RSS

Category Archives: arbeid

Waarom zijn pensioenen niet net zo erfelijk als vermogens?

 

‘Als mijn pensioen wordt gekort, dan ervaar ik dat als een loonsverlaging met terugwerkende kracht waartegen ik niets kan doen,’ zegt Mohammad, ‘want ik heb immers al de arbeidsprestaties geleverd waarvoor ik werd betaald en mij een pensioen is toegezegd. Ik kan niet alsnog minder gaan werken, of staken tegen de loonsverlaging. Nu korten ze op pensioenen – want de bankiers, politici en andere bobo’s moeten tenslotte hun miljarden kunnen blijven scoren – maar de erfenisbelasting wordt ongemoeid gelaten. Dat is toch kolder?’

‘Niet als je het beziet vanuit het frame van degenen die van dit systeem profiteren,’ zegt Ilham droog. ‘Die mensen vinden het “de meest gehate heffing” en onwillekeurig vereenzelvigen veel journalisten zich juist met die groep. Werkende mensen zonder veel geld om na te laten, vinden het waarschijnlijk helemaal geen meeste gehate belasting. Integendeel.’

‘Die mensen kunnen vast ook niet zo goed haten als de rijke stinkerds die nooit hebben hoeven werken voor hun miljoenen,’ oppert Moh. ‘Die doen de hele dag niet anders dan belasting-haten.’

Ilham: ‘Als je erfbelasting zo hartgrondig haat, betekent dat dat je geen vertrouwen hebt in de rechtvaardigheid en eerlijkheid van het systeem dat nota bene jou in staat heeft gesteld zo vermogend te worden en te blijven. Heel paradoxaal, maar wel sprekend en veelzeggend, die houding.’

Elvira vraagt zich af waarin een erfenis eigenlijk verschilt van een pensioen. ‘Alleen krijgen de nabestaanden die vermogen erven een soort “pensioen,” waarop niet gekort wordt, omdat het “erfenis” wordt genoemd, terwijl zij helemaal niet voor dat “pensioen” hebben gewerkt. Een vreemd fenomeen. Thomas Piketty wijdt er onder andere hoofdstuk 9 en 10 van zijn boek Capital aan.’

Moh.: ’Juist. Wanneer mijn vader overlijdt, blijft mijn moeder zijn pensioen ontvangen – dat geloof ik tenminste, zeker ten dele – maar als mijn moeder overlijdt, houdt het op. Mijn zus, broer en ik kunnen geen rechten meer op mijn vaders pensioen doen gelden. Maar mijn vader heeft er wel voor gewerkt. Maar, pensioen is inkomen vanwege arbeid. Bovendien kan dat pensioen van mijn vader worden gekort. Had mijn vader zijn geld opgepot en belegd, dan konden we zijn eventuele vermogen wel erven. Dat is een kromme redenering. Maar hier vind ik nooit iets van terug in die geleerde betogen over inkomen uit arbeid versus geld-krijgen-vanwege-geërfd-vermogen. Ik ga steeds meer vermoeden dat er over dit onderwerp met opzet begrips- en spraakverwarring wordt gecreëerd en in stand gehouden.’

Ilham vindt dat deze discussie altijd zo onhandig wordt geframed. ‘Zou dat iets van “links” zijn, dat dommige taalgebruik. Het lijkt wel of ze niet kunnen argumenteren en dus niet logisch kunnen nadenken. Hier, lees deze redenatie nou bijvoorbeeld eens. Econoom Paul de Beer: < Belasting op arbeid is juist erg inefficiënt door onwenselijke bijeffecten, legt arbeidseconoom Paul de Beer uit. Mensen kunnen bijvoorbeeld minder gaan werken omdat het vooruitzicht van belasting betalen een baan onaantrekkelijker maakt.>
Hoezo: onwenselijke bijeffecten vanwege werkende mensen? Zoals minder werken, als je dat tenminste kunt, als je nog leeft? Eigenlijk waar Moh. het over heeft: als je pensioen wordt gekort, zou je met terugwerkende kracht ook minder moeten kunnen werken, maar dat kan dus niet. Dus je wordt met open ogen bestolen en je kunt er niks tegen doen! De media vergoelijken dit als normaal en logisch.
De Beer opnieuw: <  ‘Het – tussen aanhalingstekens – voordeel van erfbelasting is dat mensen dood zijn, en dat ze dus geen onwenselijk gedrag meer kunnen vertonen’, zegt De Beer. Door de belasting op erfenissen te verhogen, kan de belasting op arbeid omlaag. >

Geen onwenselijk gedrag? Natuurlijk kunnen doden onwenselijk gedrag vertonen! Mensen die bij hun overlijden veel geld nalaten – zoals Bill Gates straks ongetwijfeld doet aan zijn dochter, en de vader van Trump heeft gedaan aan zoon Donald, en de vader van die Heineken-dochter en straks Mark Zuckerberg gaat doen – die vertonen door dat nalaten van dat vele geld, uiterst onwenselijk gedrag. Toch?’

Mohammad: ‘Zeker wanneer die kinderen rare dingen gaan doen met dat vele geld. Kijk maar naar de familie van de Saudi-oliesjeiks. Dus het nalaten van veel, heel veel geld is als zodanig al potentieel uiterst onwenselijk en laakbaar  gedrag. Je krijgt door erfenissen dus eerder cumulatief onwenselijk gedrag. Waarom mengen deugdelijke filosofen zich nooit in zo’n debat?’

‘Dat hoeft niet eens,’ meent Ilham, ‘een fiscalist als Leo Stevens bijvoorbeeld, met een normaal ontwikkeld zedelijk besef en een gezond en solide waarden en normen-kompas, voelt dat net zo goed op zijn klompen aan. Vreemd genoeg blijven zulke betogen altijd buiten beeld. Dus blijft de discussie een schijndiscussie, wordt ons geld onder ons ons vandaan gestolen en wordt de vermogensongelijkheid – en daarmee de machtsongelijkheid – almaar groter. Deze (morele) scheefgroei zit ingebakken in het systeem dat wonderlijk genoeg niet langs democratische weg kan worden bediscussieerd.’

Elvira: ‘Zo’n figuur als Donald Trump demonsteert ordinair overduidelijk waartoe dit systeem leidt,’ maar we blijven ons in navolging van de meeste media concentreren op ’s mans bijkomende bizarheid. Het wezenlijke manco, de weeffouten in het systeem, blijven echter zorgvuldig buiten beeld. Hét vleesgeworden voorbeeld van veel geld hebben, zodat je je lucratieve positie kunt kopen: presdient van Amerika. Vervolgens nóg meer geld maken via die positie en de hele zooi van rechtsstaat met zijn instituties, aan je laars lappen. Het gebeurt in een handomdraai.’

Ilham: ‘Xi, Putin, Erdogan, Assad, Kim en de rest, die denken allemaal: daar gaan jullie met je rule of law en je Verlichting van je Vrije Markt.’

Mohammad grinnikt, als hij zegt: ‘Met je bedenken dat een VVD’er als Mark Rutte straks ongetwijfeld met Trump gaat toeteren over BANEN, BANEN, BANEN. Dus arbeidsinkomens! En vooral niet aan het onderwerp erfenisbelasting, divendendbelasting voor multinationals of hypotheekrente raken. Om je dood te lachen toch?’

‘We laten ons altijd bedotten en bedriegen,’ zegt Ilham, ‘zeker als je naar de stembus blijft snellen, in de hoop via democratisch gekozen pipo’s verandering in het systeem te bewerkstelligen.’

Elvira: ‘Gaan stemmen? Dat is jezelf voor de gek houden, als je tenminste geen deel uitmaakt van het systeem dat ongelijkheid bevordert en vermogensscheefgroei stimuleert. Als je geen vermogen erft of kunt opbouwen en je moet met werken je brood verdienen, dan ben je aan dit systeem overgeleverd. Neem nou die zogenaamde marktwerking met zijn keuzemogelijkheden en ultieme vrijheid. Dat is toch humbug?! Ik krijg een mail van mijn nieuwe energieleverancier, ENECO, die heeft mijn vorige energieleverancier opgekocht. Ik ben gewoon meeverkocht. Moet ik volgend jaar op zoek naar een andere, betere?, energieleverancier. En het monopolie van Ziggo – Vodafoon? Als ik een huurhuis huur van een woningcorporatie, heb ik niks in te bengen. De managers van zo’n corporatie bepalen hoeveel ze bijvoorbeeld aan onderhoud willen besteden. Kan ik kiezen voor een andere verhuurder? In theorie, alleen in theorie natuurlijk.’

‘En de tandarts,’ zegt Ilham, ‘Wil je een andere tandarts? Zoek dan maar eens uit welke tandarts fatsoenlijk is en geen geldwolf. Neen, we zijn lelijk in de aap gelogeerd door onze politieke nomenklatoera.’

‘De Trump-soap is exemplarisch voor het huidige gebrek aan ethos,’ zegt Moh.’ ik las net dat die sloeber van een Michael Cohen, de “advocaat” van Trump, intussen een half miljoen dollar per week kwijt was aan advocaten. Die snuiter is nu helemaal blut. Trump steekt geen vinger uit om zijn loyale duvelstoejager te helpen. Intussen maakt de Trump-familie miljoenen via pa Trump de president. Via “stichtingen” ook nog. Dat is modern entrepreneurschap. Dus loyaal zijn aan iemand? Nou, dan moet je heel goed uit je doppen kijken aan wie.’

‘Die maatschappelijke normenloosheid, dat gaat snel hè?’ zegt Elvira. ‘Lees de berichten over de rijksadvocaten, openbare aanklagers en rechters in Nederland maar. Die veroorloven zich gedrag waarvan ook zij zo’n tien, twintig, jaar geleden vanzelfsprekend hadden geweten: not done. Maar nu is het: Anything goes. De grenzen tussen onbetamelijk en betamelijk worden steeds poreuzer en de vis rot altijd aan de kop’

‘Het is ieder voor zich,’ beaamt Mohammad.

‘Misschien dat er alternatieve Big Men – bijvoorbeeld a la don Vito Corleone – in het gat van de geërodeerde maatschappelijke waarden springen,’ suggereert Ilham. ‘Ik heb geen idee hoe deze maatschappij zich gaat ontwikkelen, maar van de huidige soort politici als volksvertegenwoordigers, moeten we het zeker niet hebben.’

 

 

https://www.volkskrant.nl/economie/erfbelasting-is-helemaal-niet-doodzonde-en-past-bij-het-liberale-idee-van-gelijke-startkansen-~bf56a45b/

Philip de Witt Wijnen, NRC  16 september 2016

Het huidige belastingstelsel heeft volgens de auteurs [ Leo Stevens en Arjan Lejour] immers „in hoge mate ingeboet op haar geloofwaardigheid”, waarschuwt Stevens (71). Daar moet het volgende kabinet na de Tweede-Kamerverkiezingen van maart wat aan doen. „Op diverse punten is fiscaal herstelbeleid dringend nodig”, schrijft hij in het voorwoord van het boek: Geloofwaardig belastingheffen.

https://openaccess.leidenuniv.nl/bitstream/handle/1887/48540/WFR.Blauwdrukvoorbelastinghervorming-CaminadaStevens2017-TOTAAL.pdf?sequence=1

 

Laura van Baars:  Europa bedreigt pensioenen  – Trouw, 31 maart 2012

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Bankemployees, zijn bij uitstek geschikt voor operatiekamers!

Is een bankemployee wel geschikt voor de operatiekamer?

Marco Visser –  TROUW  11:25, 12 maart 2018

‘De komende vier jaar moeten ziekenhuizen, verpleeghuizen, ggz-instellingen en andere zorgorganisaties op zoek naar ruim 100.000 extra medewerkers om de personeelstekorten aan te vullen. Zij komen deels van de scholen, deels uit andere sectoren.

Maar kan dat wel, van een bank naar het ziekenhuis, of van een boekwinkel naar het verpleeghuis? En welke karaktereigenschappen moet een medewerker in de zorg hebben?’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on maart 12, 2018 in arbeid, Maatschappij, markt, media

 

Tags: , , , ,

Waarom mensen “opgeven” in plaats van een basisloon invoeren – en tegelijk, eindelijk, het referendum in de Grondwet verankeren?

‘Gemeenten kunnen natuurlijk geen mensen opgeven, dat doen de gemeentemanagers en die worden daartoe gemachtigd, gelicentieerd, door hun politieke bovenbazen. Dit proces is onderdeel van de structurele scheefgroei tussen vermogen (steeds meer patrimoniaal, d.w.z. erfelijk verkregen > Thomas Piketty) en arbeid. Deze nefaste ontwikkeling wordt bestendigd en gestimuleerd. Het is een rampzalige ontwikkeling, natuurlijk. Het spruit voort uit benedenmaatse kwaliteit van politici en besturende echelons. Wat dit betreft heeft Donald Trump gelijk en is Nederland een shit hole country, net als zovele zogenaamd beschaafde landen met Verlichting en Renaissance in chocoladeletters op hun vaandel.’ Feisal legt de Trouw neer en neemt een warme croissant. ‘Zo’n bericht als dit in de Trouw, zou mijn hele weekend kunnen verpesten.’

‘Deze categorie mensen is niet sexy voor politici en hun epigonen,’ zegt Lea, ‘verdrinkende vluchtmigranten wel. Je hebt gelijk met je kwalificatie van onze samenleving als “onfatsoenlijk” in het kader van Avishai Margalit. Dit is geïnstitutionalisserde vernedering, omdat het onnodig is. Geef deze mensen een (basis-)loon dat voelt meteen anders dan een uitkering-waarop-ze-enkel-recht-kunnen-doen-gelden wanneer ze het etiket van maatschappelijke uitval, rejects, accepteren. Laat bijvoorbeeld een meneer Jos van Rey of Robin Linschoten als taakstraf een maand of langer textiel vouwen. Dan zou het tenminste nog een pedagogisch doel dienen.’

‘Trump heeft met de keuze van Pietje Hoekstra als ambassadeur voor Nederland, een wijze daad gepleegd, ‘meent Feisal, ‘een fluim voor een landje waar fluimen op het pluche en achter de knoppen zitten.’

‘Daarom staan de reporters klaar aan de stranden, om zo’n naargeestige boot vol naargeestige mensen op de kiek te slingeren, ‘ meent Willemijn, ‘Kijk maar naar de foto, de gefotografeerde textielvouwers zouden eergisteren uit zo’n boot kunnen zijn gevist. Nu staan ze textiel te vouwen om gemeentemanagers aan een work load te helpen. Het is een van de vele voorbeelden van onzinnige  gevolgen van nog onzinniger politieke daadkracht.’

‘Daadkracht? Wat nou daadkracht. Daadkracht is een kwalificatie voor normale politici en kundige ambtenaren,’ zegt Feisal snuivend, ‘Dit zijn de gevolgen van narcistische kippendrift. Dit zijn proeven van broddelwerk door beunhazen, die via nepotisme wethouder worden en daarna via de Haagse Kaasstolp doorstromen naar duurbetaalde managersposten, zoals Opperbobo bij de spoorwegen, waar ze dan minstens 10 keer zo veel geld krijgen toegeschoven als de mensen die het eigenlijke werk doen. Neen, dit is niet best.

Dit is geïnstitutionaliseerde vernedering, die niet – zoals Avishai Margalit op bladzijde 174 – 175 uitlegt – leidt tot uiteindelijke acceptatie in de “broederschap” – de maatschappij dus –  je begint als nieuwkomer nu eenmaal onderaan, maar maakt een gerede kans steeds een trapje hoger te kunnen. Neen, deze vernedering stigmatiseert en wrijft het de getroffenen in dat zij nóóít zullen worden toegelaten en opgenomen in de maatschappij die zij ooit als “Het Beloofde Land” zagen. Inderdaad: het zijn rejects, want levenslang op de schopstoel van de bijstandsuitkering.’

‘Het ene geldje is het andere niet en een basisinkomen is geen bijstandsuitkering. Daar zit een belevingswereld van verschil tussen. Zo’n manier van denken, zo’n redenatie en argumentatie gaat de meeste beroepspolitici die tegenwoordig de lakens uitdelen, ver boven de pet,’ verzucht Willemijn, ‘laat staan dat ze zich de doorwerkingen en causale verbanden zouden kunnen voorstellen. Dit is abacadabra voor hen. Je ziet het overal om je heen. Paradoxaal, omdat we toch, desnoods relatief, zo rijk zijn.’

‘Een schrijnend empathisch deficiet en een schrikbarend onvermogen tot constructieve verbeelding en creatieve fantasie.’

‘Toch raar hoor,’ vindt Lea, ‘aan de ene kant plakken ze daar, vanuit Den Haag vooral, allerhande nonsense fancy benamingen op (publieke) diensten, zoals dat hilarisch Burgerservicenummer (terwijl SociaalFiscaal oftewel Sofi-nummer, wel zo gewoon klinkt), terwijl dezelfde lui aan de andere kant precies die beoogde “geupgrade beleving” onderuit halen met allerlei stigmatiserende, depreciërende en vaak ook nog lachwekkende, etiketten. Ze hebben werkelijk geen sjoege waarom het gaat. Het zijn – zacht en vriendelijk gezegd – gesjochte tovenaarsleerlingen. Brrr …….windbuilen.’

‘Moet je die Orwelliaanse terminologie in dit stuk eens lezen, ‘zegt Feisal: ‘Een hoogleraar “actief burgerschap,” een gemeenteafdeling “maatschappelijke ontwikkeling” en dan die term “kansarmen” ……. Waar vind je zo veel newspeak bij elkaar als in het rijke en beschaafde Europa van nu? Honderd twintig procent shit hole lingo. Natuurlijk moeten we asielzoekers helpen, maar zorg als beroepspoliticus dan vooraf voor een infrastructuur die dat mogelijk maakt. Denk vooruit, heb een visie en maak van daaruit een plan, ontwerp een strategie, inclusief contingency-toeters en bellen. Je wordt daar vorstelijk voor betaald! Zet dan eindelijk eens iets volwassens “in de markt” nietwaar? Nu gooien ze daar in Den Haag en Brussel steeds baaltjes hooi, hup!, over de schutting en de burger moet maar zien hoe zij er verder mee klaar komt. Dat is onfatsoenlijk jegens de nieuwkomer, maar net zo onfatsoenlijk tegenover de burger in wiens tuin hij wordt gedropt.’

“Noem een miljoen-Plus migranten, maar een baaltje. Dat zijn echt een paar volwassen hooibergen hoor! Veel meer hooi dan dat die pipo’s op hun vorkjes kunnen nemen. Amateurs, die te hooi en te gras aanknutselen.’

‘Ja, dat weten we inmiddels: de beroeps- en broodpolitici hebben lak aan ons,’ zegt Willemijn terwijl ze haar schouders ophaalt. ‘Ze laten niet na ons dat in te wrijven, Wij gaan toch wel weer stemmen. Wij mogen om de zoveel jaar stemmen, om hen op het pluche te helpen en dan weer onze mond houden. Inderdaad, daarom is het referendum zo nodig.’ 

‘Deze politici snappen ook niet dat het zien, het getuige zijn, van vernedering die anderen wordt aangedaan, door degenen die ook jou besturen en regeren (en die jij nota bene hebt gekózen!), minstens net zo demoraliserend werkt als zelf het slachtoffer zijn van de vernederende bejegening.’

‘Het stapelt zich op hè,’ merkt Lea op, ‘die uitgeholde gebakken-lucht-producten van wat ooit een echte overheid was. Veel gemeenten zijn al bijna onbereikbaar voor de burger, omdat ze telefoonnummers afschaffen of van een héééééle lange wachttijd voorzien…..’

‘En dan word je tien keer doorgeschakeld en heb je na een half uur aan de telefoon een kip-zonder-kop aan de lijn die het ook niet weet,’ zegt Willemijn grinnikend. ‘Dit is effectief ontmoedigingsbeleid, hierover is onvermijdelijk diepzinnig geëpibreerd en langdurig nagedacht. Natuurlijk zijn hier consultants voor ingehuurd, enfin, breek me de snavel niet open. Deze botte handelwijze van veel gemeentepersoneel is net zo goed vernederend voor de burger. Onfatsoenlijk gedrag van de overheid. Dezelfde overheid die moord en brand schreeuwt dat “wij” tienduizenden exotische vluchtmigranten moeten slikken, vanwege het fatsoen en de normen. Een overheid die zelf steeds onfatsoenlijker wordt in zijn optreden naar ons toe. Praktizeer eerst maar zelf wat je zo vroom preekt, overheid. Maar, wij stemmen er blijkbaar zelf voor, want we leven immers in een verlichte democratie en onder de rule of law?

‘Daarom zeg ik het maar nog een keer: het referendum moet worden opgetuigd en ingevoerd,’ zegt Feisal met stemverheffing, ‘in naam van de Beschaving. Op den duur zal het referendum – mits vakkundig en te goeder trouw verhapstukt en bekokstoofd! – de verhouding tussen de carrière-graaiers en het gepeupel kunnen herstellen. Daar ben ik van overtuigd. Het referendum als tussenrapport, kan een echte meritocratische politieke elite creëren, door het afvalmechanisme: drie keer een slecht tussenrapport en foetsj, jammer dan, ga jij maar textiel vouwen. Dat je minister bent geweest, doet niet ter zake, dat was hybris, véél te hoog gegrepen. Ga maar een tijdje op de blaren zitten om volwassen te worden, met je blabla praatjes-voor-de-vaak! Kijk naar Zwitserland. Wat we nu in Nederland doen, is interen op het generaties lang opgebouwde maatschappelijk kapitaal. Potverteren, dat doen de tegenwoordige pipo’s en bimbo’s en ze staan met hun zelfvoldane tronies en dikgegeten buiken veel te veel en te vaak op de foto! Ga eindelijk eens aan het werk mensen! Dat kan net zo goed textiel vouwen betekenen.’

 

Ingrid Weel: ‘Een bijstandsuitkering voor altijd’ / Trouw, 13 januari 2018 / Economiekatern, bladzijde 19

Avishai Margalit (2001/1996): De fatsoenlijke samenleving (vertaling van The Decent Society) / Amsterdam: Van Gennep / ISBN: 90-5515-244-7

Franz Kafka (1976/1935): Sämtliche Erzählungen / Fischer /  ISBN: 3 10 338105 0 / ‘Zur Frage de Gesetze’ staat op pagina 360 – 362

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,