RSS

Category Archives: de media

Een Bingo-democratie, kent enkel eerste prijzen!

‘Zogenaamde democratische verkiezingen – zonder tussentijdse referenda – zijn intussen openlijk een bingo voor demente bejaarden,’ zegt Ilham, ‘met dit verschil dat die bejaarden bij de bingo nog echte prijsjes kunnen winnen. Bijvoorbeeld een douchebeurt, een schone luier, of een extra boterham met-pindakaas-van-de-Lidl (dat is de beste pindakaas! geen grap).Wij leven weliswaar in een Bingo-democratie, maar we doen mee aan de bingo zonder dat we de illusie hebben een prijs te scoren. We gedragen ons massaal als malloten door steevast, na weer zo’n nepverkiezing, met hoedjes en feestneuzen op, de “overwinning” van “ons merk” te vieren. Bizar, maar waar.’

‘Meedoen, dus enthousiast je stembiljet invullen, is vééél belangrijker dan winnen!’ roept Taco, ‘dat wil zeggen voor de burger: de burgers moeten vooral meedoen, zich te pletter participeren, van hun democratische rechten gebruik maken, enzovoorts bla bla bla, en de politieke uitzendbureaus winnen, al naar gelang het aantal zetels dat ze toevalt. Elke zetel is onmiddellijk vertaalbaar in geld. Met ons allen schieten we er bar weinig mee op. Toch gaan we er halsstarrig mee door.’

‘Deze Paradise Papers affaire maakt eens te meer en opnieuw duidelijk dat we voor de kat heur viool naar de stembus gaan: welk hokje je ook rood maakt, je krijgt altijd die ene smaak die er nog is: neoliberale marktrovers. De financiële mafia beslist wat er gebeurt en de politici spelen hun rolletjes van handlanger en facilitator.’ Willemijn zegt het gelaten. ‘Jos Collignon vat het treffend samen in die tekening waarop Rutte de boel als bingo-baas staat te flessen en het klootjesvolk het stembiljet in de gedaante van een  bingokaart invult.’

‘Collignon tekent wel een evolutie,’ zegt Ilham grinnikend, ‘hij laat Rutte zich ontwikkelen van balletje-balletje-balletje beurzensnijder naar bingo-master. Een retro-evolutie, retrolutie, en in dementerende modus, want bij balletje balletje heb je vingervlugheid nodig, bij deze bingo helemaal niet. Iedereen krijgt gewoon de eerste prijs. We zien aan wat er met de Catalanen gebeurt, dat er grote financiële belangenop het spel staan. De dikke nekken laten zich hun vette verdien- en business model niet zo maar afpakken. Het Project Europa fungeert nog steeds als ijzersterk frame om de massa onder sim te houden!’

‘Wij moeten daar onverschillig over zijn!’ roept Willemijn, ‘dát is het recept. Die Vlaamse wijsgeer Devisch weet wat hij zegt hoor: weest onverschillig! Het is voor je eigen bestwil. Maak je niet druk om al die fraudeurs en zakkenvullers. Je doet er toch niets tegen. Laat het langs je afglijden als een eend de waterdruppels.’

‘Onverschilligheid jegens dingen waartegen je weinig tot niets kunt uitrichten, scheelt je niet zelden een maagzweer en vele slapeloze nachten. Wat kun je nou uitrichten tegen politieke oplichters, wanneer de meeste mensen verkiezen om de politieke pipo’s en bimbo’s te blijven geloven?’ vraagt Ilham schouderophalend. ‘Een collectieve waan is vaak best praktisch hoor. Ja, de natuur is vaak genadiger dan we denken. Ik weet zeker dat zwaar dement in een verzorgingshuis, veel prettiger is dan bij je volle verstand in een poepluier moeten meuren.’

Taco grijnst als hij zegt: ‘De “kritiek” wordt steeds vaker verpakt in ironie, vind ik tenminste.  In de Trouw bepleit bijvoorbeeld coumniste Nelleke Noordervliet – genuanceerd en gedoseerd natuurlijk – onverschilligheid als Haarlemmerolie tegen het wereldse wee en in de Volkskrant roept columniste Sheila Sitalsing openlijk en uit volle borst dat elke burger het recht heeft om een “belastingontduiker, clown, dief of debiel als vertegenwoordiger te kiezen,” dat vind ik toch berensterk, hoewel het er ietwat dik op ligt, want wat kun je vandaag de dag anders kiezen? Een schlemiel, ladenlichter, gauwdief ….? Het is maar net welke termen je het meeste aanspreken.’

‘Let wel: te kiezen!’ zegt Willemijn met nadruk, ‘maar dat is helemaal niet zo en dat is precies het sarcasme van mevrouw Sitalsing. Kiezen is hier niet aan de orde, want degenen die gaan stemmen, die kiezen geen belastingontduikende debiele clown, maar een politiek merk. Dat het daarbij gaat om kluiten: ladenlichters, leugenaars, beurzensnijders, beunhazen en zakkenvullers, is impliciet gegeven. Okay, maar welke debiele clown zich bijvoorbeeld over de RijksBelastingdienst ontfermt, dat beslissen andere mallote halve zolen. Anoniem, en godweet op welke gronden. Welke gesjeesde miep de afdeling Oorlogsmaterieel en verdere militaire zaken bestiert, of ons onderwijs verder door de gehaktmolen-blender-combi haalt, dat wordt evenzeer ergens en elders bedisseld en bekokstoofd. Dat kun je als gerespecteerd en nette columniste alleen nooit zo schrijven, natuurlijk, want dan wordt je krant meteen opgekocht en beland jij onverwijld en schielijk op de brandstapel.’

‘Na met pek en veren te zijn ingewreven?’ vraagt Taco hoopvol. ‘Toe nou,’ zeurt hij, ‘pek en veren horen er echt bij hoor! Zwarte piet mag al niet meer, laten ze ons tenminste het plezier van pek-en-veren gunnen!’

‘De criteria aan de hand waarvan de crew voor zo’n vak K gecast wordt, zijn dezelfde die voor een audiëntie voor de toneelopleiding gelden,’ weet Ilham,’de kandidaat moet rollen kunnen spelen en een zekere “uitstraling” hebben die geen weerstanden oproept: zij of hij moet vooral media-fähig zijn, camera-bestendig. De performance is alles. Ze hoeven zelf niet veel kennis of inhoud te hebben. Liever niet zelfs, want dingen begrijpen, veroorzaakt alleen maar stress. Met de huidige techniek dragen de lui bijna allemaal “oortjes” – kleine onzichtbare sterke ontvangertjes – met aan het andere eind een van Rijkswege bekostigde souffleur-paardendfluisteraar die alles voorkauwt. Edith Schippers wilde nog weleens zo’n oortje laten vallen. Na een paar oefensessies worden ze dan op de mensheid losgelaten.’

‘Als hun ambtenaren geen steken laten vallen, kunnen de pipo’s en bimbo’s een heel eind komen,’ beweert Taco, ‘en veel ambtenaren vangen evenveel of zelfs meer centen dan zo’n bewindspipo, dus voor de ambtenaar is het net zo goed eigenbelang dat de politicus/-ca niet meteen door de mand valt. En ons wordt wijsgemaakt dat een Rutte werkelijk alle verjaardagen van alle Binnenhof-chauffeurs, hun partners en kroost, uit zijn hoofd kent. Pek met veren, zeg ik!’

Ilham kijkt zorgelijk als ze zegt: ‘Dit systeem erodeert de politieke moraal gestaag. Ambtenaren nemen hun politieke bazen niet langer serieus. Nogal wiedes, als je om de haverklap zo’n brekebeen moet behoeden voor struikelen en steeds zijn of haar onderbroek moet opsjorren. Het is de dood in de democratische pot. Bij de belastingdienst passeren en negeren ambtenaren de politici en avonturieren op eigen houtje. Nota bene, juist bij de belastingdienst! Toch gaat meneer Eric Wiebes vrolijk verder op een ander ministerie. Omdat hij volgens clubgenoot Rutte zo’n adembenemend hoog IQ heeft.’

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Drie gratuite gratiën en twee doedelzakken. Een iconografische exegese a.d.h.v. Ruben Oppenheimer en Tom-Jan Meeus

Tekst: Tom-Jan Meeus Illustratie: Ruben L. Oppenheimer  /  NRC site 28 oktober 2017

‘De meedogenloze omgangsvormen in de machinekamer van Rutte III

Deze week: de meedogenloze binnenkant van de nieuwe coalitie. Ofwel: van de gedepolitiseerde managementstijl van Rutte II naar het conflictverlangen in Rutte III.’

Inmiddels is ook duidelijker hoe de verhoudingen tijdens de onderhandelingen echt waren, ofwel: wie, op dit moment, informeel de baas van deze coalitie zijn.

In feite, legde een betrokkene me uit, was de formatie vanaf dag één een project van drie mannen – Rutte, Pechtold, Buma – die zozeer op elkaar zijn ingespeeld, en zoveel van elkaar weten, dat alle anderen deelnemers buitenstaanders zijn gebleven.

Dit gold al voor Jesse Klaver, van nature een weifelaar, en later ook voor Gert-Jan Segers, die tijdens het onderhandelen graag hardop mocht denken.

De twee relatief jonge leiders leken binnenskamers vaak te worden overvallen door de stijl van het ervaren trio.’

Rutte III: een kabinet met een ervaren kern en een ongewisse bestemming.

Een senator uit een coalitiefractie schetste het me dinsdag zo. Het motto mag Vertrouwen in de toekomst zijn, zei hij, maar je moet eens in de tekst van het regeerakkoord kijken: er staat geen woord over de toekomst in.

„Dat durfden ze blijkbaar zelf ook niet aan”, vertelde hij.’

‘De illustratie is gecomponeerd naar een schilderij van Rafaël,’ zegt Marieke beslist.

‘Dat ben ik met je eens,’ beaamt Semanur, ‘De Gratiën zijn:  1. Aglaia, zij staat voor schoonheid en glans, 2. Euphrosyne, zij staat voor vreugde en 3. Thalia (of Cleta), zij staat voor (op)bloeiend geluk. Hm, Pechtold, Rutte en Buma, dat vergt een boel willing suspense of disbelief hoor, maar goed, maar jij had er een creatief verhaal bij. Vertel en leg maar uit.’

Marieke: ‘De gratiën houden de door Hercules gestolen gouden appels in de hand. Hercules stal die appels van Antagonist. Antagonist staat voor oppositie, tegen protagonist.

Gert Jan Segers en Jesse Klaver zijn hier volgens mij de politieke doedelzakken. Segers is net als Petrus ondersteboven gekruisigd. Petrus vroeg daar om, omdat hij zich onwaardig achtte op dezelfde manier, in dezelfde houding, als Christus – hier Jesse Klaver – gekruisigd te worden. Dit is een grap-in-een-grap. Beiden zijn in feite loser.’

‘Dat met de kruisen en Segers-ondersteboven is volgens mij een toespeling op Segers’ club de CU en ook Buma’s CDA,’ meent Semanur. ‘Segers is bovendien vaak bijna letterlijk ondersteboven gekruisigd bij deze formatie-besprekingen. Enne, de appels hingen ook aan die boom aan de Hof van Eden, weetjeniet? Zo bezien krijgen die twee kruisigingen er minstens een dimensie bij hoor. O ja, drie gratiën en de drie-eenheid van Vader, Zoon en Heilige Geest. Jammer dat er  officieel maar vier ruiters van de Apoclyps zijn, maar who cares, Ruben Oppenheimer heeft er voor mij hier vijf afgebeeld en apocriefe verhalen vind ik altijd veel spannender.’

‘Terecht,’ meent Marieke, ‘Den Haag sterft tenslotte van de apocalyptische pipo’s. Okay, de slangen verbeelden voor mij, behalve algemene (vrouwelijke) arglist: Edith Schippers (VVD), Jet Bussemaker (PvdA) en Jeanine Hennis (VVD). Behalve voor arglistigheid, bedrog, en manipulatie, staat de slang hier voor onze Gezondheidszorg, Asklepios. De drie serpenten verbeelden in dit frame respectievelijk: het budget voor Gezondheidszorg (Schippers), Onderwijs (Bussemaker) en Militaire Zaken (Hennis).’

‘Hm,’ dat heb je wel erg snel gezien,’ zegt Semanur,’ Je vergeet Melanie Schultz van de VVD. Is die mevrouw iconografisch geen slang?’

‘Je hebt gelijk,’ zegt Marieke, ‘een dikke nog wel. Die past gewoon niet op de pagina. Oppenheimer kan onmogelijk de hele Haagse slangenkuil verbeelden.’

Semanur: ‘Heb je het stuk van T.J. Meeus bij de illustratie al gelezen?’

‘Cursorisch,’ zegt Marieke, ‘de illustratie is naar mijn gevoel completer, vollediger en veelzeggender dan Meeus kan en mag zijn. Maar, de combinatie van illustratie en tekst is absoluut noodzakelijk om het maximale plezier aan het geheel te beleven. Ik lees het als een scherpe satire die op andere wijze niet gepresenteerd kan worden. Dat zal ongetwijfeld aan mijn referentiekader liggen. Wie weet, kom ik naderhand tot een andere iconografische analyse.’

‘Zeg, waarom hebben Pechtold, Rutte en Buma geen piemel gekregen?’ vraagt Semanur, ‘zijn ze gender-neutraal denk je? Geen vlees en ook geen vis, hom noch kuit … ?’

‘Nou, niet overal moet altijd en per se een piemel in hoor,’ merkt Marieke droogjes op. ‘Van Rutte weten we niet of die wel of geen piemel heeft. Oppenheimer tekent hem vast niet voor niets achterstevoren, da’s nogal realistisch dubbelzinnig. Bovendien heeft Buma een druiper meegekregen. Even goed kijken naar ’s mans neus. De neus staat vaak symbool voor de piemel.’

Òhòòòh,’ zegt Semanur terwijl ze de hand voor de mond slaat, ‘dat gaat mij te ver Marieke. Die arme Buma heeft gewoon geen anti-griepprik gehaald. Vandaar die druipneus. En wat Rutte betreft, ben je heus in de war met Sodom en Gomorra, dat is Genesis 18 – 19 geloof ik. Òhòòò, neen hoor, die duiding schrappen we.’

‘Wat vinden jullie van het idee om deze prent van Ruben Oppenheimer als Kerstkaart te gebruiken?’ vraagt Ilham die binnen komt stuiven, enthousiast. ‘We zijn tot de slotsom gekomen dat de afbeelding een passende en actuele Kerstwens verbeeldt.’

‘Ooooohóóó’…?’ klinken Semanur en Marieke in koor, ‘we luisteren.’

‘Kijk, die drie gratiën kun je ook zien als Christus gekruisigd tussen de twee boeven. Die ikoon kent bijna iedereen. ‘ Ilham wipt van de ene voet op de andere, ‘nou, hier staat Rutte tussen Pechtold en Buma – drie figuren, dat wil zeggen: kabinet Rutte-III – terwijl ze van elkaar wegkijken. Waar kijken ze naar? Naar de appel van de Vrije Markt in neoliberale schil, want ze gaan natuurlijk gewoon op de ingeslagen weg verder. Dus de apocalyps komt steeds nijpender naderbij. De gevolgen van ruim dertig jaar neoliberaal slopen, worden nu steeds meer voelbaar: van bejaardenverwaarlozing, woningnood plus het onverantwoord klakkeloos binnen halen van tienduizenden nieuwkomers-met-een-niet-joods-gristelijke-achtergrond zonder adequate opvang- en inburgering-infrastructuur, via onderwijsverloedering en nu, als nieuwste stunt: de verkoop van schulden en woningen-inclusief-huurders. Er gaan meer van dit soort maatschappelijke naargeestigheden en cohesie-saboterende ontwikkelingen komen, want daar is het systeem van pseudo-privatiseringen en nep-verzelfstandiging immers op toegesneden. Aan iedereen hangt een prijskaartje en we kennen van alles de prijs maar weten van niets meer de waarde.’

‘Voeg de Fahnenflucht van PvdA’er Jeroen Dijsselbloem maar aan het roemloze rijtje toe,’  stelt Marieke voor. ‘Nep-parlementariërs en verlak-volksvertegenwoordigers die zich naar de Ruif ellebogen.’

Semanur met een somber gezicht: ‘Voeg de berichten over mishandeling van Nederlandse soldaten er ook maar bij. Als het waar is dan vind het een zoveelste eng symptoom van dit verloedering stimulerende systeem van ieder-voor-zich. Dit soort berichten hoorde ik vroeger over het Russische leger of desnoods het Amerikaanse, maar in Nederland ….. neen, dit is niet best. Van studenten kan ik het me desnoods nog een beetje voorstellen, dat zijn tenslotte pubers, maar het leger, daar zijn toch volwassen supervisors bij?! Met verantwoordelijkheidsgevoel en een beroepscode?’

Hear! Hear! Quod erat demonstrandum!

Ilham klapt in haar handen: ‘Kijk, zie je wel. Het wordt een pracht van een Kerstkaart!’

‘Hadden jullie nog ideëen voor die twee kruisfiguren in de achtergrond?

‘Jazeker,’ antwoordt Ilham, ‘die zijn qua betekenisgeneratie wel degelijk belangrijk. Kijk, links heb je Jesus Christ Superstar in de persoon van Jesse Klaver en rechts, tja, hoe je het ook wendt of keert: de collaborerende Gerrit-Jan Segers die met de neoliberalen meehuilt en dit kabinet mogelijk maakt. Petrus verloochent Jezus liefst drie (!) maal voordat de haan kraaide, nietwaar?’

‘Dat kraaien van de haan is trouwens ook weer een verhaal apart,’ merkt Marieke op, ‘gaan we hier niet verder op in, maar je zóu het – via Aristoteles – aan de niet-piemels kunnen relateren. Doen we dus niet.’

‘En de centrale figuur, die volgens deze exegese voor Jezus staat, heeft zijn rug naar ons, de kijker, toegekeerd,’ zegt Semanur op sombere toon. ‘Foei, ik raak er nu al helemaal in Kerststemming van zeg.’

‘De centrale figuur houdt qua compositie de drie personages op de voorgrond bij elkaar, maar ze zijn samen één,’ zegt Ilham, ‘de Drie-eenheid. Je moet de twee kruisen in de achtergrond zien als de twee boeven die Christus op Golgotha flankeren. Dus je krijgt twee maal drie. De twee kleine kruisen in de achtergrond komen terug in de twee personages – Pechtold en Buma – in de tekening op de voorgrond. Kijk naar de prent van de kruisiging in de Oberschönenfeld kerk en je ziet de vijf figuren terug.’

‘In totaal vijf boeven, waarbij de centrale boef op de rug wordt gezien,’ zegt Semanur terwijl ze grinnikt. ‘Of: de eerste vijf bijbelboeken, oftewel de pentateuch: Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium. Daar kun je dan weer op doorborduren. Eindeloos.’

‘De centrale figuur is een nep-Christus, want er zijn op zijn rug geen sporen van geseling te zien. Niet gezegd dat Ruben Oppenheimer dit alles erbij heeft gedacht toen hij de illustratie bij het stuk van Tom-Jan Meeus maakte,’ zegt Marieke, ‘maar ik kan me het er allemaal wel bij denken. In ieder geval zou het een spannende Kerstkaart kunnen opleveren.’

‘Dat is inherent aan de culturele ballast die de meesten van ons nu eenmaal meetorsen,’ zegt Ilham. ‘Gabriel Metsu kan toen hij “Het zieke kind” schilderde onmogelijk hebben geweten dat zijn afbeelding tijdens de Duitse bezetting door “Goede vaderlanders” gebruikt zou worden als symbool van een vrij Nederland – de Nederlandse driekleur: rood-wit-blauw. Met oranje wimpel, het hemd van het kind.’

‘Daarbij: het zieke kind stond destijds evengoed voor bezet Nederland, natuurlijk,’ zegt Semanur. ‘Misschien zou je die prent nu ook gewoon kunnen gebruiken in die ziekelijke zin?’

‘Wonder boven wonder, wat hangt er aan de wand in het schilderij van Metsu?! Precies: een schilderij van Jezus aan het kruis! Alvast een vrolijke en gezegdende Kerst allemaal!’

 

 

 

 

New York Times: ‘When we manipulate politicians’ images to our own ends, we may feel powerful — but are we?

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Literaire Festivals, zijn niet meer wat ze ooit misschien geweest hadden kunnen zijn

Sputnik columnist Neil Clark doet een boekje open op de Russische site ‘Sputnik’  (23.10.2017) over het Cheltenham Literaire Festival

‘Hillary Clinton’s recent appearance at the Times/HSBC/Waterstones-sponsored Cheltenham Literary Festival, where she urged the west to “get tough” on Putin, Russia and its media outlets, was proof once again that these UK “festivals” have little to do with promoting great writing, but quite a lot to do with promoting neocon geopolitical narratives.

The world of UK “literary festivals” is an incredibly cliquey one — open to a certain approved few — an upper ‘caste’ of well-connected “Inside the Tenters,” who can be sure to say the right things, whether its bashing Russia (de rigeur in 2017), or calling for “regime-change” in Syria.

Don’t Call Us, We Call You!

The trick, if you want to dine at the high table, is to be a politically correct, holier-than-thou virtue-signaling “liberal” on domestic issues and a pro-war “liberal interventionist” hawk on foreign policy. Then you’ll have the big literary agencies fighting over themselves to gain the rights to your latest “masterpiece,” and have a standing invitation to all the “best” book events.

……………….  ……………………………………

Speakers/performers this year included the Establishment-friendly but woefully unfunny comedians Robert Webb and Al Murray; the ludicrously pretentious windbag Salman Rushdie — (has anyone, hand on heart, ever finished a book he has written?), and the former MI5 Director General Dame Stella Rimington.

If that wasn’t bad enough, how about the latest “literary festival” at Cliveden, which was truly beyond parody. Described as “Britain’s poshest new festival” by the Daily Telegraph, the event — earlier in October — was the brainchild of billionairess Natalie Livingstone, the new “lady of the manor.” Those who paid a mere £170 (US$224) for a weekend ticket could attend a panel discussion on “Russia 1917-2017” with Simon Sebag Montefiore, Victor Sebestyen, Anne Applebaum — and Radek Sikorski, the hawkish former Foreign Minister of Poland, who is Applebaum’s husband.

………………  ………………….  ……………………..

For all the talk about the UK being a “meritocratic society,” the upper echelons of British publishing are more of a closed shop than they were a hundred years ago. Back in the 1920s it was possible for a man like Edgar Wallace, an illegitimate son of an impecunious traveling actress, who had left school at the age of 11, to become the country’s best selling-novelist. In my biography of Wallace, Stranger Than Fiction, I tell his incredible rags-to-riches story. The sad truth is that the phenomenon of Edgar Wallace, “The Man Who Made his Name,” simply wouldn’t happen today — as publishing is now far too cliquey. From my own experience, I know that the old British baronets who used to run publishing houses were far less elitist than today’s self-styled “democrats.”

The situation in the British “book world” is absolutely dire, but the good news is that a backlash against “literary festivals” and their exclusivity has begun.

In 2015, novelist Joanna Trollope claimed they valued “celebrity above writing,” and said she preferred going to more egalitarian events on the continents. She also criticized the trend for bringing in “stars” from America — is that just to get bums on seats or is it to keep the CIA happy? Who knows?’

Hillary Rodham Clinton discusses ‘What Happened?’ at The Times and The Sunday Times Cheltenham Literature Festival 2017.

“She’s a BIG FAILURE” Nigel Farage ROASTS Hillary Clinton

TRUTHSERIES   Published on Oct 16, 2017

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , ,