RSS

Tag Archives: duurzaamheid

Aan de Korte Vliet in Leiden: de verruïnering van een stukje weids polderlandschap (2019)

Thelma: ‘ Zeg, hoe ver zijn ze in Leiden met de verlelijking van onze dierbare Korte Vliet omgeving? Wij jogden vaak vanaf het Rapenburg over het Noordeinde, voorbij de molen van Noordman, langs de Haagweg over de Hoflandbrug naar het park Ter Wadding in Voorschoten en dan, na een circuitje-pikken op de trimbaan die toen in dat park was ingericht, terug langs Vliet aan de Voorschotense kant en dan over de Hooghkamerbrug naar huis.
Ze zijn sinds een paar maanden bij de Korte Vliet aan de gang toch? Ik hoorde van Dé dat het precies om dat stuk tussen de Hoflandbrug en de Hooghkamerbrug gaat? Projectontwikkelaars gaan het verlelijken en de gemeentepolitiek fungeert als dommig legitimerend uithangbord.’

Zohra: ‘ Volgens mij zit je heengaande een brug te vroeg, dus niet ver genoeg, bezien vanaf de Parelvissers. Vanaf de Haagweg liepen wij over de Waddingerbrug het park Ter Wadding in en teruggaande gingen we óf via de Hoflandbrug terug – dat was de korte route – of we gingen via de Hooghkamerbrug en het Hooghkamerpark naar huis. De laatste was de lange route, als we geen college hadden. En drie keer per week ‘s middags roeien op de Vliet.
Bij Noordman kochten we boekenplanken en wijn. Mijn vader heeft meneer De Nobel van Noordman nog gekend. Die liep in een blauwe overall, op klompen en werkte eigenlijk in de zagerij, maar hij proefde van ‘s morgens vroeg tot na sluitingstijd wijn en sterkers mee met de klanten. Daarna ging hij rond 20:00 uur nog vaak naar borrels in de studenten-Sterflat aan de Klikpaanweg. Dat is vlak tegenover. Meestal werd hij klapwiekend van de alcohol met een auto naar huis gebracht, maar hij was de volgende morgen toch om zeven uur weer present hoor. En hij had al zijn tien vingers nog. Meneer De Nobel liep op klompen en op alcohol, beweert mijn vader.’

Thelma: ‘ Je hebt gelijk, ik miste een brug. De Waddingerbrug is de minst spectaculaire van de drie. Dat zal het zijn. Weet je dat ik vanuit de trein altijd even kijk of Ter Wadding er nog ligt? Wat hebben we daar leuke feesten gehad, toen het nog van de familie ***** was, weten jullie nog? ‘

Semanur: ‘ Nou en of, met heel erg veel kaarsen, die feesten daar. Ja, het klopt met die bruggen. Ik ben de afgelopen weken een paar maal over alle de drie bruggen gefietst en ik heb bij Noordman wijn ingekocht. Verlelijkt is het juiste woord. Het is doodzonde, want dat traject wordt compleet verloederd en verknoeid door het een “parkfunctie” te geven, terwijl de omgeving er stikt van de parken. Ik heb net ruim twee maanden op een huis in Voorschoten en in Leiden gepast, vlak bij het ons allen zo bekende stukje Leiden. Mevrouw Loopstra wilde graag naar de Pergolesiflat toe en daarna eventueel naar de Parelvissers. Dat heb ik destijds afgeraden en nu weet ik het zeker, want die buurt wordt er niet gezelliger op. De wethouders, projectontwikkelaars en woningcorporatiemanagers (waar ligt het verschil?) willen veel mensen op dat stuk grond plempen. Ze zijn bezig in het kader van “de mobiliteit” fietspaden te leggen waarop je ook met brommers kunt racen en tussen de Parelvissers en de Pergolesiflat willen ze in samenwerking met de vastgoedondernemer/woningbouwcorporatie “De Sleutels” een flat voor asielmigranten en daklozen realiseren.’

Zohra lacht: ‘Ja, tegenwoordig wordt er niet meer gebouwd, maar gerealiseerd. Een kennis van ons wil uit de tweede koopflat (acht verdiepingen) aan de Schubertlaan weg, omdat er op de parkeerplaats steeds vaker dealers opereren. Het was vroeger nog wiet en lachgas, maar het wordt steeds brutaler en hinderlijker.

De locatie tussen de Parelvissers en de Pergolesiflat is strategisch gekozen, want tussen wooneenheden waar oude mensen (gemiddelde leeftijd 75-plus of hoger) in sociale huurwoningen wonen, die niet zijn georganiseerd en van wie weinig weerwoord, laat staan kordate tegenstand, verwacht hoeft te worden. Bij koopflats aan de Schubertlaan, nrs. 1 – 127 en 145 – 257 hadden de projectontwikkelaars te maken met een vereniging van huiseigenaars. Die wilden per se geen bomen tussen hun flats en de Korte Vliet en ze kregen hun zin. De nonsens van verwilderdende biodiversiteit (dat is voordelig, want vergt immers bijna geen onderhoud van de gemeente) moesten ze echter slikken.’

Thelma: ‘ De sociale huurwoningen er tussen in, dus de nummers Schubertlaan 139 – 143, profiteren een beetje mee van de bescherming door de huiseigenaren aan weerskanten tegen de projectontwikkelaar en het gemeentemanagement. Ze moeten een paar boompjes voor hun huizen dulden en die gaan ze naderhand gewoon saboteren, hoorde ik iemand vertellen. De senioren van het Pergolesipad zijn de sjaak, omdat zij geen beschermers hebben die hen tegen de plaatselijke “overheid” beschermen. Hun vrije uitzicht wordt ze gewoon afgepakt.

Dit is exact de situatie in Klein Italië uit de Peetvader: de Italiaanse arbeiders laten zich door Fanucci afpersen omdat ze denken dat hij van de Zwarte Hand is en machtige vrienden heeft. Fanucci berooft Vito Corleone van zijn baan ten gunste van een neef van Fanucci en Vito Corleone ruimt Fanucci daarom uit de weg en neemt zijn plaats als beschermer van de wijk in, met assistentie van zijn kompanen Clemenza en Tessio, die later zijn onderbazen – capo regimes – worden. Vito Corleone wordt een don en bouwt zijn macht weloverwogen en verstandig, gestaag uit, omdat de overheid verzaakt. Denk aan het verzoek van Bonasera om wraak voor zijn dochter.
Op nationaal niveau zie je hetzelfde: burgers die hun belangen niet meer door politici behartigd achten, raken electoraal op drift en scharen zich heel makkelijke achter “een sterke man.” ‘

Semanur: ‘ Zo werkt dat. De Peetvader is een realistisch boek, daarom dat ik het bij mijn cursussen vaak gebruik ter illustratie. Eeuwig zonde en jammer voor die zo heerlijk rustige plekken langs de Korte Vliet. Die worden gewoon verkwanseld. Tussen de Parelvissers en de Pergolesiflat willen de projectontwikkelaars behalve een flat voor daklozen en migranten (die steevast als “kwetsbare groepen” worden geframed) van woningcorporatie De Sleutels ook nog twee scouting/zeeverkenners-loodsen proppen. Die zeeverkenners zitten er sinds korte tijd nu al en ze zorgen in het weekend regelmatig voor lawaai. Op zondag 25 augustus jongstleden liep er een “barbecue” uit de hand en werd een flinke fik met veel rook. Nou, dat is bruisende levendigheid en het houdt de senioren alert en bij de les, zullen ze vanachter hun bureaus en tekentafels hebben bedacht.’

Thelma: ‘ Er staan in die buurt drie of vier scholen (het Leo Kanner College is voor “moeilijke leerlingen”) en de leerlingen weten na donker de weg naar de dealers prima te vinden. Mevrouw Van Laar heeft afgezien van haar streven op het Pergolesipad te mogen wonen, want de managers gaan er bomen planten en struiken die het vrije uitzicht op de Vliet belemmeren – tegen de wens van de bewoners in. Je zou haast denken: gewoon, om te pesten. Er moet een “parkfunctie” gerealiseerd worden.’

Zohra: ‘Nou, misschien niet meteen pesten (de huurders zullen de gemeentemanagers en de projectontwikkelaars een rotzorg zijn) alswel prijsopdrijving. Idereen wil een graantje van de aanbestedingssom meepikken en hoe meer toeters en bellen des te hoger de prijs voor het project. Bovendien: er wonen oudjes in de Pergolesiflat die het huis nauwelijks nog uitkomen en de hele dag voor het raam zitten en alleen het onbelemmerde uitzicht op de Vliet hebben. Als daar obstakels worden geplaatst zijn ze dat onbelemmerde uitzicht kwijt. En wie wordt er wijzer van? Aan de overkant van de Brahmslaan is trouwens nog een groot park – tussen de Brahmslaan en de Beethovenlaan. Je loopt de Schubertlaan uit en steekt schuin naar rechts de Brahmslaan over – je houdt de Verdistraat aan je linkerhand. Kijk het even na op de kaart. Het stikt er in de wijk van het groen en de parken, maar neen: er moesten verdienmodellen bediend worden. Op deze kaart zie je het groen tussen de Brahmslaan en de Beethovenlaan duidelijk (klik de inzet weg).’

Semanur: ‘ Hé, bij deze kaart geeft Google je foto’s. Links zie je de inrit naar de Pergolesi-seniorenflat met links de tunnel naar de Korte Vliet. Deze tunnel onder de flats is nu al een geliefde plek voor allerlei hang-piepeltjes. De “wijkverfraaiers” hebben de fietspaden vanaf de Korte Vliet naar die Pergolesitunnel nu net verhard en verbreed, zodat “de mobiliteit” (volgens de reclameteksten op de gemeentelijke website, is mobiliteit een Leidse waarde) vergroot wordt. Als je voor die tunnel, bij de witte auto, rechtsaf gaat, kom je op het parkeerterrein van de Pergo-flat. Aan het einde daarvan wil men de zeeverkenners Waingunga huisvesten. Die zitten er nu al, maar dan meer tegen de Parelvissers (mooi hè, genoeglijk-oud-zijn aan de Vliet) aan. Uitgerekend dáár plannen de mafkezen die flat voor “kwetsbare groepen”. Dus alle verkeer gaat straks bij, onder en tussen de Pergolesiflat en de Parelvissers langs. Dat verhoogt het “bruisende” en dat bruisende, dat is ook een Leidse waarde van jewelste.’

Thelma: ‘ Dit Korte Vliet project wordt geregisseerd door projectontwikkelaars. Die betalen een vijfde van de 8.100 woningen die tot 2030 in Leiden gebouwd (gaan?) worden. Dus de gemeentepolitici hebben weinig in de melk te brokkelen maar fungeren hoofdzakelijk als uithangbord en zijn als bijna alle politici vooral geïnteresseerd in publiciteit. De gangbare formule is dat de projectontwikkelaars via lobbyïsten een project bij de gemeentelijke bestuursambtenaren insteken – dus niet per se bij een wethouder – en een kant en klaar reclame-pr-pakket voor de politici verzorgen. De huiseigenaren in een wijk waar “de boel verfraaid, verduurzaamd, milieuvriendelijk, klimaatneutraal” en vul de rest maar in met het nu gangbare jargon aan prietpraat, zijn meestal het beste af, omdat zij zijn georganiseerd in verenigingen van huiseigenaren en niet zelden eigen lobbyïsten hebben. De huurders van de sociale woningen zijn de klos.

Op het Leidse gemeentehuis loopt de organisatie niet glad, om het zacht te zeggen, en de vrouwelijke gemeentesecretaris schijnt een rampenfonds te zijn. De enige over wie ik positieve geluiden hoor, is de burgemeester Harry (tegenwoordig: Henri) Lenferink. Echter, die is aan zijn derde en laatste termijn bezig en kan de Groen Links dwepers en D66-draufgängerisch-would be managers met zijn ironie natuurlijk niet altijd in toom houden.’

Semanur: ‘ De Pergolesiflat voor senioren ligt daar prachtig en die lokatie maakt het een gewild object voor iedereen met een verdienmodel op zak en eurotekens in de ogen. De flat zelf is erg gehorig en als er een Zuidwester storm op de pui staat, wapperen in de huiskamer de gordijnen. Ik ben in November en december 2017 nog bij enkele bewoners op bezoek geweest. Die puien bij hen waren deels van hout en glas. Het Pergolesicomplex is van woningcorporatie Portaal. De Meeste oudjes stoken zich in de winter suf en ze doen als het vriest en waait maar een deken om. Sommigen gaan, als ze dat kunnen, even bij kinderen logeren. Gelukkig duurt zo’n storm niet eeuwig en warmt het klimaat in Nederland op. Over dit soort dingen lees je nooit in de kranten als ze de reclameteksten van de voortvarende gemeentepolitici publiceren.’

‘ Een parkfunctie,’ schampert Zohra, ‘terwijl het stuk door twee parken wordt ingeklemd (Ter Wadding en het grote Hooghkamerpark. Binnen tien minuten fietsen zit je in Sportpark De Vliet en ga je over de Lammebrug dan ben je in park Cronesteijn. Vrienden van mij joggen vaak langs het Delftse Jaagpad langs de Vliet naar Cronesteijn of verder naar de Vlietlanden. Parken genoeg. Neen, hier moeten natuurlijk projectontwikkelaars extra centen scoren en dus komen er toeters en bellen.’

Thelma: ‘ Het was langs de Korte Vliet zo’n heerlijk wijds stuk natuur tussen Leiden en Voorschoten met de Vliet als scheidslijn. Geen mensen met draagbare disco’s geen barbecuënde dagjes-tokkies. Prachtig, die lege weidsheid. Het enige wat ze hadden hoeven doen was het tegelvoetpad fatsoeneren, de straatverlichting verbeteren en het fietspad pal langs het water een beetje verbreden, maar niet zo veel dat er op geracet kon worden.’

Semanur: ‘ Dat klinkt zuinig en ik vrees dat een beetje projectontwikkelaar voor een zuinig budget haar bed niet uit komt. Een tegeltrottoir over 1,2 kilometer fatsoeneren en de verlichting goed laten werken, daar zit te weinig winst op. Neen, zo’n bimbo gaat dat oppompen met allerlei toeters een bellen, zoals trimapparatuur, straatmeubilair, bomen (!), asfalt en wat ze er maar bij aan kan smeren. Daar gooit een reclametekstbureau dan een saus overheen van de nu gangbare terminologie van: duurzaam, natuurneutraal, milieuvriendelijk, energiebesparend, toekomstbestendig, biodit-en-biodat, plus als krent op taart: kwetsbaar. Kwetsbare mensen en dingen, dat werkt ook altijd prima. Als je het voor kwetsbare mensen doet, durft niemand nog een kritische opmerking te maken of vraag te stellen.’

Zohra: ‘ Bovendien Thelma, je zegt het zelf: weidsheid, ruimte en leegte. Dat mag niet hè! Dat is onrendabel, zeker als er sociale huurwoningen in of bij liggen. Die mensen hebben helemaal geen recht op weidsheid en stilte, ben je raar zeg, dat is hun smaak ook niet. Dus moet zo’n stuk land “verdicht” worden (meer varkens in de stal) en het moet er gaan “bruisen” (dus piepeltjes met draagbare lawaaiboxen en barbecues, want Leiden is voor Jan-en-alleman).
De reclameslogans gaan tegenwoordige geheid over biodiversiteit, mobiliteit, toegankelijkheid, biologisch duurzaam en energie-ietsig. Dat zijn de Leidse waarden die op vier pijlers rusten. Zie de gemeentelijke websites. The Four Pillars of Wisdom.’

Semanur: ‘ Je kent het standaard blurpproza van zulke gemeenteinfo. Over Cronesteyn én Leidse waarden gesproken, Ake en Marleen troonden me mee naar Cronesteyn, om die Leidse waarden te bezichtigen. Daar heeft men een totempaal gepoot met de waarden: RAPE (verkracht), MAIM (vermink, mutileer) and KILL (dood, vermoord). Vlak bij de kinderspeelplek, want waarden kunnen er niet jong genoeg ingestampt worden. Hoe ze het verzinnen, mag Joost weten. Als dat het eerste Engels is wat kinderen moeten leren dan zie ik het somber in.’

Zohra: ‘ Dieke die op de Parelvissers werkt, is zojuist wezen kijken en ze twittert dat er voor de Pergolesiflat kinderspeeltoestellen geplaatst worden. Dat is om de senioren er aan te herinneren dat ze niet te lang moeten wachten met inschrijven, want kindsheid-met-alzheimer komt sneller dan je denkt.’

 

 

Het polderpark Cronesteyn in Leiden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Seniele senioren, het ict-gebeuren, sociale woningbouw, zorg en marktwerking

 

‘Moet je horen, dit gaat over senioren die zelfstandig (moeten/willen) blijven wonen: “”Een verbeterslag kunnen we pas maken als 65-plussers vaardiger worden met computers. Zo ontstaat de vraag naar techniek uit ouderen zelf.” ‘ Willemijn legt de Trouw (za. 13.5.2017) lachend neer. Ze zegt: ‘Ik zweer het je zulke dames als deze mevrouw Jacobs bestáán echt. Deze persoon houdt zich volgens dit Trouw-artikel al tien jaar met onderzoek ouderen-zelfstandig-wonen bezig.’ Ze pakt de krant op en herhaalt: ‘Zo ontstaat de vraag naar techniek uit ouderen zelf.’

‘Knap hè?’ zegt Marieke, ‘terwijl ze Trouw pakt, ‘ze halen alle technieken uit de kast, maar vergeten degenen om wie het gaat. Ik lees voor:  “ ’ ZZG’s nieuwste project heet ‘leefstijlmonitoring’: sensoren in een woning registreren de handelingen van een bewoner. Valt diegene of gaat hij vaker dan normaal naar het toilet, dan merken de zorgmedewerkers dat. ‘ ” Goed. De zorgmedewerkers merken dat. En toen?’

‘Nou, zegt Tjeerd met een ongelukkig gezicht, ‘meer zorgmedewerkers aanstellen bijvoorbeeld, is volgens mevrouw Jacobs economisch niet haalbaar, dus dan is het wachten op de vraag naar techniek uit de ouderen zelf. Toch? Dat lijkt me zo klaar als een klontje.’

* Hilariteit *

‘Ja, kijk hier eens,’ zegt Tjeerd, ‘als je als senior geen vraag naar techniek meer kunt genereren, dan is je leven echt voltooid hoor. Dan pruttel je ver na je houdbaarheidsdatum op kosten van de gemeenschap voort. Dan wordt het hoog tijd voor de Keizerlijke weg: hup de oven in!’

Willemijn: ‘Dit verhaal is net zo goed geframed vanuit het marktdenken. Daar moet ik steeds opnieuw aan denken. Alles, van huizen bouwen tot en met zorg voor onze ouderen, moet rendabel zijn en iedereen die ermee van doen heeft en ervan mee-eet is gespitst op het verkopen van zichzelf. Marktdenken is het denkraam van de meeste mensen, inclusief de nieuwe generaties journalisten, poltici en ondernemers. Dan is het niet raar dat de mensen achter Goede Doelen tot de slotsom komen dat de Nederlander steeds minder pro-sociaal wordt.’

‘De dames Jacobs en Julen draaien gewoon mee in “het systeem”, zegt Marieke, ‘die houden zich aan de regels, geschreven en ongeschreven. Babbelen over high tech snufjes is gewichtiger dan vertellen over de zorgkracht die poepluiers verschoont en de gangen, douches en toiletten schrobt. Weet je nog, dat gedichtje van Gerard Reve,’ ze draagt voor: ‘ ” Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar / verlamde oude mensen wast, in bed verschoont, / en eten voert, zal nooit haar naam vermeld zien.” Zuster Immaculata doet het laagste van het laagste werk. Die heeft geen tablet met organogrammen, of een telefoonnummer van de zegspersoon van de Minister.’

‘En ze draagt vast geen kokerrokje of mantelpakje,’ zegt Tjeerd mijmerend.

* Vrolijkheid *

‘In ieder geval ben je als senior van – pak ‘m beet, boven de 65? – onverdacht van cybercriminaliteit, want je snapt niets van de moderne digitale techniek,’ zegt Willemijn.

* Vrolijkheid *

Tjeerd zegt:  ‘Het Trouw-artikel van deze Jeannine Julen is wel handig in elkaar gezet. Human interest. “Investeren in woningen op alle fronten”. Op alle fronten dus, en dan behandelt ze in één stuk 1) de woningnood en wat daar dan aan gedaan “zal worden” – het gaat altijd over oprechte voornemens en serieuze plannen, niks concreets beloven – en 2) de aandacht van politici-bestuurders voor onze seniore medemens.’

‘Ze schrijft “woningen” en niet huizen, ’merkt Willemijn op ‘want woningen refereert aan de basale menselijke behoefte aan woonruimte, terwijl huizen aan de huizenMARKT is gerelateerd. Dat gaat over speculeren en winstbejag, over geld investeren eigenlijk. Maar neen, hier is over nagedacht. Door wie? Tja, ik weet het niet.’

‘Intussen gaat het stuk wel degelijk over de huizenmarkt,’ zegt Marieke, ‘en mogen de diverse bobo’s en (vertegenwoordigers van) stake- and shareholders hun zegje doen. Zou mevrouw Julen dit artikel bijna kant en klaar afgeleverd hebben gekregen van de belanghebbenden bij de bouw- en huizen business?’

‘In negen van de tien gevallen schrijft een lobbyist-voorlichter zo’n tekst en neemt de inktkoelie van de krant het grootste gedeelte braaf over,’ beweert Tjeerd.

Willemijn: ‘Als onbevangen, argeloze, lezer ben je na het stukje gelezen te hebben, geneigd opgeruimd adem te halen en te denken: zie je wel, overmorgen is de woningnood in Nederland voorbij en voor onze senioren wordt ook steeds beter gezorgd, dus ga ook ik een zonnige oude dag tegemoet in Nederland.’

‘Dat laatste is zeker waar,’ beaamt Marieke, ‘behalve dat ik een flinke veer moet laten wat betreft mijn pensioen en dat ik steeds langer moet doorwerken – wat je dan nog werken kunt noemen – maar dat moet nu eenmaal, vanwege Europa. Zonder het Project Europa zouden we zo weer een wereldoorlog hebben en dan lopen onze vermogens gevaar, want grote oorlogen werken vermogensnivellerend. Dáárom is het project Europa en een EU met euro onmisbaar en noodzakelijk: om onze vermogens veilig te stellen. De euro zorgt ervoor dat de lidstaten met handen en voeten aan het project Europa gebonden zijn en blijven. Ze kunnen niet weg. Al zouden nog zo graag willen. Zo’n Brexit is een klap voor de top. Macron moet Frexit koste wat kost voorkomen. Daar is hij voor ingehuurd, gepromoot en gepushed. We kunnen gewoon geen grote oorlog gebruiken, in Europa. Laat ze elkaar elders de hersens maar inslaan, maar niet in Europa!’ Ze pauzeert en kijkt vragend rond, ‘Of loop ik mezelf nu voorbij? Heb ik straks vermogen? En zo ja, wordt me dat niet afgepakt?’

‘Nou, misschien dat je vermogen hebt,’ zegt Tjeerd, ‘als je vermogende ouders hebt of slim met crematoria speculeert op de vastgoedmarkt, of wanneer je een consultancy runt die Zorgverleners laat zien en uitlegt hoe ze optimaal profijtelijk kunnen declareren. Ik noem maar een paar sectoren van de arbeidsmarkt waar het comfortabel “werken” schijnt te zijn. Alles binnen de wettelijke kaders, daarover geen misverstand. Alleen is de toegang tot die sectoren niet echt vrij – ondanks de vrije marktwerking en zo. Er schijnt een inofficiële ballotage te vigeren en je moet over een bepaald soort “netwerk’’ beschikken. Heb ik tenminste gehoord. Het fijne weet ik er niet van.’

 *  Vrolijkheid *

Tjeerd gaat verder: ‘Okay. Seniele senioren dus. Eergisteren was ik toevallig op Avondgloren om mijn laptop te laten upgraden door meneer Hoedemaker, die 73 jaar jong is en meer van computers weet dan wij hier bij elkaar. Meneer Sliman is 75 jaar en bouwt momenteel een nieuwe laptop voor zijn kleindochter. Met alles d’r op en d’r an. Vooral een topklasse grafische kaart. Ik bedoel maar. Wat ik wel voor ze kan doen, is bijvoorbeeld de stopcontacten van enkelhoogte naar heuphoogte upgraden. Ze zijn namelijk wat stram in de botten. Of een paar gaten boren en strips inschroeven met lange pluggen, voor een werkplank aan de muur. Dat doe ik namelijk sneller, omdat ik als 26-jarige meer kracht heb.’

‘Krek,’ zegt Marieke, ‘zo heb ik onlangs voor mevrouw Diekstra en meneer Mochtar lakenspanners gemaakt. Van bretelgespen en brede Hema-elastiek. Die haal je onder de matras door en daar zet je de lakens mee vast, zodat die strak op het bed blijven en niet door het omdraaien of woelen in een prop in het midden eindigen. Dat was geen vraag naar techniek vanuit de ouderen, maar wel erg essentieel voor hun gevoel van comfort. Dat geldt ook voor mij. Ik heb die lakenspanners ook voor mijn bed gemaakt. De beide senioren kunnen de matras niet optillen om die spanners eronderdoor te krijgen. De thuiszorg mag dat ook niet doen. Tenzij stiekem en incognito. Het valt net buiten de respectieve competenties en bevoegdheden.’

‘O ja,’ zegt Willemijn grinnikend, ’ik voel ‘m komen: de thuiszorg en de huishoudelijke hulp. Die mogen beide enkel strikt omschreven handelingen verrichten en de handelingen die de zorgvrager graag gedaan ziet, mogen ze net niet. Het is hilarisch en ergerniswekkend. Laat ik correct wezen en zeggen dat thuiszorg prima is voor bepaalde gevallen die zich echt bijna niet meer zelfstandig kunnen handhaven, maar …… een persoon voor het uit bed komen (een keer dus, ‘s morgens), een zorgverlener voor het aankleden, vooral kousen/sokken aantrekken, een voor de prik en de pillen en een ander voor, enfin ga zo maar door ….. Je kunt ze beter allemaal hartelijk bedanken en het zelf doen.’

‘Dat doen degenen die het kunnen (betalen) dus ook,’ zegt Tjeerd. ‘Mijn zus is als afgestudeerd arts bijna voltijd-mantelzorger voor twee tantes en een oom. Gratis, natuurlijk. Als je omrekent wat dat de samenleving kost aan eenvoudige, basale, arbeid die wordt verricht door een hoogopgeleide dure kracht, dan krab je je op je hoofd. Gek dat de marktfundi’s daar niet naar talen.’

‘Jouw zus hoeft niet te werken voor haar geld,’ weet Willemijn, ‘want zij en haar partner hebben èn hun medische praktijk verkocht èn partner Hamid heeft een flinke erfenis van zijn grootpapa gekregen. Toch?’

‘Helemaal juist,’ antwoordt Tjeerd, ‘mijn zus en haar echtgenoot zijn vermogende burgers. Die geen vinger hoeven uit te steken voor inkomen. Gek genoeg zorgt mijn zus toch gratis voor drie oude mensen en verricht Hamid gratis plastische chirurgie en doet hij ook orthopedische ingrepen. Het zijn vreemde mensen hoor. Neen, die deugen van geen kant. Maar goed, daar hebben ze de centen dan ook voor. Zij kunnen helemaal op eigen kosten niet-deugen. Wat er van hun kroost, mijn nichtjes en neefje terecht moet komen, weet ik niet, want het lijkt erfelijk. Dat helpen en dingen weggeven. Die kinderen groeien op voor galg en rad, wat ik je brom..’

* Vrolijkheid *

‘Zou zo’n journaliste als deze Jeannine Julen geen oma, opa of misschien ouder hebben, in deze situatie?’ vraagt Marieke zich af, ‘want dan schrijf je er toch niet op deze manier over?’

‘Nou,’ brengt Willemijn in het midden, ‘het is een format, een bepaald stramien met bijbehorend jargon-register. Een artikelen over deze onderwerpen horen momenteel op deze manier te worden geschreven.

‘Net zoals bijna alle mainstream media juichend over Manu Macron schrijven,’ zegt Marieke, ‘Macron is de verlosser die onze beschaving en de euro voor Marine le Pen behoedt.’

‘Precies. Het draait in dit stukje allemaal om prestigieuze high tech gimmicks en “zorg” die hoogopgeleide expertise vereist, ‘ zegt Tjeerd grinnikend, ‘daar moet je een attachékoffertje voor hebben, een kokerrokje of krijtstreepblazer en een tablet plus i-phone. Hetzelfde geldt voor het verhaal over het bouwen trouwens. De titel van het artikel: Investeren in woningen op alle fronten. Daar kun je niet tegenop: op alle fronten wordt er geïnvesteerd. De woningnood wordt door hen die over ons gesteld zijn, bevochten als ware hij de IS.’

‘En de IS is niet te verslaan,’ grinnikt Marieke, ‘want die steekt steeds ondere andere etiketten en op andere plekken de kop op. Trouwens D66-denktank-directeur Van Schie, vindt dat Macron net zo min als D66’gers weet wat sociaal-liberaal inhoudt: geen benul, hebben ze ervan. Klinkt goed, vind ik. Oprecht en eerlijk.’

* Vrolijkheid *

Tjeerd: ‘Tja, investeren op alle fronten. De aannemers, projectontwikkelaars en vastgoedspeculanten (hoe onderscheid je ze?) willen wel. Dat snap ik. Cijfers en termen als isolatietechnieken, isolatie-schillen, zonnepanelen, marktprijzen enzovoorts, ze vliegen je om de oren. Want we e laten zien dat we niet van de straat komen, maar een omgeving scheppen waarin een niet-totaal-demente senior comfortabel kan leven, daar verdiepen we ons niet in.’

Marieke: ‘Er zouden hééél wat senioren nodig zijn om die grote vraag naar al die vele technieken te genereren. Mevrouw Jacobs heeft dus een taak! In de bouwsector, misschien?’

* Vrolijkheid *

‘Knap dat de bouwers alles zo systematisch kunnen plannen,’ zegt Willemijn en vreemd dat menig verhuurder dat niet kan. Uiterst vreemd dat we nog steeds woningnood kennen in Nederland. Ondanks alle vroom geneuzel, schijnheilig gewauwel en ferme daadkrachtieg voornemens.
Ik ben nu bezig met een woningcorporatie die twee maanden huur wil van een seniore mevrouw die is verhuisd en noodgedwongen dubbele huur betaalt. De verhuurder, de woningcorporatie dus – een anonieme organisatie met veel huizen en nog meer managers – laat de nieuwe huur doodleuk ingaan in de tweede week van de maand, waardoor de mevrouw haar huurtoeslag voor die maand kwijtraakt, want die wordt per volle maand berekend, maar de corporatie wil wel van mevrouw dat zij een maand tevoren de huur opzegt. Niet midden in de maand, want dan moet deze mevrouw gewoon nog een maand huur ophoesten. Terwijl de woning daarna evengoed nog een paar weken of langer gewoon leeg staat. Alles draait om de centen.’

‘Breek me de snavel niet open over dit soort botheden,’ verzucht Marieke, ‘de verhuurder, vooral van sociale woningen, heeft een monopolie- en machtspositie. Met name oudere mensen laten het vaak maar zitten en betalen gewoon. Ze weten niet wat hun rechten zijn en willen af van het gezeur. Dan kun je nog zoveel monitoren met geavanceerde apparatuur, maar deze blessures blijven onder de radar. In zo’n stukje als van Julen wordt met container-begrippen gegoocheld en met kostenplaatjes.’

‘Ja, ik doe die mevrouw Jacobs vast onrecht hoor,’ zegt Willemijn, ‘en het kan ook dat de opstellers-schrijvers van deze tekst de zaak versjteren, maar als ik lees: “ZZG’s nieuwste project heet ‘leefstijlmonitoring’: sensoren in een woning registreren de handelingen van een bewoner.
Dat is noodzakelijk, zegt Jacobs. Want de groep ouderen neemt toe, maar het aantal zorgmedewerkers groeit niet mee. “Meer zorgcollega’s inzetten is economisch niet houdbaar.”

Tja zeg. Economisch niet houdbaar. Meer hightech is dat blijkbaar wel. Zou die hightech monitoring niet ook worden gebruikt om het commercieel uit te baten gedrag van de senior inmates te registeren? Je vraagt je dat toch af, want alles en indereen moet immers renderen. Zichzelf terugverdienen en zo …..?’

‘We gaan straks tegen de winter bij tenminste vier senioren in een seniorencomplex de centrale verwarmingen waterzijdig inregelen,’ vertelt Tjeerd, ‘dat zou hen op jaarbasis zo’n 100 euro aan stookkosten besparen.’

‘Waarom doet de verhuurder dat dan niet?’ vraagt Willemijn, ‘het kost natuurlijk extra geld?’

‘Precies,’ antwoordt Tjeerd, ‘en het zijn geen vragen om techniek die vanuit de ouderen zelf komen, want die hebben – net als ik tot voor kort – nooit van waterzijdig inregelen gehoord. Dat is alweer geen vraag naar techniek vanuit senioren. Ik heb dat inregelen intussen vier keer meegemaakt met Huib. Die was er per appartement van vier kamers, zo’n drie uur per woning mee bezig. Huib doet het gratis natuurlijk, maar een woningcorporatiemanager ziet een kostenverhogende ingreep op zich afkomen, dus die rept daar niet over. Warmte is warmte. Punt uit. Het bedrijf dat voor onderhoud en reparatie van de verwarming zorgt houdt zich ook stil, want dat heeft de inschrijving gewonnen door scherp geprijsd in te schrijven.’

‘Ik ben benieuwd hoeveel ons dat volgende winter scheelt in stookkosten’ zegt Marieke, ‘want Huib en kumpenie hebben onze cv onlangs ook waterzijdig ingeregeld. Het is natuurlijk ook beter voor het milieu. Je moet het alleen weten.’

‘Regelt de Markt dit soort zaken niet voor ons?’ vraagt Willemijn. ’Me dunkt dat de verhuurders met perfect waterzijdig ingeregelde cv’s de meeste vraag naar woningen hebben? Want lage stookkosten. Toch?’

‘O ja, en dan?’ vraagt Marieke, ‘er komen meer zaken bij huren en wonen. Zoals de regionale netwerkbeheerders voor elektriciteit bijvoorbeeld. Houd jij bij het kiezen van je woning (of huis) rekening met de netwerkbeheerder die jouw energieverbruik registreert? Dat zijn monopolisten die best kartelafspraken kunnen maken, en het ook met de zogenaamde concurrerende bedrijven kunnen houden. Noem al die merken zogenaamd concurrerende energieleveranciers maar op die je voortdurend confronteren met voordelige aanbiedingen. Schuivers van lege dozen die talloze uitzendkrachten, werkstudenten, achter de telefoon hebben gepoot. Hoezo marktwerking? Marktwerking, is een speeltje van de beroepspolitici, meer niet.’

‘Hear, hear!’ roept Willemijn, ‘trouwens nog iets mallotigs over die openbare aanbestedingsplicht, ook van onderhoudsbedrijven door verhuurbedrijven. Een vriend van mijn broer is manager bij zo’n vastgoedonderhoudbedrijf. Ze hebben onlangs een inschrijving verloren, maar ze leveren wel diensten (personeel) aan het bedrijf dat de “wedstrijd” heeft gewonnen door voor een onmogelijk laag bedrag in te schrijven. Dat betekent dat het personeel van het bedrijf dat de inschrijving heeft verloren, vaak tegen lagere tarieven werkt voor een zogenaamde concurrent die scherper calculeert. Per saldo komt het neer op demotie en loonsverlaging van de werknemers bij het bedrijf dat de inschrijving bij de aanbesteding heeft verloren. De professionals werken vaak bij dezelfde verhuurders aan projecten waaraan ze vóór de aanbesteding ook werkten, alleen voor minder loon. Halleluja en leve de vrije marktwerking!’

* ernstige stilte *

‘In de sector sociale woningbouw heb je als huurder meestal niet veel te kiezen,’ zegt Tjeerd. ‘Hoe een woningcorporatie functioneert, verschilt per management. Vaak zijn de huurders van sociale woningen toevallig ook nog eens de minst mondigen – de ene hoogopgeleide-veelverdienende- scheefwoner daargelaten. Die houdt zich dan gedeisd.’

‘Kortom,’ besluit Marieke, ‘mevrouw Jeannine Julen heeft een feel good tekstje afgescheiden, dat door degenen over wie ze het vooral heeft, nauwelijks wordt gelezen. Zo gaat dat. De bobo’s en hun lakeien praten over het klootjesvolk en over de hoofden van het klootjesvolk heen.’

Jeannine Julen: ‘Investeren in woningen op alle fronten‘ – Trouw, zaterdag 13 mei 2017, pagina 21

James Meek: ‘Broken Windows‘ / London Rev.of Books / 13 May 2017

“Money is not the Answer to the Question of broken Windows in Hospitals. If Money were the Answer, I would, of course, have come up with a different Question. The Answer is to shift Resources from unnecessary Parts of a Hospital’s Spending to Front Line Services. As we who would almost certainly have fought in the War know, the Front Line is the only Line actually involved in Fighting Battles, and all other Lines, such as so-called ‘Supply Lines’, carrying ‘Ammunition’ and ‘Food’ to the Troops, are nothing more than a Scam to rip Taxpayers off. Fancy modern high-tech Windows with all their Bells and Whistles, like working Locks and complete Glass, are a luxury Taxpayers cannot afford. Answer me this: if they are forced to fund, through their Taxes, a universal Health Service free at the point of Delivery, how are Hard-working People expected to cope when a serious Family Crisis like Illness comes along?”

Marc Chavannes: ‘Principeloos in harde wereld van Realpolitik’ / NRC, 22 maart 2014

‘Dinsdag [25.3.2014] publiceert reformatorisch filosoof en Eerste Kamerlid voor de ChristenUnie Roel Kuiper een belangrijk boek dat door de spraakmakende gemeente niet zal worden omhelsd. Te veel zelfreflectie.

De terugkeer van het algemeen belang – Privatiseringsverdriet en de toekomst van Nederland inventariseert de politieke oogst van ruim twintig jaar. Kuiper, die voorzitter was van de parlementaire onderzoekscommissie naar het privatiseringsbeleid, tracht vast te stellen hoe Nederland meespoelde in het wereldwijde neoliberale seizoen en aldus zijn ziel kwijtraakte. ‘

O.O. Cherednychenko, M. Duchateau, A.R. Neerhof, C.M.D.S. Pavillon (redactie): Publiek/privaat: vervlechten of ontvlechten? (2010) Antwerpen, Oxford

nelpuntnl.nl

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,