RSS

Tag Archives: de Groene Amsterdammer

Bijltjesdag, met politieke pygmeeën. Een tragikomisch misverstand …..

‘Tragikomisch. Dat was bijltjesdag toch al vond ik, iedere bijltjesdag is dat trouwens, maar nu tekent Joep Bertrams het nog eens uit in een actueel politiek frame,’ zegt Faisal, terwijl hij de afbeelding laat zien. ‘Humoristisch, dat de drie dwergen hun rechterbeentje voor hebben, terwijl ze voorgeven politiek links te zijn, dat valt meteen op. Zogenaamd links loopt al jáááren uit de pas, maar ze hebben het niet door of doen alsof ze het niet door hebben. En dan die grote bijl met daarop de tekst “LINKS.” De bijl erin jongens! Dat is in dit verband hilarisch, natuurlijk.’

Lieke: ‘Het tragische komische misverstand is hier de verwarring van ambitie met pretentie. Joep zegt ambitie, maar ik zie alleen pretentie. Deze kabouters vertillen zich aan de enorme bijl – indien die echt zou zijn.’

Faisal: ‘Ambitie of pretentie. Allebei tragisch, vooral voor de Burger, het Volk. Pretentieuze ambitie of ambitieuze pretentie? Het draait hoe dan ook om volksverlakkerij en het het jezelf voor de gek houden als politicus. Ook die twee dingen liggen in elkaars verlengde.’

Lieke somt op: ‘Voorop de collaborateur Asscher van de PvdA, dan Jesus Christ Superstar Klaver van Groen Links en tenslotte bittere beker Roemer van de Socialistische Partij. Roemer betekent trouwens kelk, bokaal, beker. De frygische mutsen zitten ook niet lekker. Ik vind ze meer lijken op condooms-met-aardbeien-smaak, vanwege dat rood bedoel ik.’

‘Condooms is ook niet slecht hoor,’ vindt Faisal, ‘zo’n omhulsel gebruikt een Engelse cartoonist steevast als hij politici afbeeldt.’

‘Je bedoelt Steve Bell met David Cameron,’ zegt Lieke.

‘Juist, die,’ beaamt Faisal, ‘maar Joeps tekening doet me vooral denken aan de zeven dwergen minus vier en natuurlijk zonder Sneeuwwitje, want die is wit of blank, en dat mag niet meer, omdat Zwarte Piet ook niet meer mag. Dus: gelijke dwergen, gelijke kappen. Voilà, daar zijn de rode mutsjes dan.’

‘Sneeuwwitje is voor de bijl gegaan,’ zegt Lieke met een treurig stemmetje. ‘Ik ga deze tekening gebruiken bij mijn Chinese studenten Nederlands, om te laten zien dat Nederlands een klem-toon-taal is. Immers: Zij gáán voor de bijl, betekent iets anders dan: Ze gaan voor de bíjl. Net als: je moet je auto correct parkeren om te voorkómen dat je vóór moet komen. Dit vinden Chinezen altijd erg leuk.’

October 22, 2016

‘Tja, een treurig idioom hoor,’ meent Faisal, ‘want als het goed was zouden deze politieke pygmeeën de bijl aan de wortel van deze regering moeten kunnen en willen leggen, maar tja ….. ze hebben het bijltje er al lang bij neergelegd. Dus met de botte bijl er in, is er ook niet bij.’

‘Ze zouden de strijdbijl kunnen begraven,’ meent Lieke, ‘ware het niet dat ook dat al lang is gebeurd. Neen, dit zijn hooguit miniatuur bijlfetisjisten. In drievoud.’

‘Drie spaanders van het neoliberale hakken, die de bijl ook nog eens moeten slijpen, omdat ze nóg kleiner gehakt zullen worden – nóg een kopje kleiner gemaakt,’ zegt Faisal met een grijns. ‘De dwergen van Sneeuwwitje zingen een werklied,  “Heigh ho, Heigh ho, it’s OFF to work we go!” terwijl deze dwergen alleen over flexwerk kunnen brabbelen. Tragisch toch. Enfin, met hen hoeven we geen meelij te hebben, want zij worden uiteindelijk vorstelijk betaald voor hun knutselen en frutselen.’

‘Er staat ook een tekening van Sean Delonas op de volgende bladzijde in dezelfde Groene,’ zegt Lieke, ‘daarop staat Donald Trump angstig omhoog te kijken naar vier gieren die om hem heen cirkelen. De tekening is iets aangepast, maar ik vind hem zeer toepasselijk als illustratie van het verhaal dat politici moeten leveren, anders worden hun opdrachtgevers vervelend. Ik lees deze tekening van Delonas, met de gieren als leden van de Deep State (dat zijn de mafia en multinationals, inclusief de producenten, de makers, van geld als commodity) die vinden dat Trump best nog een tandje kan bijzetten om het Amerikaanse klootjesvolk verder te piepelen en uit te zuigen. Met name de afschaffing van de Dodd-Frank Act kan de gieren vermoedelijk niet snel genoeg gaan. Die azen op een nieuwe financiële crisis, want ze willen money, money, and even ever more money. Ze hijgen Trump in de nek en laten hem de valbijl voelen.’

‘Goede cartoon. Heb ik gezien,’ zegt Faisal waarderend, ‘hij sluit goed aan bij de tekening van Joep, omdat het evenzeer gaat over politici die weinig meer zijn dan ledenpoppen aan touwtjes. De Dodd-Frank Act zal binnen afzienbare tijd voor de bijl gaan, vermoed ik. Hier hoor je al die deskundologen niet over, met hun diepgaande analyses over Trump die het niet lang zou maken als Amerikaanse president. Want Amerika is immers het baken van de Vrije Westerse Wereld en Democratie, door de Founding Fathers gemodelleerd naar Europees verlichtingsdenken. Ja, ja, en gij gelooft het nog steeds?
Nationale politici kunnen hooguit op nationaal niveau nog iets doen middels her-allocatie van middelen, maar ze doen alsof ze op het toneel van de Wereldpolitiek aan de touwtjes trekken. Joep beeldt de Nederlandse dwergen huiselijker en kneuteriger af dan een cartoonist als Delonas zou doen, nog geen Amerikaanse toestanden in Madurodam in de polder.’

‘Wie tekent als eerste Buma als fake fakir op een spijkerbed,’ vraagt Lieke zich af.

‘Met een fluit en een slang,’ vult Faisal aan. ‘Een mooie dubbele bodem, vanwege het oosterse element, het bezweren van de slang en de ascese. Voor cartoonisten is het best een goede tijd, maar voor de burger helaas en stuk minder.’

‘ik zie al voor me wat Steve Bell er van zou maken,’ zegt Lieke giechelend, ‘vast iets doms met lek geprikte condooms die door een fietsenmaker worden geplakt.’

 

Willem Middelkoop interviewt Karel van Wolferen; Amerika en haar vazallen

https://nl.wikipedia.org/wiki/Karel_van_Wolferen

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Weg met de hamburger-banen, leve de donut-economie!

 

Oxford onderzoekster en activiste Kate Raworth stelt het gangbare economische denken, vooral zoals gestold in het vigerende paradigma van neoliberalisme, aan de kaak in een boek met de titel Doughnut Economics. Een Nederlandse vertaling staat op stapel en verschijnt binnenkort.

De illustratieve animaties op Raworth’s site zijn zeer de moeite waard.

https://www.kateraworth.com/animations/

 

Twee links naar recensies:

https://www.ftm.nl/artikelen/lezen-de-donut-economie-van-oxford-onderzoeker-kate-raworth?share=1

Recensie van Kate Raworths boek Donut economie op de site van Follow the money door Martijn Jeroen van der Linden.

‘Om nieuw economisch denken te realiseren, stelt Raworth voor het nauwe mensbeeld van de homo economicus te vervangen door één dat gebaseerd is op wederkerigheid, veranderende waarden, onderlinge afhankelijkheid en verbondenheid met de natuur.

Ook stelt Raworth voor niet langer te wachten op het moment waarop economische groei vanzelf ongelijkheid oplost. Dit moment, zo stelt ze, zal simpelweg nooit komen. In plaats daarvan oppert Raworth de economie ‘distributief’ in te richten, door onder andere de implementatie van een maximum inkomen, nieuwe (juridische) organisatiestructuren, verschillende manieren om kennis gemeenschappelijk te maken, een kortere werkweek en een wereldwijd belastingsysteem voor bedrijven.’

Essay van Ewald Engelen in de Groene Amsterdammer.

https://www.groene.nl/artikel/verander-de-wereld-begin-met-een-potlood

‘Burgers hebben genoeg van politici en beleidsmakers die steeds maar weer dezelfde neoliberale riedel afdraaien. De oplossing voor marktfalen, zoals klimaatverandering, is altijd méér marktwerking. En burgers hebben genoeg van zelfverklaarde experts die zich verschuilen achter wollig jargon, onbegrijpelijke mathematica, imponerende cijfers en de verzuchting dat onze samenleving nu eenmaal complex is of dat globalisering nu eenmaal een gegeven is. De afkeer daarvan is geen populisme, maar is een zeer terechte roep om begrijpelijke taal, nieuwe beelden en vooral: nieuwe handelingsperspectieven. Weg met het obscurantisme van de experts. Leve de helderheid van gewone mensentaal. Burgers hebben daar recht op. En academici zouden zich veel meer moeite moeten getroosten om die burgers te bereiken. Per slot van rekening hebben ze daar hun mandaat aan te danken.’

Bij Uitgeverij Nieuw Amsterdam verschijnt binnenkort de Nederlandse vertaling van Doughnut Economics

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , ,

De neoliberale “marktwerking” raakt nooit ingeburgerd

‘Als je de effecten van de marktwerking wilt zien die deze politici hebben ingevoerd en waar ze gewoon mee doorgaan, dan moet je naar deze uitzending van Lubach over marktwerking en inburgering kijken,’ zegt Willemijn. ‘Het is helemaal geen satire, maar barre treurige werkelijkheid en het staat voor “marktwerking” op alle terreinen die door de overheid zouden moeten worden bediend, zoals: volkshuisvesting, onderwijs, zorg en openbaar vervoer.’

‘Dit inburgeringsfiasco laat zien hoe weinig kaas deze politici hebben gegeten van het werkelijke leven waarmee wij te maken te hebben,’ beaamt Zorah, ‘ze draaien aan een knop – meestal een knop waar “Marktwerking” op staat – en denken dan dat ze niets meer hoeven doen, want de markt zorgt dat alles goed komt. Wij kunnen de rotzooi opruimen.’

Willemijn: ‘Deze politici zijn geradicaliseerde liberalen: neoliberalen. Ze hebben geen ideologie, maar een drielettergrepige mantra: markt-wer-king. Dat is hun Haarlemmerolie, een uiterst pernicieuse performatieve taaldaad. Daar doen ze alles mee en dus niets in de zin van echte politiek maken. Met name op het vlak van “de economie” – dat wil letterlijk zeggen: staathuishoudkunde, d.w.z. het optimaal en eerlijk verdelen van de koek op nationaal niveau – stimuleren ze de tweedeling tussen degenen die het dichtst bij de Ruif en het vuur zitten, en zich dus het makkelijkste kunnen voleten, en de rest die wordt afgescheept met onder andere verhoogde AOW-leeftijd, zzp’erschap, verhoogd eigen risico in de zorg, langer “zelfstandig wonen” na je AOW, en concurrentie op de sociale woonmarkt met elkaar en met statushouders/nieuwkomers. Intussen wakkeren ze de animositeit met buitenlandse vijanden (nu vooral Vladimir Putin) zo veel en vaak mogelijk aan.’

Zorah: ‘Dat rabiate liberale marktfundamentalisme triggered op zijn beurt andere rabiate fundamentalismes, waaronder godsdienstige varianten. De PVV en de zogeheten populisten zijn een reactie op het liberale marktpopulisme of marktfundamentalisme. Met is maar net hoe je het etiketteert en framet. Daarom dat geïnstitutionaliseerde referenda op de wijze zoals de Zwitsers die kennen, momenteel het enige en beste middel zijn om de beroepspoltici nog enigszins op het juiste spoor te houden. Nu hebben ze na de verkiezingen vier jaar vrij spel en tegen de tijd dat er weer verkiezingen zijn huren ze reclamebureaus in die hun politieke broddelwerk oppoetsen, zodat iedereen opnieuw denkt dat ze het goed gedaan hebben en toch onmisbaar zijn.’

‘Alles draait om beeldvorming: het projecteren van de gewenste beelden met behulp van Talpa-formats.’

Willemijn: ‘Vreemd dat er geen persoon is die dit duidelijk articuleert en framet. Die meneer Baudet komt nog het dichtst in de buurt, maar die is 1) te intellectualistisch en abstract en 2) laat hij zich altijd afleiden door de interviewer, vooral wanneer de interviewer op zijn ijdelheid inspeelt. Dan gaat het verder al snel alleen maar over rugby spelen in kasteeltjes en meer van dat soort trash and humbug.’

‘Mijn ouders gaan op de PVV stemmen,’ zegt Willemijn met een zucht, ’eigenlijk zouden ze niet meer stemmen, maar dan gaan Rutte (VVD), Pechtold (D66) en Buma (CDA) nog meer neoliberale maatschappij-verwoestingen aanrichten zonder dat iemand ze een strobreed in de weg legt, want alles onder die Haagse kaasstolp hobbelt gewoon met de macht mee. Dat hebben ze de afgelopen periode gedaan en dat zullen ze blijven doen. Wilders scheldt hen af en toe tenminste de huid nog vol. Wij kopen daar niets voor, maar helemaal niets doen, is ook geen optie.’

‘Voor D66 staat het ministerschap van kereltje Pechtold op de eerste plaats,’ zegt Zorah, ‘daaraan wordt alles ondergeschikt gemaakt. Pechtold wil zelfs de nep-sociaaldemocraat Dijsselbloem aanhouden als minister, dus daar zijn 1) deals over gesloten en 2) welke partij maakt niets meer uit, ze doen toch allemaal hetzelfde. Geen ideologie, alleen maar wauwelen over Marktwerking.’

Willemijn: ‘En reclametrucs die onze leef- en denkwereld alleen maar nog meer verwateren en vernevelen; de maatschappelijke desoriëntatie in de hand werken en vergroten. Denk aan het bizarre “Burgerservicenummer” (door CDA-voodoo-man Jack de Vries bedacht) i.p.v. het neutrale Sofinummer. De overheid levert steeds minder service en dus voer je als politiek een Burgerservicenummer in. Je steekt als politiek demonstratief de middenvinger op naar de burger. Net als de mallotige herdoping van Ministerie van Justitie naar Veiligheid & Justitie. Dan weet je als burger-consument-klant gewoon dat er minder veiligheid komt. En dat is ook zo. Bizar en stompzinnig! Nu zijn er woningcorporatiemanagers die zich Manager Volkshuisvesting noemen. Het publieke domein wordt steeds verder ontmanteld, de betekenissen worden bewust gecontamineerd.’

‘Tja, de beroepspolitici zijn niet voor niet steeds meer entrepreneur geworden, carrière-managers, zonder veel binding met of belangstelling voor hun kiezers. Het is net als bij al die toko’s als Ziggo, KPN, Nuon, Essent en ga zo maar door: verkopen en gewichtig schuiven met halflege dozen. Wat Rutte en kompanen willen, is intussen duidelijk,’ verzucht Willemijn, ‘die gaan door met maatschappelijke afbraak en voor zichzelf zorgen. Buma (CDA) voelt de hete adem van zijn pluchebeluste partijgenoten in de nek. Ze willen allemaal een goede plek aan de grote ruif. Dus tel uit je winst. Buma begon al met roepen dat “radicale linkse ideeën” bestreden moeten worden, terwijl er helemaal geen ideeën onder de Haagse politici leven, dus ook geen linkse. Dit idee van Buma is gewoon weer zo’n rare frats, een waanidee.’

Zorah: ‘Er bestaat helemaal geen links of rechts meer in de politiek. Dus ook geen midden. Daarom zijn lieden als Buma het Noorden volkomen bijster. Het enige wat ze nog denken te kunen doen, is als bijwagen met de neoliberale VVD meeliften. Zoals PvdA’ers Samsom en Asscher hebben gedaan en doen.’

*  Vrolijkheid  *

Zorah: ‘Het is daar in Den Haag: steek de riek er in en hup! gooi het over de schutting op het bordje van de burger. Die burger slikt toch alles voor zoete koek. Roep gewoon: globalisatie, marktwerking, de Verlichting, Democratie, Putin, populisme en Xi Jinping, en iedereen zwijgt geïntimideerd en overbluft.’

‘Vreemd, nietwaar?’ zegt Willemijn, ‘het is of we met ons allen in snel tempo masochist zijn geworden en steeds verder worden. Deze zotternij van zogenaamde marktwerking is inmiddels karikaturaal, maar toch slikken we het. Mijn ouders waren destijds verbluft over de invoering van concurrentie bij de monopolist NS. Toen haakten ze in feite af van deze politici. Mijn moeder was lid van de PvdA en mijn vader van de Christen Unie. Beiden hebben hun lidmaatschap opgezegd en niet meer gestemd. Nu, in arren moede en met grote tegenzin, gaan ze dan PVV stemmen. Andere keuzes zijn niet voorhanden, ja, nep-keuzes, tussen neoliberaal en neoliberaal met een ander etiket, maar het blijven dezelfde potsierlijke paljassen.’

Zondag met Lubach: Inburgeren kijk je op npo.nl

Pankaj Mishra
Age of Anger [in april verschijnt de Nederlandse vertaling: Tijd van Woede] was een boek waar ik al aan werkte lang voordat ik door had dat ik eraan werkte.’ Aan het woord is Pankaj Mishra, ooit begonnen als romanschrijver aan de Indiase Allahabad University, inmiddels uitgegroeid tot een van de meest voorname essayisten in de kolommen van The Guardian, The New York Times en de London Review of Books.

In Londen, waar hij woont, ligt het in elke boekwinkel in grote stapels: Age of Anger, met de ondertitel A History of the Present.

In feite, zegt Mishra, werkt elke zichzelf respecterende journalist aan precies dit boek. Iedereen die serieus over politiek schrijft, buigt zich wereldwijd over dezelfde thema’s. Over burgers die zich niet meer gezien voelen door hun parlement, over regeringen die niet weten hoe ze met de islam om moeten gaan, over overheden die weerloos staan tegenover de excessen van de grote multinationals. Zo’n beetje elk boek over het politieke landschap dat nu in de winkel ligt zou Age of Anger kunnen heten.

‘De eerste scheuren in dat westerse model ontstonden in de jaren tachtig van Reagan en Thatcher, toen de sociaal-democratie de eerste vormen van deregulatie en privatisering toeliet. Na 1989 – eerst de val van de Muur, daarna de implosie van de Sovjet-Unie – was er geen houden aan.
De ideologie van de sociaal-democratie werd neergehaald en gedelegitimeerd door de ideologie van het vrijemarktdenken. De markt bepaalde nu wie de winnaars en de verliezers waren, de natiestaat hield op relevant te zijn en werd overruled door abstracte, economische krachten.
Dat gaat een tijd goed, een tijd lang zijn mensen bereid te geloven dat het collectieve skelet van de sociaal-democratie een land bij elkaar houdt, totdat het volk niet meer kan wegkijken en in de gaten krijgt dat de vrije markt de botten waar dat skelet uit bestaat aan de hoogste bieder verkoopt.
We hebben onszelf zand in de ogen laten strooien. We wilden dat zand. Op een manier waarop mensen in communistische landen dat niet toestonden. Maar heel weinig mensen in de Sovjet-Unie geloofden in het communisme, maar ze moesten het wel accepteren. Het liberale vrijemarktdenken zit echter vol met blinde gelovigen, in elk parlement in Europa.’  “

Interview Joost de Vries in de Groene Amsterdammer 02.03.2017 > ‘We wilden zand in onze ogen’

The Age of Anger by Pankaj Mishra – review  Nick Fraser,  The Guardian Monday 23 January 2017

 

 

nelpuntnl.nl

 

 

 

Tags: , , , , , , , , ,