RSS

Tag Archives: Jeroen van der Veer topman

De tegeltjeswijsheid van een topman

Het Nederlandse publiek heeft massaal hysterisch gereageerd, inzake de miljoen slarisverhoging van Ralph Hamers (ING). Daardoor werd de president-commissaris Jeroen van der Veer op het verkeerde been gezet en onderschatte hij die publieke reactie schromelijk. Met de 3.000.000 remuneratie (de termen beloning of salaris zijn ongepast) van Hamers is totaal niets mis. Dergelijke inschattingsfouten maakt meneer Van der Veer gewoonlijk nooit. Het kan natuurlijk zijn dat Van der Veer een senior moment had. Tenslotte moet de man aan de lopende band talloze salarisverhogingen goedkeuren en daarbij zijn eigen remuneratie niet uit het oog verliezen. Al die nullen voor de komma zijn dan lastig uit elkaar te houden, want de ene nul lijkt immers sprekend op de andere.

Vandaar die briljante diepe tekst van de Heer Van der Veer: “Wij realiseren ons dat we de publieke reactie in Nederland op deze duidelijk gevoelige kwestie hebben onderschat.” Zo’n kostelijke overpeinzing kan slechts een existentieel geprangd gemoed ontstijgen. Ik wed dat deze wijsgerige en voorbeeldig evenwichtige oprisping door de reclame-afdeling bij de ING meteen op tegeltjes is geprint. In gouden letters. Als relatiegeschenken, om te laten zien dat ze echt niet van de straat zijn. Onwerkelijk. De publieke reactie speelde de president-commissaris parten. Dat mag nooit meer plaatsgrijpen. Er moet urgent en drastisch het nodige gebeuren aan die publieke reactie. Op zijn minst moet die voorspelbaarder worden. Nog veel voorspelbaarder dan ze al is.

‘Het Nederlandse publiek dient te worden opgevoed in de filosofie van de salaris- en beloningenwereld van de bankensector. Het gaat tenslotte om spelers in de hoogste financiële league,’ zegt Tessa schouderophalend terwijl ze tegen haar voorhoofd tikt. ‘Jammer dat zo’n Jesse-superstar-Klaver met luide ketelmuziek verkondigt dat hij een overwinning heeft behaald en dat hij deze dooie mus wil optuigen met een wet. Dat banale ballonnetjes wetsontwerp is – met permissie – minstens zo’n ziekelijk staaltje van propaganda voor slaapwandelende hersendoden, als de poppenkasterij van meneer Van der Veer en kompanen. Narcistisch melodrama. Kolderiek koketteren en veel kostbaar kabaal op conto van de belastingbetaler, met minder dan nul resultaat.
De politici hebben de financiële sector gedereguleerd en onze banken geprivatiseerd. Daarmee lieten ze de geest uit de fles. Er was geen Einstein voor nodig om de gevolgen van zulk geknutsel te bevroeden. Menig oud-politicus is inmiddels commissaris of dromedaris of weetikveelwatvoorraaris bij zo’n glitterend geldpaleis. Het enige wat werkelijk zoden aan de dijk zou zetten: de privatisering, deels, in gematigd tempo terugdraaien. Bankiers dienen zich opnieuw bewust te worden van het feit dat ze in de biotoop van publieke dienstverlening opereren. Het zal de nodige moeite kosten om ze dat aan het verstand (?) te peuteren, maar de aanhouder wint, en niet de aandeelhouder.’

‘Vooral in getemporiseerd terugdraaien, want anders krijgt meneer Jeroen van der Veer misschien een attaque en de maatschappij kan zijn genie node missen, dus laten wij in elk geval zijn reactie niet onderschatten,’ zegt Taco met een scheve grijns. ‘Zeker bij een kanjer als Van der Veer. Een mevrouw in de trein merkte onlangs op dat zij ’s-mans gezicht hoe langer hoe meer naar geld vond gaan staan en dat zijn mond haar aan de gleuf van een centenbak deed denken. Ik ken die dingen alleen uit verhalen van mijn opa, dus ik heb centenbak gegoogeld. Ik ben van mening dat het die mevrouw aan fantasie mankeert. Neen, we moeten ons echt in acht nemen ten aanzien van de Heer Van der Veer. Een geniale, kwetsbare, tere, geest.’

Tessa zegt: ‘Meneer Ralph Hamers, de man van drie miljoen,  hecht er zeer aan te bewijzen dat hij geen kromme blauwe vingers heeft van het centen tellen. Hij heeft dat op beeld laten vastleggen. Ik begin zowaar medelijden met die mannen te krijgen. Zouden die zich nog voor een spiegel durven scheren? Misschien dat ze de komende tijd een voile over hun spiegels laten draperen, dat versluiert genadig.’

Peter Sloterdijk heeft het parallel, en nagenoeg synchroon, lopen van het morele failliet van de politiek en het financiële failliet van de banken, treffend, zij het vaak wat gewichtig en hoogdravend, verwoord. Ik vermoed dat hij op deze gedachten is gebracht door wat Antonio Gramsci ooit over vakbonden heeft geschreven. Per saldo dus niet veel nieuws onder de zon. Maar misschien toch de moeite waard om te herlezen.

Kijk naar het programma over zinloos werk / bullshitjobs en stel je de vraag of jij vindt dat zowel de grootverdienende toplui alsook politici misschien (grotendeels) zinloos werk verrichten? Ze krijgen er flink voor betaald, maar wat voor toegevoegde waarde genereren ze voor de samenleving?

Peter Sloterdijk (2007: Woede en tijd   / Amsterdam: SUN / ISBN: 978 90 8506 416 9
Duitse uitgave (2006) Zorn und Zeit / Suhrkamp / ISBN: 3-518-41840-8

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , ,