RSS

Tag Archives: neoliberalisme

Schuldig en ongelijkwaardig. Bordewijk blijft boeiend

‘Mevrouw Beatrix Ruf is niet failliet, moreel niet en financieel ook niet. Ze treedt enkel terug als directeur en krijgt gewoon drie maanden salaris doorbetaald. De tokkies, schlemielen, ellendigen (deplorables), die door een incassobureau worden uitgemolken daarentegen zijn zowel moreel als financieel failliet, dat is het verschil en daarom vind ik die Volkskrant-pagina op de site van afgelopen 17 oktober zo treffend,’ zegt Ilham, terwijl ze de afbeeldingen op haar scherm laat zien.

‘Mevrouw Ruf heeft zich schuldig gemaakt aan belangenverstrengeling en door haar positie “geld geschapen” bijvoorbeeld doordat schilderijen in prijs stegen wanneer zij ze in haar museum ophing en tentoonstelde,’ zegt Semanur, ‘ Bas Heijne beschrijft dit krankzinnige mechanisme heel leesbaar in zijn column “Kunstschandaal.” Het aardige vind ik dat het zelfs woord “schandaal” in deze context duizend procent neoliberaal is qua betekenis. Ik bedoel: Édouard Manet veroorzaakt in 1863 een kunstschandaal met zijn schilderijen Déjeuner sur l’herbe en Olympia en mevrouw Ruf veroorzaakt een schandaal dat volledig wordt afgemeten langs de monetaire maatstaf. Niks Kunst, gewoon particulier winstbejag. Beangstigend, benauwend.’

‘Ja, de twee krantenartikelen met de afbeeldingen laten de onoverbrugbare kloof overduidelijk zien tussen het precariaat, de ellendigen, de tokkies en Ons Soort Mensen (OSM) tot wie mevrouw Ruf wordt gerekend,’ zegt Ilham. ‘Daarom worden aan mevrouw Ruf ettelijke artikelen in diverse kranten gewijd, terwijl de tokkies het – zover ik weet – met een obligaat stukje in de Volkskrant moeten doen. Geen deurwaarder of incassobureau voor Beatrix Ruf. Stel je voor zeg. Die dame gaat tenslotte over Kunst en haar gedrag past helemaal in het neoliberale tijdsgewricht met zijn motto: wees ondernemer van je eigen leven. Mevrouw Ruf verkeert in de positie dat ze dat kan, terwijl de tokkies die door het incassobureau worden uitgemolken natuurlijk nooit in die positie zullen kunnen komen. Beatrix Ruf blijft solvabel, de ellendigen, de tokkies, uiteraard niet.

Wat zeg ik?! Beatrix Ruf pleegt performance art. Ik zou er niet raar van opkijken als ze naderhand een nota indient voor haar Rel-als-Kunstwerk. Tegenwoordig kun je het zo krankzinnig niet bedenken. De rijken hebben geld te veel en de tokkies kunnen sappelen wat ze willen, maar ze zijn en blijven de gesjochte klos en eeuwige dupe.’

Semanur glimlacht als ze zegt: ‘Tokkies kúnnen niet eens failliet gaan. Daar hebben ze te weinig geld voor. Ze blijven levenslang in de schuldsanering – als afschrikwekkend voorbeeld? om de rest in het gareel te houden? – en de enige uitweg is vermoedelijk zelfmoord. Al die journalisten die de staf breken over het gedrag van mevrouw Ruf, laten niet na in een moeite door te expliciteren dat zij niet van de straat zijn en noemen namen van “kunstenaars” totdat je er ziek en misselijk van wordt: zij weten waarover ze het hebben. Zij behoren tot OSM. Grappig en naargeestig tegelijk, vind ik het. Iemands identiteit, status en prestige, opgehangen aan de mate waarin zij aan de juiste name dropping kan doen.’

‘Hoe zou Jacoba Katadreuffe uit Bordewijks roman “Karakter” tegen een mevrouw Ruf aankijken, vroeg ik me af,’ zegt Ilham, ‘ik moest aan Joba Katadreuffe denken, omdat die kunst maakt met haar handen en een divankussen borduurt waarvoor zij 15 gulden krijgt van de winkel die het kussen binnen een uur verkoopt voor 40 gulden. Dat vind ik net zo goed een schandaal, maar okay, je je kunt erover twisten. Joba was gewoon niet zo gehaaid en slim om een percentage van de verkoopprijs te bedingen. Eigen schuld dikke bult, had ze maar beter moeten weten.’
Ze leest voor uit Bordewijk: ‘ “Ze ging naar een winkel van kunstnaaldwerk, waarvan de eigenares haar haar arbeid dadelijk afkocht voor een groot divankussen. Ze ontving vijftien gulden, de gevraagde som, en kreeg bovendien het verzoek terug te komen als ze iets nieuws had. Het kussen lag een middag geprijsd in de étalage voor veertig gulden. Het was binnen enkele uren verkocht. Deze tijd, vlak na den oorlog, bracht groote opleving in het land, er was naar werken van kunst groote vraag en de prijzen waren hoog.” Ze zucht. En zegt: ‘Onnozele Joba Katadreuffe. Dit overkomt Beatrix Ruf nooit! Mevrouw Ruf behoort altijd tot de winnaars.’

‘Als ik dit Volkskrantartikel van Staalduine lees, knijpt mijn keel dicht, want het is de dood in de pot,’ zegt Semanur terwijl ze voorleest: ‘ “Voor een verbod op de doorverkoop van schulden pleiten de toezichthouders nog niet. De ACM [Autoriteit Consument & Markt ] vindt dat een zaak voor de politiek. De AFM [Autoriteit Financiële Markten ] is niet per se tegen het doorverkopen van kredieten, omdat niet elke verhandelde schuld in handen komt van een omstreden incassobureau.” ‘ze kijkt op, ‘Hier lusten de honden toch geen brood van? Het kalf moet eerst vele malen zijn verdronken alvorens men misschien de put gaat zoeken waarin dat gebeurde.’

Ilham zegt: ‘ Deze twee instanties zien het wel, maar ze menen dat “de politiek” het moet aanpakken, en daar hebben ze niet helemaal ongelijk in.’ Ze leest voor: ‘ “ Als banken, webwinkels en andere bedrijven hun vorderingen niet zelf willen opeisen bij wanbetalers, kunnen ze die doorverkopen aan een incassobureau. Dan hoeven ze niet achter de schuldenaren aan en zijn ze in één keer van hun probleemkredieten af. In ruil betaalt het incassobureau een fractie van het bedrag aan uitstaande vorderingen.
De Autoriteit Consument & Markt (ACM) en de Autoriteit Financiële Markten (AFM) vinden dit een zorgelijke ontwikkeling. Volgens de toezichthouders leidt de schuldenhandel tot uitwassen. Incassobureaus die voor eigen rekening wanbetalers achter de broek zitten hebben er nog meer belang bij hard op te treden dan incassobureaus die in opdracht van anderen schulden innen. Elke schuld die onder druk wordt voldaan, draagt dan immers bij aan hun winst.”
Het wachten is nu op het inhuren door incassobureaus van Joego’s die ledematen gaan breken van schuldenaren die hun schulden niet betalen. Het zal niet lang duren of schulden worden verkocht aan buitenlandse schuldeisers. Alles is vandaag de dag immers als commodity vermarktbaar? Geen rooskleurig toekomstbeeld, maar deze politici hebben geen visie, dus van hen hoef je geen effectief beleid op dit gebied te verwachten.’

‘Stel een Russische oligarch, Arabische sheikh of de Israelische Mosad, koopt Nederlandse schulden en zet de schuldenaren onder druk om sabotagedaden te verrichten, of om te spioneren? Wat let zo’n schuldenaar? Waarom zou zij loyaal zijn aan een land, een maatschappij, die haar via haar schuld versjachert? Alleen de prijs telt, iedere waarde is er tussenuit geknepen. Intussen blabberen, beuzelen en bazelen deze politici uit volle borst over Mensenrechten, Veiligheid en de Verlichting,’ zegt Semanur, ‘als je nog niet genoeg bewijs hebt dat deze politici óf er niets van snappen, óf dat deze maatschappij ze geen lor kan schelen, dan is deze ontwikkeling bij het Amsterdamse Stedelijk een zoveelste ijzersterk bewijs daarvoor, dunkt mij.

Belangenverstrengeling komt trouwens overal in deze neoliberale maatschappij voor. Bij politici niet op de laatste plaats. De pseudoprivatiseringen van publieke diensten en goederen zijn er voor gemáákt, ze zijn er op toegesneden! Een museum, dat wordt afgerekend op financiële WINST!? Terwijl jij en ik er niet eens in kunnen vanwege de prohibitief hoge entreegelden?! Om je te bescheuren toch? Dat al die labbekakken met uitgestreken smoelen blijven wauwelen over de betekenis van KUNST! Weten zij veel.’

‘Bordewijks verhaal is boeiend zeg,’ zegt Ilham enthousiast, ‘ik ben het gaan lezen op aanraden van mentor X die een paar verbanden legde tussen de roman en deze twee actuele nieuws feiten. Nooit van het boek gehoord. Schande! Wat vind je van X’s observatie dat deurwaarder Dreverhaven zijn eigen nemesis (wraaknemer) creëert door zijn huishoudster Joba Katadreuffe te overweldigen (Joba zelf noemt het geen verkrachting en veracht zichzelf daarom!) en bij haar zijn bastaardzoon Jacob Katadreuffe te verwekken. Nota bene: Dreverhaven begaat zijn daad terwijl hij ziedend is vanwege een nederlaag die hem naar zijn idee is bezorgd door een advocaat: “ Dan werd in den avond de brief bezorgd, het eerste en eenige geschrift, en hij had er geen vat op. Uitmuntend geredigeerd, daarachter moest wel een advocaat steken. Dreverhaven kwam thuis, inwendig ziedend, en in een woede die hij verborg maakte hij zich meester van het meisje Joba Katadreuffe. Het meisje was niet van een aard om te bezwijken, zij had een sterken wil, maar zij was een meisje. Wat haar gebeurde was op de grens van een overweldiging, het was het niet geheel, en zij beschouwde het ook niet zoo.”
En wat gebeurt: de bastaard Jacob Katadreuffe wordt óók advocaat en overwint zijn natuurlijke vader, de deurwaarder Dreverhaven!
Tegenwoordig gaat Bordewijks roman Karakter over verliezers en winnaars, vroeger misschien over vaders en zonen of de strijd tussen mannen en vrouwen. Hoewel, toen volgens Bordewijk misschien eigenlijk ook al niet over vaders en zonen, want Dreverhaven geeft er geen zier om dat Kadreuffe zijn zoon is. Hij wil alleen altijd winnen. Vermoedelijk heeft Bordewijk daarom van Katadreuffe een bastaard gemaakt, een niet-echte zoon, niet door een contractuele verbintenis beschermd, anders zou de receptie van zijn roman wellicht te negatief uitpakken.’

Semanur: ‘Bordewijk sneert net zo goed naar advocaten, dunkt mij. Ironisch vind ik dat hij Katadreuffe rond Kerstmis ter wereld laat komen: Jacob Katadreuffe als Jezus, de Verlosser. “Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren.” Zie je ook hoe Joba weigert Dreverhaven zijn schuld in te laten lossen, doordat ze zijn cheques retourneert en weigert met hem te trouwen? Dat is dubbelop wraak nemen, vind ik. In die tijd was dit nog effectief gedrag, omdat er waarden en normen golden die tegenwoordig helemaal zijn geërodeerd.’

“Nou, als je het zo framet dan maakt Bordewijk een cynische persiflage op de Heilige Familie,’ zegt Ilham, ‘want over de echte vader van Jezus is ook het nodige te doen. Als Dreverhaven gelijk aan God is, dan is hij een zeer mensonvriendelijk heerschap. Joba weigert haar zoon Jacob te echten, maar desondanks lijkt de zoon qua karakter, aard, op de vader. De zoon spijkert de vader aan het kruis. Bordewijk bedrijft, op deze manier gelezen, een heerlijke blasfemische parodie! Blijkt nature toch sterker dan nurture?’

‘Precies,’ beaamt Semanur, ‘daarom kan en wil Joba ook niet met God trouwen, want dan is God God niet meer en haar zoon dus niet de zoon van God. Jacob Katadreuffe kan alleen echt zijn als hij niet ge-echt is. Net als de onechte prijzen van de schilderijen die mevrouw Ruf in het Stedelijk hangt om de echte prijzen te overtreffen. Dure schilderijen = echte Kunst. Pure windhandel. Handel in tulpenbollen. De handel in schuldcertificaten van particuliere schuldenaren, die momenteel in de kinderschoenen staat, zal ongetwijfeld eveneens ontsporen door winst- en rendementsbejag. Daar komt maatschappelijke ellende van en de politici vragen zich dan opnieuw in alle toonaarden af hoe het toch kon gebeuren en geven natuurlijk de Markt de schuld. De Markt moet er volgens hen immers voor zorgen dat ons leven in de juiste banen wordt geleid? Terwijl dit alles volkomen onnodig is, want bij schuld hebben beide partijen schuld: de schuldeiser had moeten uitkijken aan wie zij geld leende en de schuldenaar moet afwegen of hij dat geld echt nodig heeft om het te willen lenen en dus een schuld aan te gaan. Nu wordt alles op het bordje van de schuldenaar geschoven in de naam van “vrijheid van contract” en vrije marktwerking. Enfin, lees het betoog van Lazzarato.’

‘Alleen een niet geëchte zoon kan de schulden van ons allemaal delgen door aan het kruis te sterven, neen, deze zoon spijkert zijn vader aan het kruis. Wow!’, zegt Ilham, ‘Dit boek is spannend, als je het leest met veronachtzaming van de canonieke kaders en wetten der conventie. Iconoclastisch. Prachtig.’

Semanur: ‘Joba kan Dreverhaven weerstaan doordat ze hem weigert een morele schuld af te kopen met geld of te delgen middels een huwelijkscontract. Joba manifesteert zich als een soort Maria. De omkering is ook fraai: zij stoot haar zoon van zich en niet zoals bij de bijbel-Jezus, de zoon die zijn moeder verloochent, want hij is immers Gods zoon. Dreverhaven blijkt een corrupte man, de “beul der armen” die zijn soortgenoten terroriseert wanneer ze als schuldenaren aan hem zijn overgeleverd. Dreverhaven zoekt de dommen (zalig zijn de armen van geest?) als slachtoffer uit, een sadistische tiran. Dreverhaven neemt tokkies te grazen, losers die hun rechten niet kennen en geen brief kunnen schrijven aan de burgemeester of de koning, om hun beklag te doen. Kortom: de ellendigen, les miserables, the deplorables.
Dit soort gedrag kunnen we in de toekomst natuurlijk ook hier veel meer verwachten dan nu al het geval is, want de menselijke natuur verandert niet zo rap. Dus moet je als politici geen kaders scheppen waarin zich de nare kanten kunnen manifesteren en uitgeleefd worden.’

Ilham: ‘Ik ga Bordewijks “Karakter” lezen met Lazzararato en Michel Foucault erbij. Wedden dat mijn pupillen dol enthousiast raken?’

Bas Heijne: ‘Kunstschandaal’   NRC 14 oktober 2017

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/14/kunstschandaal-13481113-a1577263

Jochem van Staalduine: ‘Incassobureaus kopen schulden op om ze daarna met harde hand te innen’  Volkskrant 17 oktober 2017

https://www.volkskrant.nl/economie/incassobureaus-kopen-schulden-op-om-ze-daarna-met-harde-hand-te-innen~a4522075/

Ko van ’t Hek: ‘Musea worden door het kabinet misbruikt voor de Nationale Identiteit’   Trouw 17 oktober 2017

https://www.trouw.nl/opinie/musea-worden-door-het-kabinet-misbruikt-voor-de-nationale-identiteit~aea28b9b/

Maurizio Lazzarato (2011/2012): The making of the Indebted Man. An Essay on the Neoliberal Condition  /  ISBN:  978 – 1 – 58435 – 115 – 3  / Cambridge, Mass. & London: MIT Press

http://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/0268580914544435c?journalCode=issa

http://www.beleggenmetkennis.nl/Tulpenmanie.html

Bordewijks roman Karakter is op de site van dbnl te lezen in de uitgave van 1938

F. Botero  https://nl.wikipedia.org/wiki/Fernando_Botero

F. Rops   https://nl.wikipedia.org/wiki/F%C3%A9licien_Rops

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Hokusai, Hajo en Democratie

‘Alweer zo’n mooie illustratie van Hajo de Reijger, naar de iconische prent van de Japanner Hokusia [spreek uit: hok-saai]!’ roept Semanur, ’moet je kijken, op de NRC-site. Een tsunami aan stembiljetten die de stembus tot ridiculiteit degradeert. Hoe toepasselijk, want de representatieve democratie raakt steeds verder ondermijnd.’

‘Inderdaad, treffend,’ vindt Ilham, ‘Hajo’s tekening resumeert voor mij enkele artikelen over “Democratie” die ik afgelopen twee weken zag. Deze tsunami staat bij een artikel over “het referendum” waarover binnenkort een boek verschijnt. Samengevat, en uit het artikel: “Het referendum heeft een januskop. Goed vormgegeven – ingebed in maatschappelijke deliberatie, met evenwichtige informatievoorziening en realistisch verwachtingsmanagement – kan het referendum een nuttige toevoeging zijn aan het democratisch palet. Slecht vormgegeven kan het meer kapotmaken dan ons lief is.” Omzichtig en helaas niet rechttoe-rechtaan. Er staat niet: het referendum-op-z’n-Zwitsers, is momenteel de beste medicijn tegen allerlei vormen van onfris populisme en ongezond nationalisme!’

‘Deze auteurs noemen het Zwitserse referendum niet,’ zegt Semanur verbaasd.  ‘Vreemd. Misschien doen ze dat in hun boek wel?’

‘Krek!’ zegt Thijmen, ‘de nagel/spijker op z’n kop! Van de affaire generaal Middendorp / VVD-minister Jannetje Hennis tot en met het Catalaanse separatistische circus. Hadden er tussentijds metingen (referenda) van de volksopvattingen plaatsgevonden, dan waren deze vloedgolven (shocking and awful > shock and awe / shock waves) vermoedelijk niet gebeurd. Nu breekt de dam vanwege het opgekropte ressentiment dat geen uitweg meer vindt via de reguliere methode van een-maal-per-vier-jaar-stemmen-zonder-effect-in-het-beleid-te zien.’

‘Bij de affaire bij Militaire zaken, zien we dit verschijnsel op micro-niveau, in Catalonië en eigenlijk qua emoties in de héle EU, zien we dit proces van zich steeds meer afwenden van de burger van de politiek, op meso-schaal,’ vindt Semanur.

‘Het enige artikel waarin het neoliberalisme wordt genoemd als funeste ondermijner van democratie zag ik op de site van Sputnik,’  zegt Ilham: ‘een artikel van John Wight: “We are living in an age of nationalisms – a resurgence in the embrace of the principle of self-determination as the driver of progressive change amid the chaos and flux authored by the collapse of a neoliberal status quo and the concomitant rise in anger, fear, confusion, and insecurity it has wrought. [cursivering toegevoegd]” Let wel, er staat: the driver of progressive change. Dat “progressive” lees ik bij voorkeur als technisch “beweging” en niet als maatschappelijk kwalificerend “vooruitgang.” ‘

‘Voor een goede analyse van de soap rond mevrouw Hennis en de mortiergranaten moet je het stuk van Ko Colijn lezen op de site van Vrij Nederland,’ vindt Semanur, ‘de bewerkte versie ervan op de NRC-site vind ik overigens een stuk minder. Ik lees voor uit Colijn: “Hier wordt loyaliteit, geen kwade eigenschap, zelfs haast opgerekt tot missiegeilheid, het actief lobbyen van krijgsmachtdelen voor verre operaties die defensie te machtig zijn. Ik vind dat een valse redenering, want het is de politiek die missies wil en er in het buitenland mee scoort, …” Let op het een neoliberaal wezensvreemd begrip als “loyaliteit” (hoeveel kost een kilootje loyaliteit? kan dus niet). Verderop heeft Colijn het over “de financiële lens” en “niet primair veiligheidspolitiek, maar budgettair of bedrijfsvoeringstechnisch. Dat tekent de tijdgeest en verraadt de macht van Den Haag …” Tja, die macht vind ik tragisch en pernicieus. Ik lees de passage als: het verraadt de on-macht van de Haagse macht … en dat vind ik gevaarlijk! De tijdgeest is door en door nefast neoliberaal: ieder voor zich en weg met de solidariteit.’

‘Tovenaarsleerlingen op het pluche en achter de knoppen,’ zegt Thijmen, ‘geeft mij geen rustig en veilig gevoel.‘

‘Zet dit vast op onze site,’ zegt Ilham, ‘met vermelding van links naar artikelen. Dan kunnen we het maandag meteen op de werkgroepen bespreken.’

36 Views of Mount Fuji – by Hokusai Katsushika 1760-1849
https://www.artelino.com/articles/hokusai-36-views-fuji.asp

 

NELpuntNL.nl

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Het formatielek en de neus van Gert-Jan Segers van de CU

‘Meneer Segers van de CU is boos, omdat partijgenoot CU-senator Roel Kuiper (de schrijver van De terugkeer van het algemeen belang) geen belangrijke ministerspost mag bekleden in het nieuwe kabinet. Kuiper mag als het aan de VVD ligt hoogstens fungeren als portier-jassenophouder in de garderobe van het gebouw van de Tweede Kamer. Rutte en zijn maatjes willen namelijk helemaal geen Algemeen Belang, zij willen verder met het ontmantelen van de resten van onze verzorgingsstaat en het verkwanselen van onze publieke eigendommen en bezittingen. Volgens de VVD is er nog lang niet genoeg geprivatiseerd, verzelfstandigd, op afstand geplaatst en naar de Markt gebracht. Heel Nederland moet in de totaal-uitverkoop. Iemand als Roel Kuiper kunnen ze missen als kiespijn.’ Marieke zegt het met een glimlach, maar ze kijkt en klinkt ernstig.

‘Segers is boos, omdat hij hier met geen woord over mag reppen,’ meent Semanur, ‘ook niet via lekken. Erg naïef van Segers en zijn CU om te denken dat zij er beter zouden uitkomen dan de PvdA, die zich voor het VVD-karretje heeft laten spannen. Als je met deze VVD’ers in zee gaat dan weet je vooraf dat je gewoon een neoliberaal beleid moet uitrollen en je met de rol van bijwagen tevreden moet stellen.’

‘Meneer Segers kijkt nu al op zijn neus,’ zegt Ilham, ‘en dat zal alleen erger worden. Wie zijn neus schendt …..’

‘Heel naïef om te denken dat iemand die zo’n boek schrijft als Kuipers De terugkeer van het algemeen belang, ook maar een grein kans zou maken bij Rutte en kumpenie. Fat chance!’ zegt Marieke, ‘dus is Segers gefrustreerd en boos. Logisch. Hoe verder de strop wordt aangehaald hoe bozer Segers zal worden, zij het voornamelijk of alleen maar: binnenskamers.’

‘De druiven zijn voor Segers extra zuur, omdat de laatste aanslag in Barcelona aantoont, bewijst, dat Jesse Klaver van Groen Links de dans mooi is ontsprongen,’ zegt Ilham. ‘Indien Groen Links zijn zin had gekregen – wat de VVD nóóít zou hebben toegestaan, want die zijn realistischer en alleen belust op rendement en winst – en Nederland per jaar dertigduizend of meer vluchtmigranten zou invliegen, dan zou dat zeker na Barcelona, hoogstwaarschijnlijk het einde van deze formatie hebben betekend.’

‘Bijna letterlijk: een bom onder de formatie,’ zegt Semanur, ‘een auto als bom. Het einde van deze formatie en een decimering van Groen Links. Huiveringwekkend te bedenken welke personen er aan de knoppen zitten.’

Marieke: ‘Segers baalt er ook van dat nu blijkt dat informateur Tjeenk Willink “zijn” PvdA in de gretige persoon van Lodewijk Asscher buiten deze formatiebesprekingen heeft gehouden en dat Tjeenk nadat Groen Links – zijns ondanks, maar dankzij de VVD – afhaakte, de CU in het formatiegat propte. Dom, dom, dom van Segers om zich te laten proppen, want wat is er nou tegen een minderheidskabinet?’

‘Dat minderheidskabinet is er, virtueel bekeken, al, want Segers zit de facto op de reservebank,’ zegt Semanur. ‘Rutte en zijn kompanen Pechtold en Buma, kunnen evengoed zonder Segers en zijn CU. De CU fungeert louter als excuustruus. Segers heeft zich een lose-lose situatie laten inkletsen, immers: gooit hij zijn kont tegen de krib en breekt hij, dan verliest hij, gaat hij door en laat hij zich verder het moeras van medeplichtigheid inzuigen, dan verliest hij evengoed.’

‘Frustrerend als je dit beseft en als klap op de vuurpijl kullaria als fopspeen, want dat zijn die mediathema’s van euthanasie en voltooid leven natuurlijk, moet laten gebruiken, ‘ zegt Marieke met een zucht. ‘Zo schijnt “hogere politiek” vandaag de dag aan de meute verkocht te moeten worden. Het Lek, als constructie voor gewichtigheid en belang. Alles wat er zogenaamd gelekt wordt, krijgt automatich gewicht vanwege het feit dát het gelekt wordt, want alleen Staatsgeheimen worden gelekt.’

‘Een Wikileaks op Madurodamformaat,’ brengt Semanur in, ‘op maat gemaakt voor microwoningen waar volgegeten reuzen zich laten inproppen met allerlei marketing humbug! Wat zullen de daar onder die Haagse kaasstolp lachen om het simpele klootjesvolk!’

‘Dus, geen wonder dat Segers boos is en wel “origineel kwaad” en dat hij geen “functionele boosheid” etaleert,’ zegt Ilham grinnikend, ‘hij krijgt serieus door dat hij zijn oren naar de VVD moet laten hangen.’

‘Gert-Jan Segers beseft steeds duidelijker dat hij zich bij de neus heeft laten nemen en een paar extra oren laat aannaaien!’ roept Marieke. ‘De neus van Gogol en het Lek van Gert-Jan Segers, ze lijken als twee druppels water (druipneus!) op elkaar, want ze leiden immers beide een eigen bizar zelfstandig leven. Ik verwijs naar dat stukje van Lex O. in de Trouw van gisteren. Oomkes begint in de geest van Gogol: “Eindelijk, daar was hij dan: Het Lek.” Hij zet deze verteltrant niet door, maar wij dachten meteen aan “De neus” van Gogol. Je ziet het Lek van deze formatie de overlegruimte verlaten en op avontuur gaan. Alleen is het een tamelijk saai Lek dat weinig spannende dingen meemaakt. Het plast, druilt en druppelt wat en af toe sijpelt het. Wat wil je ook: euthanasie en abortus, daar zit geen kruimel spannend brood in. Ongeloofwaardige lek- en breek-thema’s, foute fopspeen zonder enige toekomstbestendigheid.’

‘Segers heeft opnieuw verzaakt door de gelegenheid niet te baat te nemen en de formatietafel te verlaten,’ merkt Semanur op. ‘Dom, dom, dom! Hij had met goed fatsoen onder veel ketelmuziek kunnen drossen. Heeft ‘ie niet gedaan en dat zal de CU bezuren. Let op mijn woorden!’

‘Waarschijnlijk krijgt de CU het nog meer voor de kiezen dan de PvdA heeft gekregen,’ zegt Ilham, ‘want er zit weer een financiële crisis aan te komen en deze stelt de voorgaande crises in de schaduw als we de geruchten mogen geloven en waarom zouden we niet. Bankiers en hun diefjesmaatjes zijn inherent onbetrouwbaar, hebzuchtig en tot alles in staat. In Nederland staat onze woonruimte op het punt om totaal vermarkt en versjacherd te worden, daar hoor je namelijk niets over en dat belooft dus weinig goeds, want de ellende zal opnieuw grotendeels moeten worden afgeschoven op het klootjesvolk. Daar komt weinig ethiek en moraal bij te pas. Al die fraaie dingen die in de week liggen, daar zal de CU medeplichtig aan worden. Geen wonder dat Segers boos is. Maar niet vanwege het Lek. Met dit Lek gaat Segers echt niet nat.’

‘De enige zekerheid in deze steeds onzekerder wordende wereld, zijn de aanslagen, ‘ zegt Marieke. ‘We weten inmiddels dat er aanslagen zullen blijven plaatsvinden, alleen niet precies wanneer en waar, maar ze blijven gepleegd worden. Die aanslagen bieden ons houvast, want dan kunnen we de intussen vertrouwde rituelen opvoeren: waxinelichtjes aansteken, knuffels leggen, stille marsen houden, kijken welke bobo het meest verontwaardigd twittert en de grootste krokodillentranen plengt, enzovoorts. Dat geeft de broodnodige structuur aan het bestaan. Misschien bizar, maar intussen wel de werkelijkheid: verslaafd aan en afhankelijk van terreuraanslagen.’

‘Zo bezien zijn de terroristische bomaanslagen en steekpartijen beter voor de solidariteit en heilzamer voor de samen-leving dan de financiële massavernietigingswapens en de toxic assets van de bankiers,’ zegt Ilham.’

‘Gelukkig is Hansje Brinker nog steeds Nederlands, ‘ zegt Semanur met een scheve glimlach, ‘maar of hij tsunami-bestendig blijkt, is natuurlijk de vraag.’

 

 

Lex Oomkes: ‘Waarom ChristenUnie-leider Segers zo boos was over Het Lek’  / Trouw zondag 20 augustus 2017

Roel Kuiper (2014): De terugkeer van het algemeen belang  /  Amsterdam: Van Gennep / ISBN: 9789461642622

Marc Chavannes: ‘ Principeloos in harde wereld van Realpolitik’  /  NRC, 22 maart 2014

https://www.nrc.nl/nieuws/2014/03/22/principeloos-in-harde-wereld-van-realpolitik-a1483089

Ruud Koole (2010): Mensenwerk / Amsterdam: Bert Bakker / ISBN: 978 90 351 3188 0

Jason Schulman (2015): Neoliberal Labour Governments and the Union Response  /  Palgrave Macmillan / ISBN: 978-1-137-30316-5

https://www.researchgate.net/profile/Geoff_Kennedy/publication/296684199_Book_Review_Neoliberal_Labour_Governments_and_the_Union_Response_The_Politics_of_the_End_of_Labourism/links/5754f74708ae17e65ecccfad.pdf

Huib de Zeeuw: ‘Hoe veroveren we na dertig jaar privatiseren het algemeen belang terug?’ / de Correspondent / geen datum

https://decorrespondent.nl/1329/hoe-veroveren-we-na-dertig-jaar-privatiseren-het-algemeen-belang-terug/123376948167-11712b40

Nikolaj Gogol: ‘De neus’

https://www.beleven.org/verhaal/de_neus

https://nl.wikipedia.org/wiki/Nikolaj_Gogol

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,