RSS

Category Archives: literatuur

Luizige bijtjes en bloemetjes

 

 

‘ Nou neen, dat luizige slaat op een droom: één luizige dagdroommijmering is genoeg, volstaat, bij ontstentenis van bijtjes: the revery alone will do, dicht Emily. Waarom dat luizige?’

Clara: ‘ Omdat ik het lees op de site van de Trouw, iets over de luizenmoeder, daar heb ik nooit iets van gezien, maar pastor Ferdinand Borger loopt er mee weg, geloof ik.’

Rinne: ‘ Curieus stukje tekst, het wemelt van namen die bij mij allerlei associaties oproepen. Zoals juf Ank, maar zonder ‘h’ (Ankh Hermes), Strohalm (Archibald, van Mulisch), Anton (Wachter, van Vestdijk), de naam van haar school, “Klimop”, duidt op ambitie en parasiet tegelijk….. Strohalm. De laatste strohalm. The straw that broke the camel’s back. Enzovoorts.
Hoe kom je op dit spoor?’

Clara: ‘ Via het boek Jezus van Harry Kuitert (ISBN: 90 25 4774 3). Op bladzijde 222 heeft Kuitert het over Emily en haar gedicht. Kuitert vraagt zich af of het iets uitmaakt voor je geloof in god of Jezus heeft bestaan of niet. Kuitert vindt van niet. Jezus is niet god.
Borger schrijft:  “ Maar over welke opstanding hebben we het als het leegste graf van de geschiedenis ter hand wordt genomen als metafoor voor herrijzend Nederland? Als theoloog gaan bij mij alle bellen rinkelen.”
Het leegste graf? Heeft Borger het over het juiste graf, of zit hij in een willekeurige spelonk te koekeloeren? Is hij topografisch-topologisch wel op de juiste plek? Maakt dat iets uit voor zijn geloof?’

Rinne: ‘Hmm. Ik herinner me uit Archibald Strohalm vaag dat het personage Boris Bronislaw de boom der kennis in het midden van de Hof vergelijkt met een fallus. Die Bronislaw is een ongepolijst personage dat beweert dat nadat Eva van Adams vrucht had gegeten, zij vleselijke gemeenschap hadden. Een vrij vuig verhaal, vind ik.’

‘ De opstanding als erectie en het graf als vulva? Tja, het zou kunnen, maar dat schijft pastor Borger niet hoor. Hij heeft het over “onschuldige metaforen,” alsof die zouden bestaan – na de zondeval bedoel ik.’

‘ Een tamelijk verward betoogje, vind ik dit stukje van meneer Borger. Wat bedoelt de man te zeggen? No sé. Keine blasse Ahnung.’

‘ Misschien dat hij er in zijn preek van aanstaande zondag naar wil verwijzen?’ oppert Clara.

‘ Gut ja, die woningbouwcorporatie, dat klinkt als een van de groten, bijvoorbeeld Portaal of Vestia. Heel veel managers en onderbobo’s, die allemaal hun koninkrijkjes gesticht hebben en mekaar in de weg lopen. Ongetwijfeld worden hun salarissen afgemeten aan het aantal woonobjecten dat zij op papier beheren en niet naar de mate waarin zij de huurders goed bedienen, bijvoorbeeld door de huurwoningen stipt en adekwaat te onderhouden.
Het zijn managers die zich vaak als vastgoedondernemers gedragen en die zich brutaal “volkshuisvesters” noemen. Dat is geen beschermd etiket, dus iedereen mag zich zo noemen.
In ieder geval stem ik in mei, voor het Europees Parlement, op Derk Jan Eppink van Forum, om Thierry Baudet een opsteker te geven. Ik weet niks van meneer Eppink af, maar okay, hij staat voor Forum en in het EP kan hij relatief weinig kwaad – zo hij dat al zou willen, natuurlijk. De bezem moet nodig door de stal. Bovendien wil ik wel weer eens stemmen, na al die dorre jaren van abstinentie.’

Clara: ‘ Meneer Eppink is niet direct mijn type, maar wat je zegt: hij staat voor Forum en het is twee jaar gaans tot de volgende Kamerverkiezingen, tenzij er voor die tijd iets spectaculairs gebeurt natuurlijk. Dus laat ik mezelf een kans geven en op de man stemmen. Anders zou ik wéér niet gaan stemmen.
Zeg, toch zit er, geloof ik, enige ironie in het verhaal van juf Ank, want haar school-bestuursvoorzitter Pjotr-Jan, krijgt een baan als CEO van een woningbouwcorporatie. Of zo’n snuiter nou een koekjesfabriek bestiert, een school of een woningbouwcorporatie, het maakt geen hout uit. Qua remuneratie (salaris) vallen ze automatisch omhoog.’

‘Bij gebrek aan gewicht. Dat is logisch. De Onderwijsinspectie is er niet zo blij mee. O ja, Derk Jan Eppink heet de Forum kandidaat voor het EP.’

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , ,

Geslagen hond en visiefobie

 

 

‘ Wanneer je een hond keer op keer slaat, routinematig zonder duidelijke aanleiding, wordt het beest geheid vals,’ zegt Laure, ’wanneer je als politici de kiezers keer op keer voor de gek houdt, fopt en op het verkeerde been zet, idem dito, die kiezers worden vals en gaan naar kuiten happen.
Philippe Gautier, de hoofdpersoon uit de roman van Thierry Baudet, draagt littekens van een jeugdtrauma met zich mee: zijn vader placht hem als kind met de riem af te tuigen. Gautier gaat niet de politiek in, maar compenseert, sublimeert, zijn pijn door Kunst. En hij gebruikt zijn echtgenote Sylvia, hun dochter en zijn minnares Davide, die hij letterlijk verkleint, verkinderlijkt, infantiliseert, door ze diertje te noemen, dus klein dier. Een vrouwelijke driehoek – dubbelzinnig nietwaar? – die hij zowaar in en uit elkaar kan schuiven, zodat ze soms samenvallen. Let wel: ik heb Baudets novelle nog niet gelezen, maar baseer me vooral op de bespreking van Saskia Pieterse uit de Groene Amsterdammer. ’

Semanur: ‘Gaat de novelle Van elk waarheen bevrijd van blitzkikker Baudet volgens jou daarover? Over valsgemaakte kiezers? Maar als kiezer wil je juist graag weten waar jouw volksvertegenwoordigers heengaan, daarom stem je op partij X, A, of Z en niet op een andere partij. Iedere partij prijst immers een ander “waarheen” aan, maar niet heus. Hier dus via Rilke ironie. Heerlijk toch dat je een boek mag en kunt lezen zoals je dat zelf wil – en kunt, natuurlijk! Hetzelfde geldt voor cartoons. De maker kan er nog zo veel mee bedoelen, maar als beschouwer maak ik er zelf wat van. Zodra een cartoon of een boek is gepubliceerd, leidt het een eigen leven.
Zeg, zou de visie-fobie van VVD’er Mark Rutte uit zijn jeugdervaringen zijn te verklaren, op jeugdervaringen zijn te herleiden? Heeft zijn moeder misschien vroeger zijn dag, week, jaar altijd helemaal uitgestippeld, heeft ma zoon haar visie opgelegd en protesteert Rutte als vijftigjarige daar nog steeds tegen? Is Rutte bezig zijn moeder te behagen, rebelleert hij tegen haar, of wil hij zijn “afwezige vader” plezieren, misschien vervangen bij zijn moeder? Of een combinatie van alles? Ruttes beruchte woedeaanvallen, waar zijn die op terug te voeren? Jeugdtrauma’s die verharden, transformeren, vergroeien, tot neurosen, kunnen verhipte hinderlijk zijn. Gelukkig voor hem leeft Rutte in een tijdperk van de hyper-theatrale politiek en kan hij zijn ei daarin kwijt. Ziezo, dat was amateur-psychoanalyse in kort bestek.

O ja, die narcistische cirkel van Sarah Kofman waarover Pieterse het heeft? Hoe zie je dat in deze context?’

Laure: ‘ Ik laat het narcisme nu in de coulissen en breng de cirkel en de driehoek – een vierkant, met Philippe erbij – in verband met een Pavlov-experiment met honden: hoe maak je honden kierewiet. Wat deed Pavlov, hij confronteerde een hond afwisselend met een vierkant, dus rechte hoeken, en een cirkel, geen hoeken. Bij de cirkel kreeg de hond een stuk vlees en bij het vierkant een stroomstoot. De hond ging na een tijdje ook zonder vlees kwijlen bij het zien van de cirkel en janken bij het vierkant, ook als hij geen stroomstoot kreeg. De hond was geconditioneerd.

Toen maakte Pavlov de cirkel steeds vierkanter en het vierkant steeds ronder. Je kunt vast al raden wat er met de hond gebeurde: die wist op een bepaald moment niet meer wat zij kon verwachten, want cirkel en vierkant gingen immers steeds meer op elkaar lijken. De hond werd dus compleet gestoord.’

‘ Aha, ik denk dat ik ‘m snap,’ zegt Semanur, ’ de kiezer van nu weet niet meer wat zij eigenlijk kiest, want alle politieke merken lijken op elkaar. Ze worden via marketing technieken gedifferentieerd om zogenaamd diverse segmenten van de kiezersmarkt te bedienen en stemmen te scoren, maar in feite is het een grote nep. Er valt niet meer te onderscheiden, te discrimineren, tussen cirkels, ovalen, rechthoeken, driehoeken, vierkanten. De burger wordt voortdurend op het verkeerde been gezet door sleeze and spin en dus raakt de gedesoriënteerde burger op drift, wordt psychisch uit balans gebracht.

Op zo’n manier een boek lezen is veel leuker dan op de conventionele manieren. Zeker wanneer zo’n boek door een politicus als Thierry Baudet is afgescheiden. Baudet gebruikt trouwens het klassieke recept: geef de protagonist een akelige jeugd mee, waaruit de lezer zijn gedrag als volwassene kan verklaren. De tekening van Joep Bertrams is spot on: achteruitkijkspiegels. Leer van het verleden en zie vooral je eigen rugzakje onder ogen. Dus niks reactionaire politiek.
Ach, vergelijk het met Henri Osewoudt uit Hermans’ Donkere kamer van Damocles. Henri heeft een zeer getroubleerde jeugd gehad, inclusief een bijna-incesteuze relatie met zijn nicht, Hermans voorziet hem van een afstotend uiterlijk. Henri Osewoudt weet eigenlijk niet wie hij is. Hermans zet de lezer voortdurend op het verkeerde been met persoonsverwisselingen en spiegels. De lezer raakt met het personage het spoor bijster. Aan het einde weet je zelfs niet of het wel echt Osewoudt is die doodgeschoten wordt.’

Laure: ‘ Deze Baudet speelt op veel verschillende registers: hij speelt schaak, maakt muziek, schrijft romans, doet aan hedendaagse politiek en staat zelfingenomen nomenklatoeristen het jak uit te vegen. Een veelzijdig mens met een multipele persoonlijkheid? Dat is voor de gemiddelde Haagse plucheklever nauwelijks te volgen. Die sluiten zich aaneen en gaan keffen en janken. Voor de media geldt hetzelfde. Die moeten hele andere invalshoeken en frames uit de kast halen, dus ze moeten echt aan het werk, en dat vinden ze lang niet altijd leuk. Routine-duidingen volgens routine-frames en -modellen zijn natuurlijk veel gemakkelijker.

Ik denk er heel hard over om straks op meneer D.J. Eppink van het FvD te stemmen voor de Europese verkiezingen, omdat ik vóór Europa ben, maar tégen deze vorm van EU en ik wil het instituut van referendum terug, want de representatieve democratie werd gemaakt voor een heel ander soort politicus dan nu op het pluche fladdert en klautert. Deze types moet je niet eens per vier jaar legitimeren zonder ze tussenrapporten te kunnen geven. Dat geldt op ieder niveau: landelijk, maar ook bij de gemeenteraden. De kiezer moet worden getraind in, vertrouwd gemaakt met en opgevoed in het hanteren van referenda, net als met de Zwitsers is gebeurd. Dus niet weer plompverloren een referendum in de plas pleuren, de boel de soep in zien draaien en dan zeggen: zie je wel, het voldoet niet.
Kijk naar Amerika. Het is maar de vraag of de Amerikaanse instituties tegen het vandalisme van een Trump bestand zullen blijken. Die instituties werden voor heel andere en inmiddels achterhaalde types politici in elkaar gestoken. Zullen ze vandal-proof blijken?’

Semanur: ‘ Van de recensies die ik van Baudets novelle heb gelezen, vind ik die van Pieterse en Thomas de Veen (de flaneur en de fallische bakkunst) de meest interessante. Misschien heb ik enkele recensies gemist hoor, maar deze twee heb ik met aandacht gelezen. Vooral die van Saskia Pieterse. Thomas de Veen maakt zich er iets te makkelijk vanaf vind ik.

Misschien ga ik de novelle lezen en kunnen we hem parallel aan Hermans’ Damocles en Vestdijks Anton Wachter ontleden? Hoewel Anton Wachter natuurlijk wel een hele kluif is, maar we kunnen Mohammad vragen om het deel voor deel voor ons verklarend samen te vatten en dan een of twee delen zelf lezen?

In ieder geval ga ik op de FvD stemmen, straks bij Europa en over twee jaar bij de Kamerverkiezingen, want deze routinematige sloop van onze maatschappij door neoliberale nitwits en half-wits moet hoe dan ook gestopt worden.’

Laure: ‘ O ja. Bijna vergeten. Natuurlijk Paul Scheffer hè. Nu weer, met dat laatste stuk van hem in de NRC. Scheffer is voor ons zo vanzelfsprekend, redelijk en logisch normaal in zijn diagnose en receptuur dat hij voor mij intussen vanzelfsprekend is. Daardoor wordt hij door de politieke nomenklatoera en de horige media schromelijk veronachtzaamd. Helaas voor ons.

Wij stemmen voorlopig dus FvD.’

 

 

 

Franz Schubert – Who is Silvia ? – The King’s Singers

Schubert – An Sylvia – Fischer-Dieskau / Moore 1957

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Orwell forever! Wanneer is satire satirisch?

 

 

‘Of je een tekst of voorstelling als satire ervaart, hangt sterk af van de tijd-context,’ meent Avram, ‘je kunt een klassieke satirische tekst lezen als satire, omdat je weet dat je wordt geacht het als satire te beschouwen. De werkelijkheid is anders. Maar is wat zich nu rond Brexit afspeelt, of door Donald Trump verhapstukt wordt, of wat de Nederlandse politieke pipo’s doen met hun inhuren van marketingbureaus om stemmen te trekken, is dat nog satire? Voel je dat nog als satire, of accepteer je het, al dan niet schouderophalend, als bizarre realiteit? Een goede satire tilt zijn inhoud boven de maatschappelijke werkelijkheid uit, thematiseert het belachelijke aspect van hetgeen wordt verbeeld door overdrijving en door het zwaar aan te zetten, maar als de werkelijkheid met de satire samenvalt, dan houdt het op.

Ik bedoel: genept worden we hoe dan ook toch. Ik stap vanochtend in de geprivatiseerde trein en ik realiseer me dat dat niet kan, want je kunt een monopolist niet privatiseren. Ik kan alleen met die trein over dat traject reizen. Oké, de jojo’s en pipo’s bedachten er andere etiketten voor, zoals: op-afstand-geplaatst en de laatste truc is de NS het etiket ZBO = zelfstandig bestuursorgaan opplakken, dus privatiseren krijgt een andere betekenis. Natuurlijk, dat is de truc en daarom voelt het des te schrijnender als openlijk bedrog. De pipo’s verwringen en ontzetten de taal. Ik vind het altijd vernederend, maar ik moet toch met die trein. Ik kan die trein niet boycotten.’

‘Jij moet met de trein en de top-managers willen een marktconforme beloning,’ zegt Satish, ‘dus moet het publiek de illusie van keuze worden aangesmeerd. De treinboeren doen dat onder andere door “keuze-dagen” te introduceren terwijl je doodsimpel van A naar B wilt, op iedere dag dat het voor jou relevant is, tegen de reële vervoerprijs. Niks daarvan, je moet kiezen, want keuze is vrijheid en vrijheid is democratie enzovoorts met de bekende riedel.’

‘Ze, die treinboeren dus, komen nu ook met spannende verhalen over de gevaren en risico’s – voor jou als reiziger of voor het publiek – van het reizen per trein. Reizen per trein is een spannend event waar je iedere keer je nek voor moet uitsteken. Er vallen doden bij. Nog even en de treinrovers doen weer hun intrede. Om het nog echter te maken. En dan overal die treiterige “MIJN – huppeldepup” tekst,’ merkt Zohra op: ‘Mijn NS, Mijn Belastingdienst, Mijn woningbouwcorporatie, Mijn X- of Y-Bank, Mijn mijn neus ja.’

‘ Met de mix van snelheid, punctualiteit, stiptheid, mobiliteit en veiligheid, kun je voor de OV-biotoop leuke narratieven in elkaar steken. Bedenk bijvoorbeeld de vraagstelling: wilt u dat de trein of bus én stipt rijdt, èn veilig is èn op veel plaatsen kan komen? Dan hangt daar een prijskaartje aan. Een recent voorbeeld van zo’n marketing “narratief” staat in de Trouw. Over de spoorwegen en infrastructuur. Ja, want je hebt ook nog spoorwegen-reizigers, om de nep echter te doen lijken. Ze “concurreren” met zichzelf. Dat doet mijn neus ook, als ‘ie loopt.’

‘Ho, ho. Openbaar vervoer mag alleen duurder worden wanneer daar aantoonbare kwaliteitsverhoging tegenover staat, dus bijvoorbeeld meer treinen en bussen en een fijnmaziger spoor- en busdiensten netwerk. Het is niet zo dat we nog meer van die kulstories moeten krijgen vanuit het frame dat het OV beter is, omdát het duurder wordt gemaakt. Dat is de foute causaliteit. Het OV wordt enkel duurder omdat het meer diensten aan de burger, aan ons, het algemeen nut, levert. Bij solide mangement is de prijs-kwaliteitverhouding optimaal en maximaal in het voordeel van de burger, want ten dienste van het algemeen belang.’

‘Natuurlijk, dat spreekt normaal gesproken vanzelf, maar hier wordt neoliberale prulpraat gedebiteerd, want wat we nu zien is dat de managers van het spoor hun submiddelmatigheid afkopen door de reiziger geld terug te betalen als zij – de managers dus – de kwaliteit van de dienstverlening niet op peil kunnen houden en waarborgen. De burger betaalt in feite voor de incompetentie van het (politiek benoemde) management, want die restitutiegelden halen de NS-managers linksom of rechtsom bij de burger-reiziger terug. De narratieven die we krijgen opgedist, disculperen, ver-ont-schulden, de managers, want het ligt aan de software, of aan de blaadjes op de rails en wat je maar nog meer kunt verzinnen. Het ligt nooit aan de incompetentie van het management, dat die sofware heeft gekocht. Ben je gek zeg.’

‘Soms betaalt “de NS” ook geld als PR-stunt, zoals in verband met met de jodentransporten. Het is eigenlijk zum heulen.’

Satish grijnst: ‘Dát systeem werkt in ieder geval perfect: cronyism tot in de haarvaten van onze Verlichte, Democratische en Beschaafde maatschappij. Mijn Regering, mijn buikpijn, ja. Hoe die NS-smiechten de reiziger middels marketing trucs, bijvoorbeeld door onzichtbare abonnementen die je niet wilt, niet gebruikt maar wel betaalt, geld uit de zak kloppen. Inderdaad, lees vooral dat recente stuk over en van spoorwegman Pier Eringa . Dat heeft als steekwoorden “mobiliteit” en “veiligheid” maar vooral: “adviseursrol,”  want adviseurs zijn automatisch experts, anders zouden ze immers geen adviseurs zijn? Denk maar aan je Belastingadviseur, of de makelaar die je “adviseert” over je te kopen huis. Dure expertise hoor!  Adviseurs worden dus duur ingehuurd en daar gaat het uiteindelijk om. Eringa is PvdA-franchise-houder, dus misschien heeft het marketingbureau N=5, van de meneer Oosterhout, de PvdA een kwantumkorting gegeven om alle bobo-franchisehouders van een pakkende tekst te voorzien: Zekerheid (Asscher leurt ermee) en Mobiliteit – én Veiligheid, natuurlijk, voor Eringa. Dat zijn begrippen met verwante emotionele inhoud. Iets in die trant kan ik me als verkooppraatje voorstellen.’

‘Precies, want Ajax kan niet winnen van Barcelona, maar Barcelona kan wel verliezen van Ajax.’

 

 

Avram: ‘Weet je dat mijn pupillen bij het bekijken van een paar afleveringen van Yes Minister (als serie van 1980 – 1988 op tv) die ik had uitgezocht, nauwelijks wisten of het nu wel of niet satire was. Ze anticipeerden op het feit dat ik had verteld satire te behandelen, maar ze twijfelden toch, want de werkelijkheid waarmee zij te maken hebben, is vaak veel ruwer dan wat ze in de serie te zien kregen. Dat geldt ook voor films die zij bekijken. House of Cards, vonden ze minder onwaarschijnlijk, want openlijk cynisch en dus regelrechte humor. Vreemd, dat moet ik toch nader onderzoeken.’

‘En SEX,’ zegt Satish, ‘vunzige sex vooral. In House of Cards komt sex-in-overspel voor, in Yes PM niet. Neoliberale sex. Dat scheelt enorm hoor.’

‘Neoliberale sex?’

‘Jazeker. Van die voor-wat-hoort-wat-en-boter-bij-vis-sex. Dit overspel wordt zelfs door mevrouw Urquhart aangemoedigd. Met die journaliste Mattie Storin (storin, klein verhaal? in store), weetjeniet? Die kiepert die enge Chief Whip Francis Urquhart na de sex over het balkon. Zo gaat dat. Gebruikssex. Honderd procent neoliberaal.’

‘Jakkes, dat klinkt helemaal niet lekker. Een cheap wip (géén “h” s.v.p.) met de dood in de pot. Hoe affreus.’

‘Er zitten zo’n twee decennia tussen Yes Minster en nu,  merkt Zorah op, ‘ de meesten van jouw studenten waren er toen nog niet en nu zien ze iemand als Trump bijna dagelijks een persiflage van satire maken. Geen wonder dat ze moeite hebben met het verschil. Ironie, zoals in Yes, Prime Minister, is veel minder ruw dan satire. Satire vind ik helaas steeds cynischer worden. Deze studenten hebben net weer een lerarenstaking meegemaakt en het geneuzel daaromheen. Voor onze ouders is dat satire – leraren die staken!? – voor de jongelui nu, is het dagelijkse realiteit.’

‘Onze waardering verschuift. Satire in de tachtiger jaren is waarschijnlijk slappe slapstick nu, flauwe pseudo-humor. Hoewel niet op elke gebied, moet je lezen: langere werktijden (onder andere door verhogen van de pensioenleeftijd) en kariger pensioenen (vanwege een rekenmethode, vanwege “verdampen” van pensioengelden …. ), zou Orwell nu schrijven,’ zegt Satish, ‘geen verschil. Het Project Europa-plus-massamigratie is het laatste bedrog op grote schaal – the Big Con – dat we voor de kiezen krijgen en dat is nog in volle gang. Al zitten er zeventig jaar, zeven decennia, tussen! 1984 wordt bijna vanzelf voortdurend geupdate. De spin doctors van nu hebben directe lijnen met de kaasstolp en met hun politieke klanten en een kantoor in het Kamergebouw. Ze heten officieel Rijks-Voorlichtingsambtenaren.

Zet de afleveringen maar op de site.’

 

 

George Orwell (1983): 1984  /  Amsterdam / ISBN: 90 295 3276 9  (vertaald uit het Engels)

Tony Judt (2011): Het land is moe  / Amsterdam / ISBN: 978 90 254 3659 9

Edmund Burke (2005): Reflections on the Revolution in France  / Stilwell, KS, 66085 / ISBN:  1 4209 2497 4

 

 

Yes, Prime Minister > Why there are No Genuine Local Democracies in the West  /  rubatirabbit     Published on Apr 11, 2015

Yes, Prime Minister > How the Media and Literati Class Determines the Politics of a Nation /  rubatirabbit    Published on Oct 15, 2016

Humphery is advising Sir Desmond about the possibilities of making the Minister make the decision that they want him to make.
BBC Studios   Published on Aug 15, 2011

Sir Humphrey Appleby: The Consummate Civil Servant /  rubatirabbit    Published on Feb 3, 2017 / From Yes Minister S03E06: “The Whisky Priest”

The State of Education | Yes, Prime Minister | BBC     BBC Studios      Published on Apr 29, 2010 /  The PM wants to make some important changes to the education system.

Yes Minister – The Moral Dimension   /  50Centdu69120    Published on Aug 3, 2016

 

 

President Donald Trump Calls Intel Chiefs Public Testimony ‘Fake News’ | Deadline | MSNBC  –   Published on Jan 31, 2019

Former Chief of Staff at the CIA Jeremy Bash, former Chief of Staff to VPs Biden and Gore Ron Klain, and MSNBC contributor Karine-Jean Pierre on Trump calling his intelligence chiefs’ comments ‘fake news’ despite the entire testimony given in a public setting

 

Trump Says He Summoned Intel Chiefs After Hearing They Contradicted Him | The Last Word | MSNBC –  Published on Jan 31, 2019

Donald Trump told the New York Times that, after hearing that his top intelligence leaders contradicted him in congressional testimony, he summoned them to the Oval Office where he claimed they said they were mischaracterized. Lawrence separates fact from fiction with Rep. Eric Swalwell and Jason Johnson.

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , ,