RSS

Category Archives: Maatschappij

Knusse cartoons

 

 

‘ Knusse cartoons, zijn cartoons die aansluiten bij het heersende sentiment dat in een bepaalde periode, in een bepaalde culturele biotoop, de boventoon voert, in de mainstream-media en onder “opiniemakers.”
Neem deze twee cartoons van Jos Collignon over de Brexit. Hierin wordt Boris Johnson als pro-Brexiteer op de hak genomen, omdat “bij ons” de mainstream media zich overwegend vóór de EU en de ever closer union van de Brusselse bobo’s verklaren. Let wel: de main stream.

Collignon tekent bijvoorbeeld Boris die vanuit het riool nr. 10 Downing St binnen zal stappen en op een ander cartoon tekent hij Johnson die de Kanaaltunnel (The Chunnel) opblaast.’

*  – ‘ Jouw “knusse cartoons” zijn zonder risico voor de cartoonist, omdat hij de heersende mening in de lagen van opiniemakers en machthebbers weergeeft en verbeeldt? Ze geven ons een knus wij-gevoel. Bij de Johnson cartoons speelt godsdienst ook geen rol.’

‘ Ja, de heersende mening bij de nomenklatoera. Die in cartoons vangen, daar is niks mis mee. Een cartoonist hoeft te per se te provoceren (wie wordt er geprovoceerd?) omwille van het provoceren. Daarom kunnen ze als cartoon nog best geestig zijn. Het moet echter niet te veel de kant opgaan van: kijk eens, wij-staan-samen-met u,lezer-aan-de-goede-kant.’

*  – ‘ Inderdaad. Dan wordt het snel klef. Maar een cartoonist mag voor mij wel degelijk haar of zijn eigen mening in een cartoon verwerken.’

‘ Overigens ben ik van mening dat er bij Brexit en Johnson wel degelijk sprake is van godsdienst, maar dan de godsdienst van het neoliberale-vrije-markt-denken. Dat is een funest fundamentalistisch soort geloof, dat louter draait om verdienmodellen en financieel profijt. Dat geloof ligt aan de basis van de Brexit-emoties. Lees het interview op de NRC-site met Wootton maar. Niet de oud-burgemeester van London David Wootton, maar de historicus.
Maar neem nou eens enkele cartoons van Marian Kamensky, met geiten. Op deze cartoons wordt een bekende politicus afgebeeld die volgens de cartoonist heel veel van geiten houdt. Dit speelt in de periode van de Jan Böhmerman-rel, dus het is niet moeilijk te raden wie de man voor moet stellen. Zijn de cartoons geestig? Mwah, tot op zekere hoogte wel. Vooral door de wijze waarop de geiten worden afgebeeld. Naar het kwieke kwispelen te oordelen en de opgetogen oogopslag van de dieren, hebben ze het best naar hun zin bij hun baasje. Maar de cartoonist tekent wel heel sterk vanuit wij tegenover zij. Wij doen niet dat met geiten wat die afgebeelde man wel zou doen. Goed voor ze zorgen dus – ik maak een grapje. Ik vind het geen aanstootgevende cartoons, maar wel pittiger dan de gewraakte cartoon van António Moreira Antunes.’

*  – ‘ De cartoons met de geiten en de sultan vallen in dezelfde categorie als cartoons over Roomse priesters met een knaapje op schoot plus een erectie onder het habijt of de soutane. Zulke cartoons hebben een zeer beperkte houdbaarheidsdatum, vooral als de cartoonist er een verklarende tekst bij zet.
Toch vind ik de Kamenski-cartoons goed, vooral functioneel eigenlijk, omdat ze de afgebeelde politicus demonstratief lieten zien dat bijna alles is geoorloofd wanneer er persvrijheid heerst en de vrijheid van meningsuiting in het geding is. In het land van de betreffende politicus was en is dat niet het geval. Bovendien had de man zich autoritair-dwingend opgesteld en mengde zich in de aangelegenheden van een ander land. Neen, die geiten vind ik goed.’

‘ Okay, daar kan ik in meegaan, maar dan is reactie van de NYT op de hysterie rond het Antunes-cartoon des te bizarder. Israel mengt zich immers net zo goed in de Amerikaanse vrijheid van meningsuiting. Het besluit van de NYT om helemaal geen cartoons meer te plaatsen, vind ik om te huilen.’

* – ‘ Bij dat cartoon van Antunes spelen volgens mij financieel-politieke – en wie weet nog andere – motieven de hoofdrol. In ieder geval heel andere beweegredenen dan die welke verband houden met anti-joodse sentimenten, welke worden aangevoerd voor de verontwaardiging. Die belangen worden via de anti-semitisme-reflex ondergesneeuwd.
Wat jij zegt over inmenging in de aangelegenheden van een ander land: “Israël” verklaart glashard dat zodra er sprake is van anti-semitisme, er geen landsgrenzen meer gelden. Dan mag iedereen die tegen het Anti-Semitisme is, ingrijpen. Waar dan ook ter wereld. Dat voorrecht zullen de stakeholders (misschien is dat vooral de Israëlische politiek van dit moment, wie weet) zich niet snel laten afnemen.

Er zijn individuen die het daar niet mee eens zijn (ik denk onder anderen aan Jaap Hamburger), en die het eerder zouden mogen zeggen dan anderen omdat ze over de “juiste papieren” (the correct credentials) beschikken. Zij “maken deel uit van de slachtoffergroep” of hoe je het wilt noemen.

De cartoon van Antunes is voor mij op geen enkele manier aanstootgevend. De hysterische reacties zouden juist een aanleiding moeten vormen tot het produceren van meer cartoons over de relatie Trump – Netanyahu. Net als de vloed van cartoons die over Trump en Vladimir Putin op gang kwamen. Dat de NYT zo overtrokken reageert, bevestigt alleen mijn vermoeden dat de krant in handen is van mensen met zeer bepaalde zakelijke belangen.’

‘ Mede, mede, maar ik geloof vooral dat Antunes de spijker keihard op de kop slaat: Amerika loopt aan de leiband van Israël en dát wil de Israëlische Netanyahu-kliek niet nadrukkelijk van de daken geschreeuwd zien. De heisa rond dit cartoon duidt erop dat de Israëlische politiek meer in de Amerikaanse melk te brokkelen heeft, dan de Amerikanen onder de neus gewreven willen hebben.’

*  – ‘ Onder andere over de Brexit staat een recent interview met de Britse historicus David Wootton op de NRC-site. Uit dat interview blijkt dat Wootton begrip opbrengt voor zijn landgenoten die vóór een Brexit zijn. Ik citeer Wootton < < „Neem Brexit. Hoe vaak ik niet heb gehoord dat de mensen die voor uittreding uit de Europese Unie stemden, niet wisten dat ze slechter af zouden zijn. Maar dat kregen ze vóór het referendum zo’n beetje iedere dag te horen van degenen die wilden blijven. Het ging hen kennelijk om iets anders dan financiële zekerheid. Om een idee van gemeenschap, van identiteit, waarvoor volgens hen geen ruimte is binnen Europa. Dat wil er bij veel van hun tegenstanders nog steeds niet in.” > >  Wootton’s opvattingen en redeneringen doen me denken aan die van zijn landgenoot, de filosoof Roger Scruton. Scruton is ook niet bepaald gecharmeerd van de EU als anonieme regelaar vanuit het Brusselse van het Britse reilen en zeilen. Maar Scruton is zeker niet anti-Europa!’

‘ Zo lang politici niet willen of kunnen begrijpen dat mensen, kiezers, geen pinautomaten zijn, zullen ze verkeerd beleid maken. Jammer dat we daar relatief weinig tegen kunnen doen, vanwege het “democratische systeem” dat we in stand houden. What a waste.
Grappig dat de interviewer van Wootton in dezelfde krant aankondigt dat hij vóór Europa gaat stemmen.’

* –  ‘Dat heb ik ook gedaan – ik heb vóór Europa gestemd – maar ik vermoed alleen dat ik mijn stem op een heel andere partij en een heel andere politicus heb uitgebracht dan hij.’

‘ Cartoonist Patrick Cappatte is een van de twee vaste NYT-cartoonisten wiens contract werd opgezegd. Chappatte maakt tamelijk milde cartoons, vind ik, en had met deze cartoon, over Trump en Netanyahu, niets te maken. Deze onverkwikkelijke affaire is zuur voor de cartoonisten en voor ons, het publiek. Het lijkt me haast onvermijdelijk dat cartoonisten voortaan over hun schouder kijkend hun cartoons zullen tekenen. En dat zou helemaal geen goede zaak zijn.’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Kopjes van de kater

 

–  ‘ Waarom melden de mainstreammedia ons niet dat de kartel-partijen (de term kartelpartij is niet door Baudet uitgevonden, maar bestond al langer) met de kater zitten, vanwege het feit dat ze bijna nergens een coalitie met Forum kunnen regelen? Niet Forum zit met een kater, maar de plucheplakpartijen.’

Semanur meent dat het vooral ligt aan het routine-frame, het ingesleten denkraam, dat de kartel-partijen en de mainstream-media tot nu toe gewend zijn te hanteren bij hun interpretaties en duiding van de politieke werkelijkheid in de Nederlandse polder. Ze zijn gewend aan de reeds lang bestaande machtsverhoudingen en gaan ervan uit dat de vigerende status quo voort zal duren. In grote lijnen: business as usual.

Semanur: ‘ Laat ze vooral naar de uitleg van Syp Wynia luisteren en kijken, om te snappen dat de partijen met welke Forum momenteel onderhandelt, in feite (de facto, zij het niet de jure) “reusjes met lemen voetjes” zijn: ze kunnen geen aanspraak maken op de status van democratisch-gekozen-zijn.’

–  ‘ In werkelijkheid onderhandelen de Forum-mensen met “nabeelden” die je nog ziet, terwijl het object er niet meer is. Fantomen, zonder een actueel solide mandaat van de kiezer.’

‘ Ja, nabeelden, dat vind ik ook een effectieve beschrijving,’ stemt Semanur in, ‘ Syp Wynia omschrijft dat als het nakende ineenstorten van de macht in Nederland. Op een bepaald moment komt het democratisch deficiet onherroepelijk aan het licht. Dan kunnen we zeggen: Forum heeft terecht geweigerd mee te doen aan een ondemocratische wijze van besturen, en ….. ik aarzel heel even, maar zeg het toch maar: ’Ihr – dat zijn de kartelpartijen – Ihr habt das gewusst.’ Of tenminste: wissen können. Net zoals de lobby-partijen de klimaatwet door de Eerste Kamer jasten vóórdat de Forum-senatoren waren geïnstalleerd.’

–  ‘ Of Forum zich dit bewust is, is maar de vraag, maar zo zouden we straks de huidige situatie kunnen duiden. Dat komt ervan wanneer je het tussentijdse correctie-instrument van referendum kalt stellt, onklaar maakt en buiten werking stelt, terwijl de verhouding en wederzijdse percepties en verwachtingen tussen politici en burgers zijn gewijzigd – zeg het milder, met een understatement: zijn geëvolueerd.
Forum fungeert dan als circuit breaker, in plaats van referenda als politiek-bestuurlijk instrument, dat voorkomt dat kritische en ontevreden signalen (van de burgers naar de politiek) niet worden verwerkt en teruggekoppeld als beleid (géén uitbreiding van de EU, géén transferconstructie, géén eindeloze massa-immigratie, stop privatisering van publieke domein ten gunste van de karikaturale “marktwerking”), waardoor die vruchteloze signalen en genegeerde boodschappen zich opeenhopen in de vorm van ressentiment en rancune. Die opeengehoopte, niet-teruggekoppelde, boodschappen en communicatie-uitingen, verstoren intussen het systeem steeds verder en grondiger. Op den duur raakt het systeem ontzet, het democratische proces wordt ontwricht. De politici werken immers in toenemende mate vanuit verkeerde, vertekende, aannames, in een gefrusteerd, verwrongen, systeem dat geen echt (democratisch) systeem meer kan worden genoemd. Door op Forum te stemmen – en er vanuit gaand dat Forum de wensen van de kiezers wel in gepast beleid vertaalt – fungeert Forum als circuit breaker.’

Semanur: ‘ De signalen, symptomen, van het malfunctioneren worden almaar duidelijker en frequenter. Kijk alleen maar naar de Belastingdienst en de politie. Ik kan nog een willekeurige ris opsommen, waaronder de uiteenlopende afhandeling van WMO-aanvragen per gemeente, uiteenlopende tarieven voor documenten (ID-kaart, paspoort) per gemeente, het werken met strafbeschikkingen die resulteren in een strafblad, door het OM, ellende met het UWV, de bankiers ijveren hijgend voor apps, waarmee ze ons gedrag nóg nauwkeuriger kunnen volgen dan ze nu al doen, maar ze geven geen lor om onze senioren – hoezo solidariteit? Dit zijn allemaal dingen die de rechtszekerheid ondermijnen en (potentiële) haarden van rancune vormen. Vreemd genoeg lijkt niemand van de bollebozen dit te zien. Tot er weer een uitbarsting komt en dan gaan ze noodverbandjes leggen. Dat doen ze intussen immers al decennia lang?’

–  ‘ De kater lijkt dan weer kopjes te geven, totdat hij er tabak van heeft en de klauwen uitslaat. Dan is het ach en wee roepen en hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?!

Semanur: ‘ Gevolgd door de mantra over lessen trekken voor de toekomst. Even tussendoor: ik lees in de NRC bij Wouter van Loon: “ … nadat Thierry Baudet een filmpje op Twitter plaatste, waarin politici verantwoordelijk werden gehouden voor misdrijven van migranten.” Dat is net iets anders dan ik bij nieuwscheckers lees: “ Zij stellen daar ‘jullie immigratiepolitiek’ voor verantwoordelijk. “
Dus: “jullie immigratiepolitiek” en niet dat jullie als politici persoonlijk verantwoordelijk zouden zijn voor de wandaden van individuele migranten – die door jullie immigratiepolitiek Nederland binnen zijn  kunnen komen.
Bij die “immigratiepolitiek” hoort het ontbreken van een effectieve infrastructuur die voor de humane verwerking en profijtelijke inburgering van de massaal binnengelaten exoten zorgt. Dit wil ik toch even gezegd hebben.’

–  ‘ Waarvan akte, inderdaad. Bovendien bestaat er literatuur waarin wordt uitgelegd dat het streven naar eensgezindheid –  zeg: een coalitie willen vormen – gaat domineren, waardoor de doeleinden waartoe zo’n coalitie gesmeed heet te worden, op de achtergrond raken. Het slagen in coalitievorming staat voorop en de verschillen tussen de coalitiepartners, de respectieve politieke overtuigingen op grond waarvan zij zich onderscheiden, sneeuwen onder.
Eigenlijk kun je het uitwisselen van politieke overtuigingen door kwartetten (Samsom – Rutte) eveneens onder deze onmogelijke noemer brengen. Dit kan gewoon niet, want politieke overtuigingen zijn geen waardenneutrale knikkers die je kunt uitruilen.’

Semanur: ‘ Interessant om hier het onderscheid tussen exchange (barter?) en competetion bij te betrekken.’

–  ‘ Juist. Net zoals bijvoorbeeld Chantal Mouffe onderscheidt tussen vijand (enemy, foe) en tegenstander (opponent), of mededinger, concurrent (competitor). En vervolgens dit contrasteren met begrippen van Carl Schmitt (Het begrip politiek). Maar deze theoretische discussie voert hier te ver. Ik geef een verwijzing naar het artikel van H.N. Hirsch (1986): The Threnody of Liberalism en vestig de aandacht op werk van Richard Sennett over community-streven.’

Semanur: ‘ De theorieën van onder anderen Hirsch en Sennett laten zich eveneens gebruiken bij het kijken naar de EU en het krampachtige streven van de EU-nomenklatoera naar “eenheid” ( de ever closer union) waarbij ze andersdenkende staten binnen en buiten de EU als contrasterende dissidenten etiketteren.’

–  ‘ Tja, binnen de EU heten ze tegenstrevers, opponenten, tegenstanders of dissidenten (verdoolden), terwijl men voor tegenstrevers buiten de EU (en Europa) de term vijand reserveert. We zullen zien hoe dit proces zich op Madurodam-polder-schaal ontwikkelt. In ieder geval lijken politieke katers zich niet enkel bij Forum op schoot te nestelen.’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , ,

De Duitse SPD heeft geen Bülent Aydin

 

‘Dat zal het zijn,’  zegt Feisal: ‘ geen Bülent Aydin.’

‘Ik heb er met verbazing naar gekeken,’  geeft Willemijn toe, ’ zowel naar de satire van Welke vooral over de SPD als naar het gesprek tussen Aydin en Kaya in Café Weltschmerz. De Duitse sociaaldemocraten hangen ook in de touwen, net als de Nederlandse PvdA, maar het lijkt erop dat de SPD opnieuw een zeer zwakke politieke persoon als opvolger van Nahles gaat kiezen. Onbegrijpelijk wat er met die sociaaldemocraten –  overal in Europa – aan de hand is. Terwijl er toch meer Bülent Aydins moeten rondlopen? Iemand als Aydin zou de PvdA een flinke oppepper kunnen geven. Daar ben ik van overtuigd. Waarom zo’n man dat niet “mag” van de partij-nomenklatoera ….?’

‘ Je weet niet of Aydin dat zelf zou willen. Trouwens, zo’n programma als Heute van Oliver Welke is ook steengoed als politieke analyse, vind je niet? Als kijker krijg je compact en vaak hilarisch de laatste ontwikkeling voorgeschoteld, gebaseerd op hoogwaardige journalistiek en vanuit meerdere gezichtspunten.’

Willemijn: ‘ Ja, maar ik ben bang dat de taal voor veel Nederlanders een barrière blijft om meer en vaker naar Duitse programma’s te kijken, hoewel er vaak verrassende parallellen zijn te trekken met het Haagse gebeuren. Het is tenslotte Europese politiek. Dat is het puntje Onderwijs hè.’

‘ De Nederlandse politiek heeft het voordeel van veel tweetalige – en dus ook cultureel pluriforme – politici te hebben rondlopen. Wanneer komen die eindelijk eens uit de verf.
Goed, laten we links op de sites zetten.’

‘ Nou, de heren Markouch en Aboutaleb doen het, vind ik, goed hoor en mevrouw Arib idem dito. Het gaat alleen langzaam.’

‘ Goede programma’s op Weltschmerz, vooral omdat ze veel langer dan de gebruikelijke drie tot vijf minuten vluggertjes op de Nederlandse buis de tijd nemen.’

——————–  ——— ——–  ——————

Oliver Welke:  Andrea Nahles  (SPD) gooit de handdoek in de ring. De SPD moet eindelijk uit de Grote Coalitie (de GROKO met de CDU van Angela Merkel en CSU van Horst Seehofer) stappen  //   Andrea Nahles wirft hin. Die SPD muss endlich raus aus der Groko! | heute-show vom 07.06.2019

ZDF heute-show   Published on Jun 7, 2019

Die erste SPD-Chefin der Geschichte wurde erfolgreich aus dem Amt gemobbt. Jetzt macht das gute, alte SPD-Bashing echt keinen Spaß mehr.

Staat Merkels regering vlak voor de breuk (met de SPD) /  Merkels Regierung: Kurz vor dem Bruch? | DW Quadriga

DW Deutsch   Published on Jun 7, 2019

Die Regierung Merkel wackelt. Auslöser ist das schlechte Abschneiden der Regierungsparteien bei der Europawahl und der Rücktritt von SPD-Chefin Andrea Nahles. Wie lange hält die Große Koalition in Deutschland?

“De PvdA had lange tijd boter op haar hoofd”; Önder Kaya en Bülent Aydin

Cafe Weltschmerz   Published on Jun 8, 2019

Bülent Aydin is sociaal-democraat, leidinggevende bij de politie Den Haag en was vier jaar raadslid in Den Haag namens de Partij van de Arbeid. In de kern is sociaaldemocratie voor Aydin “het creëren van gelijke kansen, zodat kennis, inkomen en macht op een fatsoenlijke manier worden verdeeld”. Als kind uit een progressief gezin was het voor Aydin voor de hand liggend om lid te worden van de PvdA. Migranten verbinden zich volgens hem om sociaaleconomische belangen vaak aan progressieve partijen, hoewel dit niet hoeft te betekenen dat ze ook daadwerkelijk progressief zijn; ze kunnen ook sociaal-cultureel conservatief zijn.

Over vrouwenemancipatie, homoseksualiteit, rechten van minderheden en andere thema’s kan men in de praktijk andere standpunten hebben dan van een progressieve sociaaldemocratische partij als de PvdA verwacht kunnen worden. Kuzu en Ozturk, de oprichters van politieke partij DENK, zijn een voorbeeld van die paradox volgens Aydin. „Neem Kuzu en Öztürk. Die jongens hadden nooit in de partij mogen zitten – ze zijn geen echte sociaal-democraten,” zei Aydin in 2016 in NRC over de oprichters van DENK. Aydin: “Het is ook een vorm van emancipatie dat Turken en Marokkanen een eigen partij oprichten. Dat is in die zin een goede zaak”. Tegelijkertijd had de PvdA lange tijd ook boter op haar hoofd, zegt Aydin. Het kwam de partij electoraal gezien goed uit dat sociaal-cultureel conservatieven op de partij bleven stemmen. Dit om de macht te behouden; opportunisme dus.

Kaya en Aydin bespraken wat dit alles voor de politieke verhoudingen, maar ook voor Aydin als Turks-Nederlandse sociaaldemocratische politicus betekent. Kaya en Aydin spraken ook over de Partij van de Eenheid, het bredere populisme in de politiek, Thierry Baudet en een aantal thema´s die sociaal-cultureel conservatieven bezighouden.

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,