RSS

Daily Archives: januari 13, 2018

Waarom mensen “opgeven” in plaats van een basisloon invoeren – en tegelijk, eindelijk, het referendum in de Grondwet verankeren?

‘Gemeenten kunnen natuurlijk geen mensen opgeven, dat doen de gemeentemanagers en die worden daartoe gemachtigd, gelicentieerd, door hun politieke bovenbazen. Dit proces is onderdeel van de structurele scheefgroei tussen vermogen (steeds meer patrimoniaal, d.w.z. erfelijk verkregen > Thomas Piketty) en arbeid. Deze nefaste ontwikkeling wordt bestendigd en gestimuleerd. Het is een rampzalige ontwikkeling, natuurlijk. Het spruit voort uit benedenmaatse kwaliteit van politici en besturende echelons. Wat dit betreft heeft Donald Trump gelijk en is Nederland een shit hole country, net als zovele zogenaamd beschaafde landen met Verlichting en Renaissance in chocoladeletters op hun vaandel.’ Feisal legt de Trouw neer en neemt een warme croissant. ‘Zo’n bericht als dit in de Trouw, zou mijn hele weekend kunnen verpesten.’

‘Deze categorie mensen is niet sexy voor politici en hun epigonen,’ zegt Lea, ‘verdrinkende vluchtmigranten wel. Je hebt gelijk met je kwalificatie van onze samenleving als “onfatsoenlijk” in het kader van Avishai Margalit. Dit is geïnstitutionalisserde vernedering, omdat het onnodig is. Geef deze mensen een (basis-)loon dat voelt meteen anders dan een uitkering-waarop-ze-enkel-recht-kunnen-doen-gelden wanneer ze het etiket van maatschappelijke uitval, rejects, accepteren. Laat bijvoorbeeld een meneer Jos van Rey of Robin Linschoten als taakstraf een maand of langer textiel vouwen. Dan zou het tenminste nog een pedagogisch doel dienen.’

‘Trump heeft met de keuze van Pietje Hoekstra als ambassadeur voor Nederland, een wijze daad gepleegd, ‘meent Feisal, ‘een fluim voor een landje waar fluimen op het pluche en achter de knoppen zitten.’

‘Daarom staan de reporters klaar aan de stranden, om zo’n naargeestige boot vol naargeestige mensen op de kiek te slingeren, ‘ meent Willemijn, ‘Kijk maar naar de foto, de gefotografeerde textielvouwers zouden eergisteren uit zo’n boot kunnen zijn gevist. Nu staan ze textiel te vouwen om gemeentemanagers aan een work load te helpen. Het is een van de vele voorbeelden van onzinnige  gevolgen van nog onzinniger politieke daadkracht.’

‘Daadkracht? Wat nou daadkracht. Daadkracht is een kwalificatie voor normale politici en kundige ambtenaren,’ zegt Feisal snuivend, ‘Dit zijn de gevolgen van narcistische kippendrift. Dit zijn proeven van broddelwerk door beunhazen, die via nepotisme wethouder worden en daarna via de Haagse Kaasstolp doorstromen naar duurbetaalde managersposten, zoals Opperbobo bij de spoorwegen, waar ze dan minstens 10 keer zo veel geld krijgen toegeschoven als de mensen die het eigenlijke werk doen. Neen, dit is niet best.

Dit is geïnstitutionaliseerde vernedering, die niet – zoals Avishai Margalit op bladzijde 174 – 175 uitlegt – leidt tot uiteindelijke acceptatie in de “broederschap” – de maatschappij dus –  je begint als nieuwkomer nu eenmaal onderaan, maar maakt een gerede kans steeds een trapje hoger te kunnen. Neen, deze vernedering stigmatiseert en wrijft het de getroffenen in dat zij nóóít zullen worden toegelaten en opgenomen in de maatschappij die zij ooit als “Het Beloofde Land” zagen. Inderdaad: het zijn rejects, want levenslang op de schopstoel van de bijstandsuitkering.’

‘Het ene geldje is het andere niet en een basisinkomen is geen bijstandsuitkering. Daar zit een belevingswereld van verschil tussen. Zo’n manier van denken, zo’n redenatie en argumentatie gaat de meeste beroepspolitici die tegenwoordig de lakens uitdelen, ver boven de pet,’ verzucht Willemijn, ‘laat staan dat ze zich de doorwerkingen en causale verbanden zouden kunnen voorstellen. Dit is abacadabra voor hen. Je ziet het overal om je heen. Paradoxaal, omdat we toch, desnoods relatief, zo rijk zijn.’

‘Een schrijnend empathisch deficiet en een schrikbarend onvermogen tot constructieve verbeelding en creatieve fantasie.’

‘Toch raar hoor,’ vindt Lea, ‘aan de ene kant plakken ze daar, vanuit Den Haag vooral, allerhande nonsense fancy benamingen op (publieke) diensten, zoals dat hilarisch Burgerservicenummer (terwijl SociaalFiscaal oftewel Sofi-nummer, wel zo gewoon klinkt), terwijl dezelfde lui aan de andere kant precies die beoogde “geupgrade beleving” onderuit halen met allerlei stigmatiserende, depreciërende en vaak ook nog lachwekkende, etiketten. Ze hebben werkelijk geen sjoege waarom het gaat. Het zijn – zacht en vriendelijk gezegd – gesjochte tovenaarsleerlingen. Brrr …….windbuilen.’

‘Moet je die Orwelliaanse terminologie in dit stuk eens lezen, ‘zegt Feisal: ‘Een hoogleraar “actief burgerschap,” een gemeenteafdeling “maatschappelijke ontwikkeling” en dan die term “kansarmen” ……. Waar vind je zo veel newspeak bij elkaar als in het rijke en beschaafde Europa van nu? Honderd twintig procent shit hole lingo. Natuurlijk moeten we asielzoekers helpen, maar zorg als beroepspoliticus dan vooraf voor een infrastructuur die dat mogelijk maakt. Denk vooruit, heb een visie en maak van daaruit een plan, ontwerp een strategie, inclusief contingency-toeters en bellen. Je wordt daar vorstelijk voor betaald! Zet dan eindelijk eens iets volwassens “in de markt” nietwaar? Nu gooien ze daar in Den Haag en Brussel steeds baaltjes hooi, hup!, over de schutting en de burger moet maar zien hoe zij er verder mee klaar komt. Dat is onfatsoenlijk jegens de nieuwkomer, maar net zo onfatsoenlijk tegenover de burger in wiens tuin hij wordt gedropt.’

“Noem een miljoen-Plus migranten, maar een baaltje. Dat zijn echt een paar volwassen hooibergen hoor! Veel meer hooi dan dat die pipo’s op hun vorkjes kunnen nemen. Amateurs, die te hooi en te gras aanknutselen.’

‘Ja, dat weten we inmiddels: de beroeps- en broodpolitici hebben lak aan ons,’ zegt Willemijn terwijl ze haar schouders ophaalt. ‘Ze laten niet na ons dat in te wrijven, Wij gaan toch wel weer stemmen. Wij mogen om de zoveel jaar stemmen, om hen op het pluche te helpen en dan weer onze mond houden. Inderdaad, daarom is het referendum zo nodig.’ 

‘Deze politici snappen ook niet dat het zien, het getuige zijn, van vernedering die anderen wordt aangedaan, door degenen die ook jou besturen en regeren (en die jij nota bene hebt gekózen!), minstens net zo demoraliserend werkt als zelf het slachtoffer zijn van de vernederende bejegening.’

‘Het stapelt zich op hè,’ merkt Lea op, ‘die uitgeholde gebakken-lucht-producten van wat ooit een echte overheid was. Veel gemeenten zijn al bijna onbereikbaar voor de burger, omdat ze telefoonnummers afschaffen of van een héééééle lange wachttijd voorzien…..’

‘En dan word je tien keer doorgeschakeld en heb je na een half uur aan de telefoon een kip-zonder-kop aan de lijn die het ook niet weet,’ zegt Willemijn grinnikend. ‘Dit is effectief ontmoedigingsbeleid, hierover is onvermijdelijk diepzinnig geëpibreerd en langdurig nagedacht. Natuurlijk zijn hier consultants voor ingehuurd, enfin, breek me de snavel niet open. Deze botte handelwijze van veel gemeentepersoneel is net zo goed vernederend voor de burger. Onfatsoenlijk gedrag van de overheid. Dezelfde overheid die moord en brand schreeuwt dat “wij” tienduizenden exotische vluchtmigranten moeten slikken, vanwege het fatsoen en de normen. Een overheid die zelf steeds onfatsoenlijker wordt in zijn optreden naar ons toe. Praktizeer eerst maar zelf wat je zo vroom preekt, overheid. Maar, wij stemmen er blijkbaar zelf voor, want we leven immers in een verlichte democratie en onder de rule of law?

‘Daarom zeg ik het maar nog een keer: het referendum moet worden opgetuigd en ingevoerd,’ zegt Feisal met stemverheffing, ‘in naam van de Beschaving. Op den duur zal het referendum – mits vakkundig en te goeder trouw verhapstukt en bekokstoofd! – de verhouding tussen de carrière-graaiers en het gepeupel kunnen herstellen. Daar ben ik van overtuigd. Het referendum als tussenrapport, kan een echte meritocratische politieke elite creëren, door het afvalmechanisme: drie keer een slecht tussenrapport en foetsj, jammer dan, ga jij maar textiel vouwen. Dat je minister bent geweest, doet niet ter zake, dat was hybris, véél te hoog gegrepen. Ga maar een tijdje op de blaren zitten om volwassen te worden, met je blabla praatjes-voor-de-vaak! Kijk naar Zwitserland. Wat we nu in Nederland doen, is interen op het generaties lang opgebouwde maatschappelijk kapitaal. Potverteren, dat doen de tegenwoordige pipo’s en bimbo’s en ze staan met hun zelfvoldane tronies en dikgegeten buiken veel te veel en te vaak op de foto! Ga eindelijk eens aan het werk mensen! Dat kan net zo goed textiel vouwen betekenen.’

 

Ingrid Weel: ‘Een bijstandsuitkering voor altijd’ / Trouw, 13 januari 2018 / Economiekatern, bladzijde 19

Avishai Margalit (2001/1996): De fatsoenlijke samenleving (vertaling van The Decent Society) / Amsterdam: Van Gennep / ISBN: 90-5515-244-7

Franz Kafka (1976/1935): Sämtliche Erzählungen / Fischer /  ISBN: 3 10 338105 0 / ‘Zur Frage de Gesetze’ staat op pagina 360 – 362

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,