar volwassen hooibergen hoor! Veel meer hooi dan dat die pipo’s op hun vorkjes kunnen nemen. Amateurs, die te hooi en te gras aanknutselen.’

‘Ja, dat weten we inmiddels: de beroeps- en broodpolitici hebben lak aan ons,’ zegt Willemijn terwijl ze haar schouders ophaalt. ‘Ze laten niet na ons dat in te wrijven, Wij gaan toch wel weer stemmen. Wij mogen om de zoveel jaar stemmen, om hen op het pluche te helpen en dan weer onze mond houden. Inderdaad, daarom is het referendum zo nodig.’ 

‘Deze politici snappen ook niet dat het zien, het getuige zijn, van vernedering die anderen wordt aangedaan, door degenen die ook jou besturen en regeren (en die jij nota bene hebt gekózen!), minstens net zo demoraliserend werkt als zelf het slachtoffer zijn van de vernederende bejegening.’

‘Het stapelt zich op hè,’ merkt Lea op, ‘die uitgeholde gebakken-lucht-producten van wat ooit een echte overheid was. Veel gemeenten zijn al bijna onbereikbaar voor de burger, omdat ze telefoonnummers afschaffen of van een héééééle lange wachttijd voorzien…..’

‘En dan word je tien keer doorgeschakeld en heb je na een half uur aan de telefoon een kip-zonder-kop aan de lijn die het ook niet weet,’ zegt Willemijn grinnikend. ‘Dit is effectief ontmoedigingsbeleid, hierover is onvermijdelijk diepzinnig geëpibreerd en langdurig nagedacht. Natuurlijk zijn hier consultants voor ingehuurd, enfin, breek me de snavel niet open. Deze botte handelwijze van veel gemeentepersoneel is net zo goed vernederend voor de burger. Onfatsoenlijk gedrag van de overheid. Dezelfde overheid die moord en brand schreeuwt dat “wij” tienduizenden exotische vluchtmigranten moeten slikken, vanwege het fatsoen en de normen. Een overheid die zelf steeds onfatsoenlijker wordt in zijn optreden naar ons toe. Praktizeer eerst maar zelf wat je zo vroom preekt, overheid. Maar, wij stemmen er blijkbaar zelf voor, want we leven immers in een verlichte democratie en onder de rule of law?

‘Daarom zeg ik het maar nog een keer: het referendum moet worden opgetuigd en ingevoerd,’ zegt Feisal met stemverheffing, ‘in naam van de Beschaving. Op den duur zal het referendum – mits vakkundig en te goeder trouw verhapstukt en bekokstoofd! – de verhouding tussen de carrière-graaiers en het gepeupel kunnen herstellen. Daar ben ik van overtuigd. Het referendum als tussenrapport, kan een echte meritocratische politieke elite creëren, door het afvalmechanisme: drie keer een slecht tussenrapport en foetsj, jammer dan, ga jij maar textiel vouwen. Dat je minister bent geweest, doet niet ter zake, dat was hybris, véél te hoog gegrepen. Ga maar een tijdje op de blaren zitten om volwassen te worden, met je blabla praatjes-voor-de-vaak! Kijk naar Zwitserland. Wat we nu in Nederland doen, is interen op het generaties lang opgebouwde maatschappelijk kapitaal. Potverteren, dat doen de tegenwoordige pipo’s en bimbo’s en ze staan met hun zelfvoldane tronies en dikgegeten buiken veel te veel en te vaak op de foto! Ga eindelijk eens aan het werk mensen! Dat kan net zo goed textiel vouwen betekenen.’

 

Ingrid Weel: ‘Een bijstandsuitkering voor altijd’ / Trouw, 13 januari 2018 / Economiekatern, bladzijde 19

Avishai Margalit (2001/1996): De fatsoenlijke samenleving (vertaling van The Decent Society) / Amsterdam: Van Gennep / ISBN: 90-5515-244-7

Franz Kafka (1976/1935): Sämtliche Erzählungen / Fischer /  ISBN: 3 10 338105 0 / ‘Zur Frage de Gesetze’ staat op pagina 360 – 362

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Lijdt de Amerikaanse ambassadeur Pete H. aan faalangst of geniet hij volop van faalplezier?

‘Kijk, dit vind ik nou zo leuk van de NRC,’ zegt Taco terwijl hij het beeldscherm omhooghoudt. ‘De krant kan natuurlijk niet schrijven dat meneer Hoekstra aan faalangst zou lijden – daar gaat de hofpsychiater van Donald Trump waarschijnlijk over – maar wat doen ze, ze sturen een journaliste naar de bieb en die ziet wat voor boeken Pietje H. leest. Dat zetten ze dan in een “Ikje.” Bravo!’

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , ,