RSS

Tag Archives: Benjamin Barber

Donald Trump bedreigt de baanzekerheid van de EU-bobo’s

 

You’re fired! De Amerikaanse president Donald Trump telt weinig vrienden onder de EU-premiers en andere politieke bobo’s, omdat hij een bedreiging vormt voor hun baanzekerheid. In het wereldje van de beroepspolitiek is zo’n bedreiging een doodzonde, aldus Tom Mctague in een artikel op de site van Politico van 11 juli 2018.
Doordat Trump ook in Europa die kiezers aanspreekt en inspireert, die op “populistische” partijen zouden stemmen, bedreigt hij de Europese politieke status quo waaraan de politieke gevestigde orde, de politieke nomenklatoera, zijn (voort-)bestaan dankt. De politieke gevestigde orde krijgt het Spaans benauwd van de olifant Trump die door hun porseleinkast raast en ragt. Indirect zegt Trump hen de wacht aan: Jullie zijn ontslagen!

Met name bondskanselier Angela Merkel en premier Theresa May liggen onder vuur, indien we hun regeermacht, hun politieke overleven, zouden ophangen aan hun vermogen om zich in de ogen van de kiezer geloofwaardig af te zetten tegen de in de mainstream media als populistisch geëtiketteerde partijen.

“[M]any of Europe’s leaders — and Merkel and May in particular — embody all that Trump abhors in politics: the centrist, technocratic caution of the political elite he is trying to smash.”

‘Donald Trump gooit zand in de raderen van het programma van de Amerikaanse noemenklatoera, zoals beschreven door Derber,’ meent Sanne, ’Trump is enkel geïnteresseerd in zijn private empire. Trump wil liefst overal empire buildings oprichten, maar dan geen empire state buildings maar Trump Towers. Een kwestie van tijd voordat deze meneer Trump overal Trump Twin Towers gaat neerplanten. Wedden?’

‘Jááá! De Trump Trade Twin Towers! Met veel aluminium er in verwerkt! Dat zou pas van een te gek gevoel voor humor getuigen, zeg!’ zegt Marieke die lachend in de handen klapt. ‘Echt, voluit ordinair, helemaal Amerikaans!’

Feisal merkt op dat hij het op zijn zachtst gezegd pikant vindt hoe de Westelijk-Noordelijke EU-politici het thema veiligheid hardnekkig blijven koppelen aan de agressie van Rusland, terwijl de Oost- en Centraal-Europeanen hun veiligheid vooral in verband brengen met het controleren van hun landsgrenzen tegen onbeperkte en ongecontroleerde instroom van migranten. Zoals Merkel en haar collaborateurs dat wensen. De miljoen migranten die Merkel in 2015 onbesuisd Duitsland binnen heeft laten stromen, liggen haar zwaar op de maag. Merkel wil ze kwijt, maar lang niet alle EU-lidstaten zijn zo mak en meegaand als Merkel wil en die willen zelf bepalen wie en hoeveel personen ze binnen laten
Feisal: ‘Ik kan die Hongaarse minister Péter Szijjártó beter begrijpen dan zo’n drammende BBC-journaliste, die probeert hem moreel klem te zetten door te hameren op Hongarijes voorzichtige immigratie-politiek en die te diskwalificeren. Als de Hongaarse regering de Hongaarse grenzen bewaakt tegen onbeheerste instroom van migranten – zoals die waarop Angela Merkel de Duitsers trakteerde – dan is die regering plotseling niet-democratisch, hoewel die regering de volkswil uitvoert. Terwijl Merkel nota bene de Duitsers ongevraagd opzadelde met een miljoen migranten. Dat is toch bizar?’

‘Je kunt je inderdaad afvragen waar de politieke nomenklatoera de voeling met het volk is verloren,’ valt Marieke hem bij. ‘Is dat in Hongarije, Slowakije en Polen, of in Den Haag, waarin de Eerste Kamer net het raadgevend referendum heeft afgestemd. Het is jammer dat de zogeheten populistische politici hier, wat mij betreft, van die wezenloze halve garen zijn, die ik net zo min serieus kan nemen als de hypocriete neoliberale politieke paljassen die door de mainstream media tot de fatsoenlijke politieke merken worden gerekend. Het wordt steeds meer alleen maar een kwestie van marketing en branding, zonder enige inhoud voor de term volksvertegenwoordiger.’

‘Mee eens,’ valt Sanne bij, ‘ik vind dat Breitbart interview met Péter Szijjártó beter te verteren dan dat van de BBC. Maar waarschijnlijk is dat politiek hoogst incorrect van mij, want je hoort alles van Breitbart meteen, onherroepelijk, te verketteren.’

Marieke: ‘De Britse Jacob Rees-Mogg zegt het onomwonden: de EU vormt een bedreiging voor alles wat men onder democratie verstaat, en hij heeft een punt.’

Sanne: ‘De Amerikaan Victor D. Hanson is de zoveelste welmenende, goed-geïnformeerde, hoogopgeleide buger die waarschuwt tegen onbeheerste massa-immigratie, maar de geestelijk-beperkte politieke nomenklatoera moet eerst een kudde schapen laten verzuipen – letterlijk: op zee, tijdens de overtochten – voordat ze zich verwaardigen hun standpunt te heroverwegen. Goed dat die enge en akelige Donald Trump hen op de huid zit. Zo is die kwaadaardige clown toch nog ergens goed voor. Als ik die vormeloze Angela Merkel op het beeldscherm zie, krijg ik de rillingen. Wat een treurige trol!’

Feisal: ‘Trump steekt Boris Johnson, die voor een harde Brexit is, veel veren in de achterzak en hij kat Angela Merkel structureel af. Trump bemoeit zich dus in tegenstelling tot de Hongaar Péter Szijjártó wel dégelijk met de politiek van een ander land. Net als Putin wordt verweten te doen. America heeft jáááárenlang regeringen die de Amerikaanse robber barons niet zinden, ondermijnd en gesaboteerd – regime change – maar owee als Rusland hetzelfde doet. Neen, dat kan echt niet dat recht is alleen aan Amerika voorbehouden, het enige land dat nog steeds als global empire regeren wil. ’

‘Hoewel Amerika moreel natuurlijk al lang failliet is,’ zegt Marieke, ‘alleen weten de Amerikaanse nomenklatoera en de Amerikaanse mainstream media dat nog niet. Die lijden aan een soort omgekeerd fantoompijn-syndroom. Door zijn tanende macht, wordt het Amerikaanse poseren steeds potsierlijker en zieliger. Trump is er een luidkeels schreeuwend bewijs van. ’

‘Trump gaat verder,’ meent Sanne, ‘volgens Reuters (artikel Jeff Mason, William James) laakt Trump het dat Theresa May zijn, Trumps, advies in de wind slaat omtrent hoe met de EU om te gaan:  << “If they do a deal like that, we would be dealing with the European Union instead of dealing with the UK, so it will probably kill the deal,” Trump told the Rupert Murdoch-owned Sun newspaper >>

Tjonge, Trump is absoluut wars van de EU-nomenklatoera en beschouwt Merkel als het boegbeeld van de EU. Daar moet hij niets van hebben. Dat vind ik toch wel sterk. Ik vind Trump evenmin een knip voor de neus waard als al die andere politieke pipo’s, van welk land dan ook (allemaal benepen eigen-belang-bobo’s-en-bimbo’s, beroeps volksverlakkers), maar Trump schudt de zaken wel lekker op. Hij ontregelt de status quo, roert ongegeneerd in de Brusselse beerput, en dat kan ik alleen maar positief waarderen.’

‘De mate waarin en verbetenheid waarmee de Amerikaanse media de Russen als kwaadwillenden afschilderen en behandelen, verbaast mij keer op keer,’ zegt Feisal, ‘dat een Vlad Putin zich zou inspannen om zijn land goed en solide op de wereldkaart te zetten, dat hij zich inzet voor de Russen, dat gaat er bij de Amerikanen blijkbaar niet in. Waarschijnlijk is dit het resultaat van generaties lange indoctrinatie van Amerika en de Amerikanen als het uitverkoren land, dat wordt bewoond door het superieure volk. Het volk dat de indianen mocht uitroeien en dat afrikanen als slaven kon importeren. Dat moet iets met de Amerikaanse mentaliteit hebben gedaan, dat nooit meer helemaal goed is gekomen.’

‘Dat is ook niet zo gek,’ vindt Sanne, ‘want als jij wordt gedomineerd door een politieke kaste die alleen zijn eigen belang voorop stelt en nastreeft, dan weet je op den duur niet beter. In dat opzicht is het veelzeggend dat de boeken van Ayn Rand na de bijbel de meest-verkochte boeken in Amerika zijn. Denk aan meneer Alan Greenspan, met zijn Randiaanse ideologie. Dat gelóóf je toch niet?’

‘Ayn Rand en Mario Puzo, boeken en series over de mafia,’ merkt Feisal op, ‘die zijn naar mijn overtuiging deel van de Amerikaanse psyche geworden.’

Marieke: ‘Moet je toch nagaan: Republikeinse senatoren gaan naar Moskou om de Russen op te vrijen en de EU-nomenklatoera, met inbegrip van mevrouw May en haar trawanten, proberen hetzelfde met Trump. Niet in ons belang, maar alleen omdat ze hun hachje in gevaar gebracht zien worden. Dat die pipo’s nog de euvele brutaliteit hebben zich als onze volksvertegenwoordigers te afficheren!

‘In ieder geval trapt Trump het EU politieke establishment vol op de staart en de tenen via NAVO-uitgaven,’ zegt Feisal grinnikend, ‘en dat vinden veel Amerikanen terecht. De EU-bobo’s willen met alles voor een dubbeltje op de eerste rij en dat is natuurlijk bijzonder irritant.’

Laat de EU-politieke potsenmakers maar eerst orde op zaken stellen in hun respectieve eigen landen,’ zegt Sanne, ‘er is hier intussen meer dan genoeg helemaal mis. Vooral door de mallotige pseudoprivatisering van alles wat publiek is en was. Louter met het doel om de politieke kliekjes de kans op plunderen te bieden. Incompetent en omhooggestoken door de media, brrrrr … Trump doet het openlijk: Eigen familie eerst. O zo. Als dat geen mafia-mentaliteit is!’

‘Over familie gesproken, ‘ zegt Marieke, ‘zouden die video’s over de onechte zoon van Bill Clinton bij een drugsverslaafde Afro-Amerikaanse prostitueé waar zijn, of is het fake news vanwege de Republikeinen gefabriceerd om de Democraten in de hoek te drijven.’

Feisal: ‘Clinton heeft zover ik weet nog niet gedreigd met rechtzaken, zoals Trump deed toen er verhalen verschenen over Melania als escortdame en call girl.’

‘Bill Clinton, de huichelaar die een politieke thriller afscheidt om naar eigen zeggen Monica Lewinsky te rehabiliteren,’ zegt Marieke snuivend, ‘wie gelooft zo’n leugenachtige schuinsmarcheerder nog? Die man is samen met zijn partner Hillary bezig aan de PR-campagne om straks te proberen de plek van Trump over te nemen. Dat enge stel deinst nergens voor terug.’

‘James Patterson heeft het Clinton-boek geschreven,’ meldt Feisal, ‘niet Bill himself.’

‘Het is me een onfrisse kliek wel zeg, die Amerikaanse politici,’ zegt Sanne, ‘ik vraag me af wanneer Barack Obama op de korrel wordt genomen. Dat kan niet lang meer duren.’

Marieke: ‘De Amerikaanse politiek houdt ons een spiegel voor, want hier is het niet veel beter. Denk alleen maar aan het verziekelijkte “Project Europa,” door Nigel Farage terecht als een giga con game betiteld. Europa is een prima idee, natuurlijk, ben ik helemaal vóór! maar dan moeten deze beroepspolitici er met hun fikken af blijven.’

‘Spijtig dat wij niet zulke politici als die Britse Jacob Rees-Mogg hebben,’ meent Sanne, ‘zo’n gup staat tenminste nog ergens voor. Groot Brittannië mag god op zijn blote knieën danken dat het niet in de euro-fuik is gezwommen!

Trouwens, ik heb even gekeken naar die verhoren van FBI-agent Peter Strzok, maar dat hou ik niet lang vol hoor. Wat een poppenkasterij! Amerika, de leider van de Vrije Wereld.’

Feisal: ‘Ze hebben het op de Amerikaanse tv in al die programma’s over Michael Cohen en Paul Manafort en zo over flippen, dat wil zeggen over de vraag of en wanneer die jongens van partij zouden wisselen en voor hun eigen hachje kiezen, en tegen Trump stelling nemen: to flip. De vraag is waar voor de EU-nomenklatoera het breekpunt ligt om te flippen en voluit op de populistische toer te gaan om hun riante baantjes te behouden. Nu roepen ze al om begrenzing van de immigrantenstroom. De nomenklatoera weet haarfijn aan welke kant hun boterham gesmeerd is.’

‘Nou, naar mijn smaak zijn de meeste EU- en nationale pipo’s al voluit op de populistische toer hoor,’ zegt Marieke. ‘Heel opportunistisch. Misschien verhullen ze het en de media zullen het vast niet breed uitmeten.’

‘Ach, zo lang de EU-trog nog groot en diep genoeg is, zal dat ontslagen en werkloos worden voor de politieke kliekjes zo’n vaart niet lopen,’ denkt Sanne, ‘er zit zo onnoemelijk veel geld daar in Brussel en Frankfurt, dat de nomenklatoera het nog wel een tijdje zal kunnen uitzingen. Het klootjesvolk laat zich toch altijd knollen voor citroenen aansmeren en een rad voor ogen draaien. Helaas, voor ons allemaal.’

 

 

 

Benjamin Barber (2003): Fear’s Empire  /  New York: Norton / ISBN: 0-393-05836-0

Charles Derber (2004): Regime change begins at home  /  San Francisco: Berrett-Koehler / ISBN: 1-57675-292-5

Michael Hudson (2017): J is for Junk Economics  / ISLET-Verlag / ISBN:  978-3-9814842-5-0

 

MICHAEL HUDSON on the Economy and Neofeudalism   Published on Oct 20, 2017

In this extract from the ‘J is for Junk Economics’ episode of Renegade Inc, Michael Hudson talks about the power of the financial sector and means of regulating economies.

Late Night with Seth Meyers   – Published on Jul 16, 2018

Seth takes a closer look at President Trump meeting Russian President Vladimir Putin in Finland and delivering one of the most surreal performances by a president in modern American history.

 

Hungary’s Foreign Minister on Russia, Donald Trump and Brexit – BBC Newsnight  Published on Jul 6, 2017

James O’Brien speaks to the Hungarian Foreign Minister Péter Szijjártó about Donald Trump and Russia – and what he thinks of Brexit.

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Nepnieuws gaat hand in hand met Nieuwspraak (‘Newspeak’), ook illustrators kunnen zich daar niet aan onttrekken

 

In de Trouw van 9 maart 2018 schrijft columnist Stevo Akkerman dat de medegasten op denkbeeldige congressen, de ING-grootverdiener Ralph Hamers (3.000.000 euro per jaar) mijden en  verscholen blikken naar hem doen uitgaan. Geen verholen, maar verscholen blikken. Of meneer Akkerman pleegt een freudiaanse verschrijving, of hij vestigt op subtiele wijze onze aandacht op het feit dat op samenkomsten die worden bevolkt door personen als meneer Hamers, vrijwel uitsluitend gestolen blikken geworpen of verstuurd worden. Het zijn immers bijna allemaal grootverdieners die zulke partijtjes bezoeken, dus stelen ligt sequentieel net iets eerder in de rede dan (ver-)helen. Op zulke virtuele bijeenkomsten worden weliswaar vaak gestolen zaken geheeld (vooral in de vorm van toxic assets en onderhandse deals, vermoed ik), maar dan moeten ze toch eerst worden gestolen. Zo’n entiteit is een verscholen grootheid, totdat hij wordt geheeld. Helen betekent in deze context het tegenovergestelde van wat wij er voorheen onder plachten te verstaan, namelijk: verzieken, en niet: beter, gezond, maken. Dat schrijft George Orwell voor in zijn boek 1984. Nieuwspraak moet, om nepnieuws te voorkomen, beweert Orwell. Daarom zegt de EU-nomenklatoera bijvoorbeeld steeds hardnekkiger dat de EU moet uitbreiden teneinde Vrijheid, Democratie en de Verlichting zo wereldwijd mogelijk te verbreiden. Niet om zijn hegemoniale neoliberale variant van vrije marktwerking dwingend aan andere naties op te leggen. Honi soit qui mal y pense, nietwaar. Vandaar de Brexit, want de kouseband wordt niet alleen in Suriname bezongen en verorberd.

In de papieren NRC van 10 maart 2018 doet columnist Tom-Jan Meeus iets soortgelijks als Stevo Akkerman: Meeus schrijft namelijk dat bij de ING, marktwerking de lijdende gedachte is. Dat klopt volgens mij als een zwerende vinger, want de marktwerking bij de ING moet wel aan een ernstige kwaal lijden, immers alleen bij een zwaar-zieke koortsig ijlende kan het waanidee postvatten dat meneer Hamers 3.000.000 ’s jaars aan salaris moet verdienen. Shell-/ING-bobo Jeroen van der Veer vindt dit bedrag evenwel heel normaal, omdat Hamers volgens hem onder zijn kunnen en ten onrechte in de verkeerde league voetbalt en bovendien op de verkeerde positie staat opgesteld. Geen speld tussen te krijgen. De redenatie van Van der Veer staat als een huis, als een villa, een kasteel, een veste.
Echter. De gedachtenpolitie van het Ministerie van Waarheid, onder leiding van D66-minister mevrouw K3 Ollongren, heeft meneer Meeus en de NRC zwaar op de vingers getikt, hen van hun bedden gelicht en hen onverholen te verstaan gegeven dat de krant wordt gebreideld en Meeus in de donkerste kerker van de Haagse gevangenpoort geworpen, wanneer ze de lange IJ niet subiet veranderen in een korte. Dat geschiedde dan ook binnen luttele uren en in het stuk op de NRC site staat nu ordentelijk, dat bij de ING marktwerking leidende gedachte is. De lange ij is door een korte vervangen. Dat heet in het bankiersdieventaaltje een haircut en niet een dubbele beenamputatie, want dan zou het geen Newspeak zijn. Deze operatie maakt de algehele beroerigheid er niet minder op, maar in ieder geval oogt het minder opvallend, het lijden is verholen, en intussen zijn we aan dat verschijnsel zieke banken gewend. Banken zijn vandaag de dag, bijna zonder uitzondering en wereldwijd, chronisch ziek, maar stellen alles in het werk om dat te verhelen. Totdat ze met astronomische bedragen aan belastinggeld, voor omvallen moeten worden behoed en gestut. Louter vanwege het etiket – dat meteen een vrijbrief is: too big to fail.

Trouw-columniste Nelleke Noordervliet schrijft dat ze op 21 maart tegen de sleepwet zal stemmen, omdat burgers de staat horen te wantrouwen. Jammer voor mevrouw Noordervliet dat de staat de sleepwet al in 1984 blijkt te hebben ingevoerd en toen tegelijkertijd het referendum afschafte. Dat kan, want anders dan bij Winston Smit in Orwells versie, zijn onze archieven tegenwoordig digitaal en niet niet meer van papier.
Wat Big Brother ons hiermee inwrijft is dat wij helemaal niets mee te vertellen hebben, want met enkele eenvoudige muisklikken kan ieders identiteit naar believen worden veranderd. Als ik op deze site een link naar de artikelen van Nelleke Noordervliet en Tom-Jan Meeus aanbreng, kan het zijn dat iemand die morgen of zelfs over een kwartier al, de links aanklikt, heel andere teksten onder onder ogen krijgt dan die waarnaar ik verwees – net als met de verandering van ij in ei in de tekst van Meeus. Ik heb nu de papieren versie nog, maar overmorgen ligt de krant in de papiercontainer of het kippenhok en kan ik niets meer hard maken. Meneer Meeus en de NRC kunnen stug volhouden dat er nooit een lange ij heeft gestaan. Zo kan mij en u op ieder moment door Big Brother het afscheiden van nepnieuws in de schoenen geschoven worden. Dat is waarschijnlijk de achterliggende gedachte bij deze operatie van Wiv/Sleepwet: Big Brother kan alles veranderen wat hij wil wanneer hij dat wil. In eerste instantie zal hij in voorkomende gevallen ontkennen dat hij zulks heeft gedaan, om in tweede instantie Russische, Koreaanse of Mosad-hackers de schuld in de schoenen te schuiven. Intussen moet ik als burger maar zien hoe in mijn eigenlijke verhaal geloofd krijg. Met geldoverschrijvingen naar virtuele rekeningen van virtuele entiteiten gebeurt het al. Banken staan bij dit soort ontwikkelingen altijd vooraan en zij noemen het dwingende innovatie.
Digitale manipulatie, mutilatie en/of contaminatie van vitale gegevens, is het grootste gevaar dat bij deze ontwikkeling dreigt. Niet de terroristen tegen wie deze maatregelen heten te worden genomen. George Orwell voorzag het allemaal.

De drie columnisten, Akkerman, Meeus en mevrouw Noordervliet, denken en schrijven hun columns vanuit dezelfde verwondering, verbazing en verbijstering, die ons inmiddels allemaal eigen zal zijn, al zijn we aan die emoties gewend geraakt. Je kunt tenslotte niet permanent tussen verbijstering en verontwaardiging leven. Hoe kan het dat deze goochemerd – toevallig heet deze gup Ralph Hamers, maar hij heeft vele naamloze kameraadjes en kornuitjes – drie miljoen per jaar vangt, terwijl onze leerkrachten al jaren systematisch ondergewaardeerd worden en staken om een kruimeltje meer salaris? En de schoonmakers, de buschauffeurs, verpleegsters, de bejaardenverzorgers?
Politici en de financiële jongens en meisjes verkeren steeds meer en vaker in dezelfde biotoop. Draaideur-constellaties zijn tegenwoordig eerder regel dan uitzondering. Wie kan privaat en publiek nog uit elkaar houden? Als het om “beloningen” gaat, hangen de bankiers de private entrepreneur uit. Werken ze hun instellingen door onverantwoordelijk en incompetent geknoei in de penarie en dreigen er banken om te vallen, dan schreeuwen zij als eerste het hardste dat ze omwille van het Algemeen Belang met Belastinggeld uit de brand dienen te worden te worden geholpen. Uiterst bizar, maar we zijn het blijkbaar normaal en onvermijdelijk gaan vinden.
Vandaar dat je als burger tegenover de staat (Nelleke Noordervliet) permanent de basishouding van wantrouwen aanneemt, want politici zijn immers het meest zichtbare uithangbord van die staat. Hoeveel oud- en ex-politici bekleden er lucratieve functies in de financiële wereld? Wij, het publiek, hebben beter in de gaten dan zijzelf waar, wanneer en hoe hun particuliere belang is verweven met ons algemeen belang. Voor de meesten van hen, is dat al lang niet meer duidelijk en veelal is die onwenselijke gang van zaken vanzelfsprekend geworden, want wie appelen vaart, appelen eet.
Stevo Akkerman beschrijft het banale mechanisme van de remuneratie-thermiek. Als Ralph Hamers met zijn schrale 3.000.000 per jaar te weinig scoort, dan scoort meneer Van der Veer met zijn 11.000.000 automatisch te veel. Dat kan natuurlijk niet en dus moet Hamers’ wedde omhoog. En dus gaan de remuneraties van league-genoten mee omhoog, over de hele breedte. Kassa! Zo werkt dat. Met reële waarde of werkelijke prestaties en tastbare toegevoegde waarden heeft het helemaal niets en nada uit te staan. Columnist Meeus schetst in een illustratief vignet hoe in deze hybride biotoop van politiek en groot geld de realiteit in acht minuten verdraaid wordt. Dat gebeurt veel vaker en in veel kortere tijdspannen. Flitsgeld, nietwaar. Meer zit er echt niet aan of achter. De big data die Meeus aanroert, en waarover Big Brother al lang beschikt, zullen met de Wiv-sleepwet alleen maar Bigger en nog Bigger worden. Je hoeft over niet veel fantasie te beschikken om je voor te stellen wat er met al die informatie in handen van tovenaarsleerlingen wordt verhapstukt en bekokstoofd. Wat voor ongelukjes er het gevolg van kunnen zijn. Nu al. De dames en heren politici hebben er niet voor niets zo’n haast mee, dat zij de zaakjes met terugwerkende kracht en zonder ons (wat is er met ons sociaal contract gebeurd?), in werking stellen. Doen ze dat echt, heus en waarlijk, louter en puur, ter bevordering van de Democratie?

Ook bij afbeeldingen kunnen digitale technieken (denk aan photoshoppen) gebruikt worden om dingen naderhand te veranderen. Wie nu naar de illustratie van Ruben Oppenheimer kijkt, die bij het stuk van Meeus staat, ziet een octopus met een mannenkop die een blauwe tweet omhelst. Kijk je nog eens beter dan zie je dat het gezicht en de haarlijn van de kop, op zowel het hoofd van Jan Terlouw lijken als op dat van Alexander Pechtold – Oppenheimer doet dit vaker met gezichten. D66 verandert letterlijk van gezicht, terwijl je ernaar kijkt. Het stuk van Meeus en Opperheimer heeft in de  kop niet zo maar staan dat de realiteit in acht minuten volledig kan worden verdraaid. Verdraaid, als dat niet ook gebeurt! Bovendien haalt Ruben Oppenheimer nog meer grappen uit. Hij verwijst naar zijn tekening in de NRC van 17 februari 2018, waarop een VVD-octopus staat afgebeeld, met Rutte in de positie van de tweet en/of octopus. D66 is in korte tijd steeds meer op de VVD gaan lijken. Tegelijk roept de prent associaties op met Oppenheimers tekening van Tayyep Erdogan en de blauwe vogel. Wat de octopus met de blauwe vogel doet, onttrekt zich deels aan ons blikveld, maar de tekst bij de tekening van Erdogan en blue bird zal er vast niet per se niet mogen staan.
Het rode potlood dat wellicht uit de tweetvogel of de octopus komt, kan erop duiden dat of de tweet of de octopus een potloodventer is: stemmen, is tenslotte een vorm van exhibtionisme. Big Brother weet precies wie er hebben gestemd en wie niet. Zelfs wat je hebt gestemd, is met enige technische trucs te achterhalen. Bijvoorbeeld middels vergelijking van tijdstippen (van stemknop indrukken) en videocamera’s die registreren wie er om hoe laat een stemlokaal betreedt. De videocamera’s zijn overal opgehangen voor onze veiligheid. Het rode potlood in de tekening kan zelfs zo maar langsdrijven en hoeft niet per se uit de tweet of octopus te komen. Het zinkt, dus is gemaakt van zwaarder hout dan waaibomenhout, of is het helemaal geen potlood?

Een fraaie illustratie van Oppenheimer staat bij het artikel van Tom-Jan Meeus in de NRC van 3 maart 2018. Franz Kafka (!) heeft door het gekrakeel en plukharen in die streekziekenhuizen een blauw oog opgelopen en een lid op de neus gekregen. Van welke politieke partij dat lid een lid is, mag je zelf weten. Hoewel. Dat laatste is ook weer niet waar, want Benjamin Barber merkt op bladzijde 163 van zijn boek heel alert en ad rem op dat er een wezenlijk verschil bestaat tussen publiek en privaat kiezen (“between public and private choosing”), en precies daarover gaat het bewuste artikel van Meeus – Oppenheimer.

 

 

Benjamin Barber (2003): Fear’s Empire  / NY – London: Norton / ISBN: 0-393-05836-0
Nederlandse vertaling door Iris den Hollander: Het rijk van de angst / ISBN: 90 7634 173 7

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,