RSS

Monthly Archives: december 2019

Haagse tokkies …?

 

‘ Nou, niet alle Kamerleden wónen werkelijk in Den Haag, als je dat bedoelt. Menige plucheklever heeft daar op staatskosten een appartement, omdat ze te ver weg domicilie voeren. Dan kunnen ze niet op tijd op hun werkplek zijn. Is de gedachte. Vandaar zo’n pied-à-terre in Den Haag. Daar springen vele parlementariërs trouwens financieel creatief mee om, met declareren van riante reiskostenvergoedingen van en naar spookadressen. Die zijn waarschijnlijk de ergste van de Haagse tokkies. Maar, dit bedoelde je niet direct, als ik naar het scherm van je laptop kijk tenminste.’

–  ’ Toch ook wel hoor, die brandstichters uit Scheveningen-Duindorp en de brandstichters onder de Haagse kaasstolpen van de Tweede en Eerste Kamer ontlopen elkaar niet zo veel. Alleen zijn de tokkies met hun vuurtjes duidelijk zichtbaar, terwijl de tokkies onder de kaasstolpen “onzichtbaar” blijven. Op de laatsten zijn andere taaluitingen en etiketten van toepassing, zij bevolken een ander discours maar voor mij zijn het wel degelijk  tokkies.’

‘ Voor wie schrijven kranten zulke reportages over die Haagse brandstichters eigenlijk? De lieden over wie het gaat, lezen geen kranten. Dus wie en wat zien de journalisten als hun doelgroep? Het doet me denken aan een verhaal dat Godfried Bomans ooit ergens debiteerde of opschreef. Over die meneren die tijdens de kerstdagen met warme punch knus in een groot huis, bij de haard zitten, terwijl het buiten sneeuwt en een gure wind om het huis raast. Voor het raam van die huiskamer loopt buiten een man heen en weer, die zichtbaar rilt van de kou en stampvoetend brrrr …. brrrr roept, terwijl hij zijn armen zwaait om warm te worden.
Op een gegeven ogenblik stelt een van de meneren binnen aan de gastheer voor om de sloeber binnen te halen, voor een slok hete punch.
De gastheer reageert verbolgen en geeft de gast te verstaan dat hij die man daar buiten heeft ingehuurd voor het contrast: het kou-lijden van de schlemiel daarbuiten, verhoogt het gevoel van knusheid bij het gezelschap rond de open haard. Althans, dat is de gedachte. En natuurlijk wordt de sloeber zwart betaald.
De lezers van de kranten waarin verslag wordt gedaan van de tokkies met hun fakkels en fikkies daar in Den Haag, verhogen het gevoel van veiligheid en knusheid van de meeste krantenlezers. Voor de krantenlezer is het een ver-van-mijn-bed-show. De politie en de ME worden met belastinggeld betaald om mee te figureren in deze bizarre show. Natuurlijk lezen tokkies geen kranten, althans geen “kwaliteitskranten.”

– ’ In wezen zijn die krantenlezers (present company included) net zo kortzichtig en simpel als de tokkies met hun fakkels, die roepen dat het gezag hen hun vette fik afneemt. Want de meest krantenlezers blijven gedwee stemmen op de tokkies onder de Haagse kaasstolpen, de tokkies die alle Nederlanders een heleboel afpakken, zonder dat er merkbaar protest hoorbaar wordt. We kregen net een brief van de monopolistische spoorwegen: vanaf januari 2021 mag je met je “Voordeelurenabonnement” alleen tussen 09:00 – 16:00 en 18:30 – 06:30 reizen. Daarvoor gaat de prijs van je abonnement met 7 euro/jaar omlaag, dus 60 euro in plaats van 67. Keuzedag voor 60-plussers worden afgeschaft. Hoeveel extra winst zouden de NS-bobo’s hier op maken?

Een kwestie van diefstal-op-klaarlichte-dag via de publieke dienstverlening. Meneer van Boxtel zet de maatregel nu vast uit, om te zien wat de reacties zullen zijn. Blijven massale reacties uit, dan gaat de diefstal geruisloos door. Zo doen ze dat.’

‘ Je zou het zelfs provocerend kunnen noemen wat de kranten schrijven, indien je je even in een andere positie verplaatst. Hier staat het letterlijk, deze kop bij de NRC:  < <  „Er wordt ons iets afgepakt.” En dat ‘afpakken’ gaat niet alleen om de vuren. Niet de vuren zijn het punt, het is de saamhorigheid. > > “De” saamhorigheid, die is en wordt ons allemaal afgepakt. Niet alleen die tokkies in Duindorp-Scheveningen. Ook het journaille dat erover schrijft, alsof het alleen de anderen betreft.
Jij haalt dat geld-aftroggelen van de NS aan, maar in de Trouw lees ik dat vier dagen per week onderwijs voor onze kinderen, voortaan als een natuurwet geldt. We meten er maar het beste van maken. Niemand die hier tegen met fakkels de staat op gaat.’

Lees dit eens, over de tokkies in Scheveningen:  < < „Eén team, één taak. Jullie noemen het gevaar. Eén team, één taak. Aan het eind van elk jaar.” > >  Dit kun je zo vertalen naar: une foi, une loi, un roi – één geloof, één wet, één vorst. Of recenter: ein Volk, ein Reich, ein Führer!
Saamhorigheid is hier het sleutelwoord. Het gevoel ergens bij te horen, deel uit te maken van een groter geheel dat je kunt overzien, dat duidelijke grenzen heeft. Grenzen waarover we iets hebben te zeggen. Wat is daar van over? Je kunt het bij een auteur as Zygmunt Bauman zo nalezen: Liquid Times, Liquid Life, Liquid Modernity, Liquid Fear enzovoorts.‘

–  ‘ Je kunt beter vinden dat de Fik je wordt afgepakt, dan je realiseren dat je land je is afgepakt, met daar bij je onderwijs, je openbaar vervoer, je “Democratie.” Zo’n fik op een Schevenings strand, die is te overzien, dat kun je behappen, maar al die andere dingen die je aan de lopende band afgepakt worden, dat grijpt je naar de strot want daar sta je machteloos tegenover. Op welke politieke partij je ook stemt, ze bestelen je allemaal. Daar kun je maar beter niet bij stilstaan. Neen, laat ze daar in Duindorp maar rellen om hun fik van pallets. Dat is altijd nog te verkiezen boven het in de fik zien vliegen van je eigen auto, je boot en je huis.’

‘ Hier, nog zo’n krantenkop: “SCP: Nederlanders bezorgder over klimaat dan over immigratie. “ Dat lees ik als: Nederlanders zijn bezorgder over iets (het klimaat) waarvan ze zeker weten dat ze daar niks aan kunnen doen, dan dat ze bezorgd durven zijn over iets (de immigratie) waaraan ze in theorie – via de democratie – wel iets aan zouden kunnen doen, maar de facto helemaal niks aan kunnen doen.’

–  ‘ Hoewel, deze Parool-journalist nog niet helemaal van het padje af is en tenminste nog durft schrijven: “ De zorgen over klimaat en milieu lopen overigens flink uiteen. Sommige ondervraagden zijn vooral ongerust over klimaatverandering en milieuvervuiling, terwijl anderen vooral kopzorgen hebben over de maatregelen die worden genomen om de klimaat- en stikstofproblematiek aan te pakken. “
Inderdaad: we moeten ons meer zorgen maken over de maatregelen die deze tokkies nemen, dan over de problemen die ze daarmee beweren aan te kunnen pakken.’

 

 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on december 31, 2019 in Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

Vertekend zelfbeeld ?

‘ Het was even aarzelen tussen deze twee NRC-koppen: Verloedering holt democratie en samenwerking uit en Dat Mark Rutte al die jaren de onbetwiste minister-president bleef, is „het raadsel van deze tijd, maar ze zijn beide even dringend aan de orde.
Met de eerste ben ik het roerend eens, zij het dat ik het (ook) op Nederland van toepassing acht – dus niet alleen (en gelukkig, niet bij ons) op Amerika.
De tweede hangt daar mee samen. Alleen: wij kiezen meneer Rutte niet, maar velen van ons stemmen blijkbaar op de kongsi die Rutte als belangenbehartiger naar voren schuift. Wij stemmen dus in groten getale op Shell, Unilever en Brussel/Merkel. Dat is grotesk, vreemd en uiterst bizar, maar het verleent de eerste kop heel veel geloofwaardigheid: de verloedering in en van Nederland is na tien jaar Rutte-en-de-VVD aan de knoppen in Den Haag, onmiskenbaar en dringt zich steeds prangender aan ons op.’

–  ‘ Dat causale verband is vele stemmers volgens jou dus blijkbaar ontgaan. Wie zou zichzelf in multinationale predators als Shell en Unilever willen herkennen, als ze in spiegel kijkt? Dan verzin je in gedachten toch liever een vertekend zelfbeeld? Vergeet een wezenlijk en zeer belangrijk ding niet: Rutte en zijn VVD komen steeds boven drijven bij gebrek aan geloofwaardige, betrouwbare en solide alternatieven. Op welke partij, op wie, zouden jij en ik nu kunnen stemmen. Ja, hooguit op individuen, zoals een Pieter Omtzigt, maar stem je op Omtzigt dan krijg je de hele naargeestige CDA-stoet erbij, inclusief zulke druiloren als Wopke Hoekstra en Hugo de Jonge. Dus wat moet je? Behalve, natuurlijk: niet gaan stemmen.
Er zouden veel meer mensen naar een programma als Café Weltschmerz moeten kijken, want daar worden lacunes die de mainstream media laten vallen, vaak erg goed opgevuld.
Okay, jij hebt het gesprek tussen Frank Ankersmit en Geerten Waling bekeken – dat was mij trouwens helaas ontgaan – en je wilt de link naar die video op de site. Terecht. Ik hoop dat Weltschmerz een vervolg op dit gesprek met prof. Ankersmit in de pijplijn heeft en dan liefst in combinatie met de thema’s die ook bij Maurice de Hond en Syp Wynia aan de orde kwamen.’

‘ Dat met het spiegelbeeld, noemt Ankersmit meen ik: het principe van mimetische representatie (zie o.a. Auerbach); men stemt op kandidaten die – naar men denkt – op jezelf lijken. Verder de synechdoche en de tautologie. Veel te geleerd natuurlijk, maar voor het denken-over bijna onmisbaar. Goed, goed, zulke tweegesprekken. Met op dit thema in alle gevallen Geerten Waling als gespreksleider, want zo’n gesprek staat of valt met de kwaliteit van de interviewer-gespreksleider. ‘

–  ‘ Graag ja. Waling zou in dit geval en voor zover ik kan overzien, de beste keuze zijn. Waling is in ieder geval historisch behoorlijk onderlegd en dat compenseert zijn matige kennis over kunst- en literatuurtheorie ruimschoots. Waling beschikt naar mijn smaak over een voldoende algemene ontwikkeling om de ideeën van Ankersmit tot hun recht te laten komen.’

‘ Jij hebt gelijk. Misschien zou de expliciete inbreng van theorieën uit de (schilderkunst-)Kunst en Literatuurwetenschap zelfs versluierend en afleidend werken in zo’n gesprek. We zijn tenslotte niet allemaal Johan Huizinga’s. Gezien ons huidige onderwijs is dat inmiddels absoluut illusionair. Ankersmit laat die theorieën veelal impliciet. De man heeft geen exhibitionistische neigingen. Jammer en vreemd dat het hoofdwerk van Ankersmit zo moeilijk te krijgen is.’

–  ‘ Dat bedoel ik. De rode draad bij zowel Ankersmit als De Hond als Wynia is voor mij het (dis-)functioneren van ons huidige politieke bestel, dat nominaal nog steeds berust op een vorm van representatieve democratie. In hoeverre is dat intussen make-belief, marketing en imago-management en in hoeverre werkt het nog authentiek legitimerend. Hierover zou zeker als opmaat naar de volgende verkiezingen, regelmatig gesproken moeten worden. Herhaling is hier belangrijk. Deze drie personen (Ankersmit, Wynia en De Hond) leveren met hun ideeën wat mij betreft een paar solide bouwstenen aan waarop degelijk kan worden voortgeborduurd.’

‘ Misschien dat de directie van Café Weltschmerz dat kan bekokstoven. Echter: alles valt of staat met de kwaliteit van de interviewer-gesprekspartner. Ze werken bij Weltschmerz met onbezoldigde vrijwilligers. Dat kan zowel keuze-beperkend als -verruimend werken. In ieder geval hoeven ze bij Weltschmerz niet geforceerd en koste wat kost een entertainment-component in te brengen. Zoals ze dat in die biotoop plegen te zeggen: “Het moet leuke televisie opleveren.”  Brrrrrr ….. De onderwerpen en thema’s zijn spannend en opwindend genoeg. Daar is enkel een kundige en vaardige facilitator bij nodig. Ik zou bijna zeggen: een soort Socratische vroedvrouw met ruime ervaring en liefst een track record aan geslaagde bevallingen.’

–  ‘ Dat is het grote voordeel van een formule als Café Weltschmerz: het mogen bijdragen aan een kwalitatief hoogstaande aflevering levert een intrinsieke, intellectuele, bevrediging op, waar geen financiële vergoeding tegen op kan.’

Mogen, is in deze context wat mij betreft synoniem met kunnen. Niet iedereen die zich aanbiedt als interviewer of interviewee (geïnterviewde) hoeft per se – omdat zij of hij “gratis” werkt – te worden ingezet. Personen met een te veel aan kippendrift en geldingsdrang en een te schamele domeinkennis, zelfs liever niet. Zelfs al zouden ze hoofdsponsor van Café Weltschmerz zijn! Het gaat erom de ideeën van de gast, de geïnterviewde, zo volledig mogelijk over het voetlicht te brengen.’

–  ‘ Er zijn personen genoeg die dat volgens mij uitstekend zouden kunnen, behalve een Geerten Waling die we in actie zagen met Frank Ankersmit. Ik denk aan bijvoorbeeld Paul Scheffer, maar ook Coen de Jong, die zo’n goed team met Syp Wynia vormt. Waarom zou de organistaie van Café Weltschmerz niet meer bronnen aanboren? Men lijkt uitgerekend de mensen te vergeten die geen grote waffel en scherpe ellebogen hebben, maar die er wel hele goede ideëen op na houden. Bijvoorbeeld Paul Kalma, Margot Trappenburg of Ruud Koole, ik noem maar wat.’

‘ Wat als Weltschmerz een gespreksronde op touw zette rond deze drie gesprekken met Ankersmit, De Hond en Wynia? Laat de drie heren elkaars gesprekken zien en stel voor over de centrale thema’s een of meerdere vervolggesprekken te houden. Houd vooraf enkele gesprekken en laat de heren met elkaar praten. Het geheel, goed gemodereerd en gestroomlijnd, met terzake kundige moderators die de gesprekspartner tot zijn volle recht kunnen doen komen.’

–  ‘ Met als centraal thema de representatieve democratie in zijn huidge vorm. Dat lijkt me een prima uitgangspunt. Alle drie zijn het erover eens dat ons politieke stelsel is geënt op een achterhaald mensbeeld, een anachronistische opvatting over hoe de (Westerse) mens van nu zou acteren. Ankersmit heeft het over een noodzakelijke nieuwe ideologie als bindmiddel, De Hond signaleert – zonder theoretische toeters en bellen – divergentie tussen een achterhaald politiek systeem en kiezers van nu, en Syp Wynia draagt (recente) praktijkvoorbeelden aan waaruit blijkt dat gerepresenteerden (kiezers) nauwelijks nog staat kunnen maken op beloften en toezeggingen van degenen die beweren hen te vertegenwoordigen en hun belangen te behartigen. Resultaat is marketing en massamisleiding, met als opvallendste gevolg: spontane demonstraties op het Malieveld, die als “illegitiem” en “verstorend” worden afgedaan, zonder dat oorzaken en mogelijke remedies worden onderzocht.’

‘ Kortom: we sukkelen gewoon verder.’

 

 

Over de representatievormen in de politiek; Geerten Waling en Frank Ankersmit  •  Café Weltschmerz –  Dec 19, 2016

‘ Frank Ankersmit  promoveerde in 1982 op het proefschrift Narrative logic: a semantic analysis of the historian’s language, een geschiedfilosofische studie over het narratieve element in de geschiedschrijving. In 1986 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.

Ankersmit is sinds 1992 hoogleraar intellectuele en theoretische geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij schreef veertien boeken en daarnaast ca. honderdvijftig wetenschappelijke artikelen. Met zijn boek over de historische ervaring won hij de Socrates-wisselbeker 2008. In april 2008 gaf hij zijn laatste hoorcolleges aan de Rijksuniversiteit Groningen. ‘

 

“Je moet radicaal anders een kabinet maken”: Pim van Galen en Maurice de Hond  • Café  Weltschmerz  Dec 15, 2019

‘ In zijn laatste peilingen ziet Maurice de Hond de versnippering alleen maar toenemen. De drie grootste partijen hebben elk maar 19 zetels. Met 6, 7 partijen in 2021 een regering vormen lukt volgens De Hond niet meer. Hij pleit voor radicaal andere aanpak, waarbij het volk via referenda het laatste woord heeft. ‘

 

Mark Rutte: 3 kabinetten is genoeg; Syp Wynia en Pim van Galen •  Café Weltschmerz  –   Dec 19, 2019

Syp Wynia – politiek commentator – zegt in een eindejaarsgesprek met Pim van Galen dat premiers in Nederland na acht jaar moeten opstappen.
Volgens Wynia is Rutte het contact met de burger verloren : “Zijn kabinet dient niet het algemeen belang, maar deelbelangen van polderlobby’s die het contact met hun achterban zijn verloren”.
Omdat Rutte met vrijwel alle partijen regeert spreekt Winia van een “eenpartijstelsel-staat”.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on december 30, 2019 in Uncategorized

 

Stikstof is stikstof is stikstof is stikstof

 

 

‘ Steengoed interview van Emiel Hakkenes in de Trouw. Zou Emiel niet bij Café Weltschmerz kunnen worden ingeschakeld? Daar gaan zo veel in potentie goede interviews door het putje, omdat de interviewer niet over de kwaliteiten van Emiel beschikt. Doodzonde vind ik dat!’

–  ‘ Dit interview met Johan Vollenbroek wordt op schrift weergegeven hè. Dat is iets anders dan een mondeling gesprek. Maar, je hebt wel gelijk dat er bij Weltschmerz aan de interviewers en/of gesprekspartners vaak het een en ander schort, waardoor de geïnterviewde niet half uit de verf komt. En dat is jammer. Dit interview van Emiel Hakkenes is inderdaad goed. Het grijpt me opnieuw naar de keel, om te lezen hoe amateuristisch er “geregeerd” wordt. Terwijl de kennis op velerlei gebied in Nederland voor het opscheppen ligt. Men blijft echter klungelen en kleuteren in hetzelfde enge kringetje van Rutteiaanse zelfbevestigers.’

‘ Jahááá, bijvoorbeeld de wiskundig cultureel antropoloog Jan van de Beek, over de kosten van immigratie! Dit is trouwens ook een Weltschmerz gesprek, maar Van de Beek heeft geluk met zijn interviewer Ruben Munsterman, die heeft geen last van overmatige geldingsdrang en laat zijn gast aan het woord. Nota bene! Van de Beek mocht geen breed onderzoek doen naar de kosten (en eventuele opbrengsten) van migratie, want “aan mensen mocht niet worden gerekend.” De mallotige hypocrisie!
Oké, Hakkenes, ja, zondermeer goed, zelfs een inkijkje in de schrale empathische vermogens van Rutte geeft hij ons.’

–  ‘ O ja, die vegetarische bitterballen waarop werd bezuinigd. Wat een gastheer, die meneer Rutte. Zo’n marathonloper verbrandt gewoon erg snel, dus daar moet flink wat biomassa in. Weet Rutte veel. Die is enkel geïnteresseerd in de taxatie of Vollenbroek mediageniek genoeg is om zijn stikstofstandpunt in de media uitgevent te krijgen. Wel een echte marathonloper zeg, die Vollenbroek, die blijft gefocust en houdt vol. Maar wat een verkwisting, door benedenmaatse politici!
Een goed interview van Emiel Hakkenes, dat beslist de moeite van het lezen en overdenken waard is.’

‘ Met het gasakkoord staat ons ook weer het een ander te wachten. Syp Wynia voorspelt het al, dus houd je hart maar vast vast.’

–  ‘ Laten we hopen dat de tekening van Mirjam Vissers wordt bewaarheid en dat Rutte just fades away. In het belang van ons allemaal.’

 

 

Bas van der Schot   https://basvanderschot.com/en/cartoon/582

Mirjam Vissers   http://www.mirjamvissers.nl/

 

Emiel Hakkenes  –  TROUW 22 december 2019, 13:06  Interview   Johan Vollenbroek –  ‘Deze man maakte van de stikstofcrisis dé milieukwestie van het jaar’

De pijnlijke cijfers achter asielmigratie; Ruben Munsterman met Jan van de Beek  • Apr 3, 2017

Cafe Weltschmerz:  Ontslagen om een positief klimaatverhaal; Marcel Crok column  •  Nov 13, 2019

‘Deze maand is het precies tien jaar geleden dat climategate uitbrak, de ‘wikileaks’ van de klimaatwereld. Duizenden e-mails van prominente klimaatwetenschappers werden door een hacker op het web gezet. De e-mails tonen geen fraai verhaal. Wetenschapsjournalist Marcel Crok zat middenin deze affaire (een van de e-mails gaat zelfs over zijn artikel over de hockeystick). ‘

 

 
Leave a comment

Posted by on december 26, 2019 in Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , ,