RSS

Category Archives: literatuur

Nederland, negorij van windmolens en winderige waterigheid

 

 

‘Een breinscheet klinkt ruwer dan een hersenwind en stinkt waarschijnlijk harder, maar dat weet ik niet,’ zegt Satish, ’dat zouden we proefondervindelijk kunnen uitproberen. Met een referendum over de einduitslag.’

‘Als je het maar laat,’ zegt Lieke grimmig, ‘we zitten hier gezellig aan het ontbijt en we hebben geen enkele behoefte aan jouw brein- of andere scheten.’

Taco: ‘Ik denk – en dit is geen breinwind – ik denk dat Satish refereert aan de column van Sheila Sitalsing, want hij zit op de Volkskrant. Waarom zit jij eigenlijk op de Volkskrant?’

‘Ik zit niet op de Volkskrant, maar ik zit toevallig  op een huis aan huis blaadje,’ antwoordt Satish, ‘en dat doe ik als preventieve remedie tegen het scheef wonen.’

‘Ohoo, dus in feite zit je op die enge VVD’ers Bef Blok of Stef Slok en Sander Stekkers,’ zegt Lieke, met iets van opluchting n haar stem, ‘nou dat mag van mij. Pas alleen op dat je achterwerk er niet zwart van wordt, want de drukinkt van die blaadjes is van bijna net zo’n beroerde kwaliteit als het kabinetsbeleid. Nou ja, beleid, beleid. Bij gebrek aan beter dan. Dat beleid is in ieder geval beroerder dan de bagger-inkt van die blaadjes.’

‘Ik heb helaas geen regeerakkoord bij de hand, ‘zegt Rinne schuldbewust, ‘wat dat zou pas echt “goed” gezeten hebben. Toch?’ Hij maakt met vier vingers en twee handen lucht-accolades. ‘Dit zijn geen luchtwinden, maar air quotes,’ licht hij toe.

‘Heb je op het toilet gekeken?’ vraagt Lieke, ‘want Feisal had geen wc-papier gehaald en dan moeten we even improviseren. Of is het papier van de huidige regeerakkoorden zelfs daar te beroerd voor?’

‘Goede tip,’ zegt Rinne verheugd, ‘die VVD’er Klaas Dijkhoff schijnt sporadisch te lezen, maar als hij het gedrukte woord tot zich neemt dan is dat op het privaat, als hij er zijn gevoeg doet. Met het vest aan en de onderste knoop toe. Lastig, maar het moet een uitdagende bezigheid blijven. En waar zou zo’n man zijn achterwerk anders mee afwrijven?’

‘DRUK, DRUK, DRUKletters van Dijkhoff!’

‘Bah,‘ zegt Lieke hartgrondig: ‘ “Down a hollow to a cavern where the sun has never shone,” een uiterst onsmakelijk beeld, in relatie tot een zekere meneer Dijhoff op het privaat. Ik heb weleens gezelliger ontbeten, jongens. Zodra er Haagse politici bij te pas komen, is het over met de knusheid.
De andere kaasstolpers hebben voor mij bergen bedorven boter op het hoofd. Die laten de VVD’ers immers lekker hun gang gaan. Lekker makkelijk, dat wel, hoeven zij niet met alternatieven te komen.’

‘Je kunt goed zien dat mevrouw Sitalsing bij de nonnetjes heeft schoolgegaan,’ zegt Taco met het air van een kenner: ‘hersenwind, klinkt mij erg netjes in de oren. Een scheet op kousenvoetjes. Stiekem en stinkend als een nest rotte eieren. Een neoliberale scheet dus. Walmend nat en meurend.’

‘Een scheet uit miljoenen,’ concludeert Satish, ‘uit talloos veel miljoenen, want Max Pam merkt op dat W.F. Hermans naar de miljoenenstad Parijs emigreerde, omdat Nederland vol was. Dat moet zijn geweest vóórdat de roman Soumission van Houellebecq het licht zag. Anders was Hermans natuurlijk nooit gegaan. Dat weet ik bijna zeker.’

‘Meneer Pam hoopt dat de heren Scheffer en Latten met beide benen op de grond blijven staan,’ zegt Lieke met een zuinig mondje. ‘Nou van mij mogen ze gerust een paar frivole luchtsprongetjes maken hoor. Dat houdt de zaak luchtig.’

‘Max Pam is echte Hermans liefhebber,’ vindt Satish, ‘hij lijkt zijn fotocamera altijd paraat te hebben en natuurlijk de typemasjien. Hermans verzamelde typemasjiens en fotografeerde zowat alles wat los en vast zat.’

‘En Max Pam beleefde de ervaring uit de Donkere kamer van Damocles, met die polaroid, die iets fotografeert dat verdwenen bleek, of wellicht nooit heeft bestaan, ‘ zegt Lieke.

‘Geaborteerde foto’s ,’ zegt Taco, ‘net zoals bij Sita, uit het Hermans verhaal. De hele Haagse politiek is wat mij betreft een grote permanente plas troebel vruchtwater met daarin doelloos dobberend, een afgedreven foetus. Nat, naargeestig, kledderig, klotsend.’

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Bon á manger et bon á penser aussi

 

 

‘Lekker om te eten en ook lekker als gedachtenvoer, maar niet alles, zei de cultureel antropoloog Claude Lévi Strauss. Maar die had het niet per se over de “beignets de fleurs d’acacia, ofwel acaciabloesembeignets” waarover Jelle Reumer het dit weekend heeft, in de Trouw. Hoewel symboliek en ritueel vanzelfsprekend des antropologen zijn.’

‘Gut, vergeet de croissants in de oven niet!’ roept Hadewych verschrikt,  ‘ze geuren al. Wat bedoel je precies Semanur. Staat er een recept voor Franse beignets in de Trouw? Moet je beignets met ritueel verorberen, alleen op bepaalde dagen? Le cru et le cuit, over tafelmanieren en zo?’

‘Nou, neen, niet meteen een recept, maar een allusie – een toespeling,’ verklaart Semanur, ‘althans voor mij, want in mijn familie ritselt het van de maçons. Jelle Reumer heeft het over een gefrituurde lekkernij. Dat is wel iets voor Lévi-Straus, die het ondermeer over de wijzen van voedselbereiding heeft: rauw, gekookt, gerookt, gestoofd, misschien gefrituurd, bij decadente beschavingen?’

‘Het ritselt van de quoi?’ vraagt Lieke.

‘Van de vrijmetselaars, maçons,’ weet Hadewych, ‘ja, bij mijn ouders thuis komen er ook regelmatig enkelen op visite.’

‘Wat is het verband tussen vrijmetselaars en weekdieren?’ vraagt Lieke.

‘De acacia,’ zegt Semanur, ‘Jelle Reumer schrijft over de acaciamot – Macrosaccus robiniella en Parectopa robiniella –  en zijn stukje heet “De acacia is niet te versmaden,” voor die mot dus, neem ik aan. Bij de maçonnerie hoort een catechismus – een vraag-en-antwoord-ritueel –  en ik geloof dat bij het meesterrituaal, de zevende graad, de acacia ter sprake komt. Dat heb ik tenminste gelezen in een van de boeken over vrijmetselarij, bij ons thuis in de boekenkast. “De acacia is mij bekend,’’ zoiets, geloof ik.’

‘Heeft Hermans’ roman De tranen der acacia’s hiermee te maken?’ vraagt Lieke. ‘De vader van W.F.H. was toch vrijmetselaar?’

‘Dat zou mij niet verbazen,’ zegt Semanur, ‘want De tranen van Hermans telt niet zo maar 21 hoofdstukken, dat is drie keer zeven. En zeven is in de maçonnerie een belangrijk getal. Net als drie. En vijf. Zodoende.’

Lieke: ‘Bovendien gaat het over voortleven na de dood, of herrijzen uit de dood, en wat al niet. Wordt er niet een gedode bouwmeester uit de doden gewekt – symbolisch dan.’

‘De acacia verbindt de boven- en de onderwereld,’ zegt Semanur, ‘hij is een tussenboom, een bemiddelaar, broker, tussen het dodenrijk en de wereld van de levenden, zoiets.’

‘Ik zal het eens aan mijn ooms vragen,’ zegt Hadewych, ‘die praktiseren volgens mij nog als vrijmetselaars, al is het niet meer zo intensief als ze ooit plachten te doen, want ze “doen het” vaker in huiselijke kring, ver van de Rotary en de Lions, zoals ze nadrukkelijk beweren: “We zijn geen serviceclub en ook geen geheim genootschap.” Het is een besloten vereniging, waar in beginsel ieder fatsoenlijke man lid van kan worden. Dat schijnen ze erg belangrijk te vinden: geen service club en geen geheim genootschap.’

‘Tja, ik weet er niet alles van, maar Mustafa Kemal was een maçon,’ zegt Semanur, ‘en iedere Turk met een ietsie-pietsie geestelijke bagage voelde zich wel een beetje of meer tot die club aangetrokken. Een wereldwijde Broederschap, die niet naar ras, herkomst, sociale status of godsdienst taalde; ieder het zijne, en vooral verdraagzaamheid, geen twist. Een club alleen voor mannen, dat wel. Of de vrijmetselarij onder Erdogan is toegestaan, weet ik eigenlijk niet. Ik denk van niet, maar dat zou ik moeten natrekken. Vrijmetselarij verbieden, geldt als een veeg en omineus teken, zei mijn opa altijd.’

‘Tegenwoordig is er ook een gemengde vrijmetselarij,’ zegt Hadewych en zelfs een vrouwelijke afdeling, geloof ik. Maar nu zijn de croissants klaar. Kijk, ze hebben wel iets van de stam van een acacia, vinden jullie niet? ‘

‘Nederlands is mooi, maar best moeilijk,’ zegt Semanur met een zucht, ‘zelfs een professor – J.J. Oversteegen – schrijft in zijn stukje over “De tranen” van Hermans: “De identifikatie van de lezer met de gebeurtenissen wordt door de synchronisering van romanontwikkeling en lezersvermoedens natuurlijk in hoge mate bevordert.” Nota bene, een “t” aan het eind van het voltooid deelwoord. Maar ach, misschien heeft dbnl het fout overgetypt.’

 

‘Zou Jelle Reumer dit stukje in de New York Review of Books geplaatst gekregen hebben, denken jullie?’

‘ ? ? ? ‘

‘Anders geformuleerd: kun en mag je Somali, Afghani, Syriërs en andere exoten, eten? Of alleen al dat verband leggen? Krijg je dan niet mevrouw Judith Sargentini op je dak? Gaat die mevrouw nu ook Amerika sarren en boycotten vanwege de affaire Buruma en de persvrijheid? Hebben we momenteel in de VS te maken met gedachtenpolitie? Mogen we nog in metaforen denken, of is wild denken, la pensée sauvage tegenwoordig verboden?’

‘Dat zijn ook bloemen, viooltjes, niet om te eten, mais bons á penser, evidemment.’

‘Juist, ja, nu zie ik waar je heen wilt,’ zegt Lieke, die de Trouw-pagina op heeft gepakt, ‘dat raadt Jelle Reumer als remedie aan, opeten.’ Ze leest voor: ‘ “ Invasieve exoten zijn al lang een probleem. Ze komen dikwijls in kolossale aantallen voor, verdringen andere soorten en richten soms ook economische schade aan. Bestrijding lijkt een nog nuttelozer bezigheid dan het spreekwoordelijke dweilen met de kraan open. Maar wat blijkt: veel soorten zijn eetbaar.  …..   opeten die handel! Als de natuur niet voor parasieten en predatoren zorgt, kan de mens die functie ook uitoefenen. Ecologisch bekeken kun je de clientèle van de boulangerie in Rauzan tot de Robinia-predatoren rekenen.” Juist ja, als mens kun je dieren en planten eten, maar geen medemensen. Dat vindt ook de antropoloog Lévi-Strauss niet goed. Of, soms ook weer wel, toch. Mooie studie, Culturele Antropologie. Jammer, dat ook die studie is uitgekleed door de politieke paljassen en hun manager-handlanger-collaborateurs.’

Lieke: ‘Je wilt die exoten natuurlijk ook niet laten verzuipen op zee – ik bedoel, vanwege die “open kraan” van Jelle Reumer, die staat niet zo maar open, nietwaar? Dubbelzinig, die open kraan hier. Weten jullie nog, die verdrinkingskelder van Simon Schama? Ik meen in The Embarrassment of Riches? Pompen of verzuipen, in het rasphuis. Wáááátermanagement! waterboarding, wij deden het al!’

‘Wij worden door prutsende politici, die kortetermijn-denken en eigenbelang nastreven, voortdurend voor naargeestige dillemma’s geplaatst,’ zegt Semanur. ‘Zo onnodig en verspillend allemaal. Als die beroepspolitici maar van een ietsje betere kwaliteit zouden willen zijn. Onbenul trekt onbenul aan.’

‘Naargeestig stukje van Nelleke Noordervliet, over ons onderwijs, in dezelfde Trouw, vind je niet? Dat – als wat mw. Noordervliet schrijft waar is – de meeste “studenten” tegenwoordig  voor de veredelde HBO-opleiding rechten kiezen, is heel waarschijnlijk. Immers, als een trust society erodeert en verloedert naar een hypercontract maatschappij, waarin iedereen de ander als middel ziet, moet je je middels rechtsprocedures verweren. En dan nog. Die mogelijkheid hebben alleen de vermogenden, want (goede!) advocaten zijn peperduur en die worden almaar duurder. Dus LUXE is een uitermate relatief en zéér tijd- en contextgebonden begrip. En strak gerelateerd aan rechtvaardigheid en gerechtigheid.’

‘Reumer schrijft over planten en dieren en hij gebruikt de term “exoot” niet “allochtoon”, maar dat komt wat mij betreft op hetzelfde neer,’ zegt Hadewych. ‘Ik denk aan de tilapia-vis, de dingo en het konijn in Australia, de mustang in Noord-Amerika, paarden, door Spaanse kolonisatoren aan hun lot overgelaten, en zo kun je vast nog legio andere voorbeelden bedenken.’

‘Mag je zelfs maar in gedachten, de dingo en het konijn vergelijken met menselijke migranten van nu? Misschien doen de Australiërs dat onbewust, of stiekem. Maar dan zou ik graag de mening van de Aboriginals over de vroege Australische immigranten – Engelse misdadigers die werden verbannen uit Europa – willen weten.’

Semanur: ‘Toen George Orwell in 1945 zijn Animal Farm publiceerde, was hij de held, want hij persifleerde immers het perfide communisme van Rusland – en China. Als ik nu die Nederlandse postbodes met hun flex-aanstellingen zie ploeteren met hun tassen vol nutteloze reclamefolders en die schlemielen van Delivero, letterlijk met hun bochels op de rug, die ervan uitgaan dat deze job tijdelijk is en ze ooit, ooit, ….. de neoliberale nomenklatoera. Tja, en toch blijft het stemvee maar naar die stembus sjokken. Eigenlijk vreemd dat Animal Farm / Boerderij der dieren, nog niet is verboden. De meeste mensen leggen het verband gewoon niet, zien geen parallel tussen de communistische nomeklatoera en de neoliberale, kapitalistische uitbuiters en ladenlichters’

‘Nou ja, wij hebben nooit een Goelag gehad, zoals de Russen onder Stalin, of killing fields zoals de Combodianen onder Polt Pot, ‘zegt Lieke zacht, ‘maar “wij” hadden wel Auschwitz, Ravensbrück en Dachau en nog een paar van zulke vakantie-werk-oorden. Arbeit macht frei, jazeker, er werd zelfs op tamelijk hoog niveau gemusiceerd, alleen een vakbond mocht niet. Okay, je kunt tenslotte niet alles hebben, nietwaar?’

‘Wat gebeurt er vandaag de dag in Noord-Korea?’ vraagt Semanur. ‘Daar komt echt geen exoot binnen en er vertrekt er bijna ook geen een hoor.’

‘Wij? Wij zijn van de Verlichting en de Renaissance, en van de euro! Zelfcensuur en zelfbedrog, is veel effectiever dan fysieke controle en dwang. Veel goedkoper vooral. Jullie censureren jezelf toch ook. Je denkt automatisch alleen aan planten en dieren als aan exoten. Je peinst er niet over om Amerika dezelfde behandeling te willen geven als de EU-bobo’s Hongarije – en Groot-Brittannië – laten ondergaan, vanwege de persvrijheid, de vrijheid van meningsuiting. Alleen – want dat is de hoofdoorzaak van de ellende: Frau Merkel met haar miljoenPlus exoten – omdat de Hongaren en de Polen en de Britten zeggen: wij willen zelf bepalen wie we binnenlaten en op welke voorwaarden. Laat ons het asielrecht in godesnaam ongecontamineerd hooghouden.’

‘En gelijk hebben ze,’  zegt Lieke met een hartgrondige zucht, ‘wat moeten we in hemelsnaam met deze politici en hun medeplichtige media-minions?’

‘O ja, dit boek,’ Hadewych houdt het omhoog, ‘dit heeft Feisal uit een pak van Sjaalman geretrieved: De abele spelen. Bewerkt door Gerrit Komrij. Uit 1989, bij de SDU, ISBN: 90 12 05863 5. Gebonden in rood linnen, met stofomslag. Per kavel van 5 kilo voor 3 euri. Mogen we dit nog in huis hebben jongens? Is dit niet verboden? Contrabande? Misschien zelfs lie-te-raaaa-raaaa-tuuuur?!’

 

 

Jelle Reumer: ‘De acacia is niet te versmaden’ – rubriek in Trouw, 2018 september, zaterdag 22

Nelleke Noordervliet:  ‘Literatuur als bron van kennis van het menselijk tekort’  – OPINIE  – Trouw, 22 september 2018

The Misfits – leerzame film over mustang-vangers, wilde paarden, bestemd voor honden- en kattenvoer. Met legendarische acteurs.

Quigley Down Under (2/11) Movie CLIP – A Good Shot (1990) HD / over het afschieten van aboriginals als waren ze een pest.

 

 

 

 

 
 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Sibboleth

 

 

‘Verhip, Snoep,’ zegt Mohammad verrast, ‘ik zou er bijna bijgelovig van worden.’

‘…. ? ? …’

‘Die advocaat heet Snoep. Snoep is Süss, vandaar.’

‘Je spreekt weer eens in raadselen,‘ zegt Nienke. ‘Zoet, snoep, en toen? Staat dat in de Trouw van vandaag? Maak ons deelgenoot van je vondst.’

‘James Kennedy breekt in zijn column in de Trouw (15.09.2018) een lans voor ouderwets, uitgebreid, wijdlopig, onderwijs,’ vertelt Moh., ’terecht, zeker op de universiteit, maar dat is helaas een gepasseerd station, vrees ik. De universiteitsbestuurders – alle bestuurders in alle vormen en op ieder niveau van ons onderwijs – gingen en gaan voor het Amerikaanse verdienmodel van snel financieel scoren. Dat Amerika vele malen groter is dan Nederland en tig universiteiten méér telt, dat vergeten de politiekbenoemde managers voor het gemak. Enfin, de wrange vruchten plukken vooral de nu “afstuderende” cohorten, die in feite een kat in de zak kochten. Zij kunnen niet terug in de tijd om het allemaal over te doen, en worden met impression management zoet gehouden: jullie hebben echt, heus, een goede aankoop gedaan hoor.
Meneer Kennedy voert ene meneer Martijn Snoep ten tonele, die vertelt dat een jurist die slechts de wet kent waardeloos is. Daar komt het cru gezegd op neer.’

‘Breek me de snavel niet open,’ zegt Pieter met een zucht, ‘ze worden vaak zelfs rechter. Rampzalig. Totaal geen empathie, geen grein inlevingsvermogen, star als een dorre tak in de woestijn. Het enige waar ze volgens mij aan denken: ik wil op tijd thuis zijn voor de spruitjes en het karbonaadje. Ik heb er twee – vrouwelijke specimen – van meegemaakt. Verschrikkelijk, wat een trieste trienen! Geloof ik eigenlijk nog in de rechtsstaat?’

Nienke heeft het boek van tafel gepakt: ‘Ga je dit lezen? Lion Feuchtwanger: Jud Süss, 1931, vollständige Ausgabe,’ ze bladert, ‘510 bladzijden. Toe maar. Uit een pak van Sjaalman, in de berging? Dat Süss heeft hier mee te maken?’

‘Juist,’ zegt Moh. op tevreden toon, ’die titel heeft me al lang geïntrigeerd: Jud Süss Oppenheimer. Ik heb de samenvatting op Wikipedia gelezen en ik fiets weleens door de Persant Snoeplaan. Persant Snoep, een rederijker, een kunsthistoricus, een vrijmetselaar, jawel, een schilderachtige familie.’

‘Snoep, zoetigheid. En nu kwam je dit boek van Feuchtwanger in een doos tegen, dus,’ zegt Pieter, die het boek doorbladert, ’vanwaar die gele papiertjes?’

‘Kijk zelf maar.’

Pieter leest: ‘ “Erstes Buch / Die Fürsten, Zweites Buch / Das Volk, Drittes Buch / Die Juden, Viertes Buch / Der Herzog, Fünftes Buch / Der Andere” ‘ hij kijkt vragend naar Moh.: ‘Na, und?

‘Vijf boeken, Pentateuch,’ zegt Nienke, ‘Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri, Deuteronomium …. Heb ik ze goed? We hadden een verre aangetrouwde oom die gereformeerd predikant was en die gaf snoep (!) als je tien bijbelboeken in de juiste volgorde wist en meer snoep als je ze achter elkaar wist, enzovoorts.’

‘Correct,’ zegt Moh. prijzend, ‘pentateuch betekent letterlijk: lering, onderricht. Die indeling viel me op en ik gis dat meneer Süss Oppenheimer een soort rol speelt als Paul Manafort nu, ten opzichte van Donald Trump, maar ik kan het fout hebben hoor. Ik heb het boek nog niet gelezen. Ik was mijn eetlust aan het opwekken – 500 pagina’s Duits – en de indeling in vijf boeken vond ik een goed begin, om even bij stil te staan. Feuchtwanger heeft natuurlijk niet voor niets de indeling in vijf boeken gekozen.’

I see, I see,’ zegt Pieter met het hoofd knikkend, ‘en toen?’

Moh.: ‘Wel, kijk, in deze Trouw staat in het katern Letter & Geest een bladzijde met signalementen door Eric Brassem. Volgens Brassem, vindt Pisany-Feri (Social Europe) dat momenteel de tegenstelling tussen vóór openheid (Macron, Frankrijk) versus tégen openheid (Orbán, Hongarije) geldt en in Haaretz meent Chemi Shalev dat religiositeit versus secularisme een belangrijk onderscheidend kenmerk is: Amerika en Israël worden verbonden door religiositeit – ik zou eerder zeggen:  godsdienstigheid – terwijl Europa seculier zou zijn en daarom buiten deze godsdienstige boot valt.
Combineer ik de inzichten van Pisany-Feri met die van Shalev, dan krijg ik het frame dat katholiek (Hongarije en Polen) tegenover niet-katholiek (West-Europa, Israël, Amerika) en consumenten-calvinisme (Amerika, West-Europa) stelt. Macron versus Orbán wordt gekenmerkt door laïcité versus godsdienstigheid. In grote lijnen tenminste. Dus heel andere onderscheiden die prevaleren. Bij Frankrijk heb je bovendien de interne tegenstelling laïcité versus islam / labbekakkigheid , denk aan Soumission van Houellebecq, versus fundamentalisme, overbetrokkenheid bij godsdienst.’

‘Aardig, heel aardig,’ vindt Pieter, ‘ik heb ik Anneke Brassinga’s bundel Wachtwoorden zitten lezen en eigenlijk is Schrenslompen het titelgedicht, want sjibboleth is een wachtwoord, en zo heet deze bundel: Wachtwoorden. Duitsers kunnen geen Scheveningen zeggen, die zeggen Sjeveningen. En ook geen Schrenslompen, die zeggen Sjrenslumpen. Scheveningen was het shibboleth op bijltjesdag, maar zover ik weet zijn er geen Duitsers bij Scheveningen doodgeslagen. Shjibboleth. Ook in de vrijmetselarij trouwens. Persant Snoep, daar hadden mijn grootvader en ooms het weleens over: sjibboleth. Vrijmetselaars zijn niet anti-religieuze vrijdenkers in een besloten vereniging (dus géén geheim genootschap!). Althans ooit, want volgens mijn grootvader en omes zijn het nu overwegend Rotarions en Lions, serviceclub-leden dus.’

‘Hè ja,’ zegt Nienke, ‘Richteren 11: “Zijt gij een Efraïmiet? En antwoordde hij: Neen, dan zeiden zij tot hem: Zeg eens sjibboleth. Zeide hij dan: sibboleth, en kon hij het dus niet op de juiste wijze uitspreken, dan grepen zij hem en sloegen hem dood bij de doorwaardbare plaatsen van den Jordaan.” Het zit er geheider in dan ik mezelf bewust ben. Lees hier toch eens: “Wo Morgenland und Abendland ineinandergehen, winzig klein, liegt das Land Kanaan.  ….. Und die milde, ewige Welle verebbt von Morgenland her nach Kanaan. … Still und aufmerksam liegt das winzige Land Kanaan und lässt/läβt die Wellen über sich hin und ineinander fluten. “ Daarmee begint in Jud Süss het vijfde boek. Mooie taal toch, dat Duits! Schade dat het op de moderne Nederlandse scholen niet meer verplicht is.’

‘Bedenk even dat Duits wordt gesproken in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Ook Vladimir Putin spreekt Duits.’

‘Oudemans heeft zijn boek niet voor niets Omerta als titel meegegeven: in de biotoop van de onderwijsmafia zwijgt men in alle talen. Men weet te goed aan welke kant de boterham is gesmeerd.’

‘We komen onszelf nog tegen, met dat verloederde onderwijs van ons,’ zegt Pieter. ‘Met dank aan de politieke paljassen.’

‘Ik adviseer je om Roths Complot tegen Amerika parallel te lezen aan Judas van Amos Oz,’ zegt Mohammad, ‘en nu ga ik roeien met de acht. Jullie koken vanavond, toch?’

‘Jazeker, maar je moet wel het juiste wachtwoord, sjibboleth, weten, ‘ zegt Nienke, ‘anders moet je op een houtje bijten.’

 

 

 

Th.C.W. Oudemans (2008): Omerta / Amsterdam: bert Bakker / ISBN: 978 90 351 32221

Documentary Harlan – In the Shadow of Jud Suess

Nigel Farage defends Orban against a hostile EU / Published on Sep 11, 2018

 

 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on september 15, 2018 in actualiteit, Europa, framing, godsdienst, literatuur, onderwijs

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,