RSS

Tag Archives: onderwijs

Zou om-scholing kunnen helpen tegen ont-scholing?

 

 

Claire barst in lachen uit terwijl ze van haar beeldscherm naar de voorpagina van de Trouw kijkt en wijst: ‘ Deze studente mailt me net dat het een schande is om ongeschoolde postbezorgers medische apparatuur bij de mensen thuis te laten aansluiten en medicijnen te laten brengen! Maar er staat: om-geschoolde en niet on-geschoolde bezorgers. Ik probeer ze nog zo close reading bij te brengen.’

‘Wat is het verschil?’ vraagt Zohra droog, ‘omscholen van ongeschoolden, resulteert in ongeschoolden met een vals zelfbeeld. Dat laatste is misschien nog het gevaarlijkste. Deze PTT-snuiter, meneer Huub Zijlstra, heeft gewoon een idee voor een nieuw verdienmodel dat hij pusht, en daar hebben pr- en reclameconsultants van de Big Pharma een story bij bedacht. Dat narratief vent meneer Zijlstra hier uit. Meer moet je er niet achter zoeken.  Ik lees trouwens een ijzersterk argument van meneer Zijlstra over de nieuwe PostNL-bezorger: “Er zit in ieder geval ‘zorg’ in.” In be-zorg-er dus. Die man heeft een apart gevoel voor humor. Humor, dat scheelt maar één letter met tumor.’

Claire zegt grinnikend: ‘Ik ben bang dat die Zijlstra bij deze oprisping niet eens zijn tong in de wang had.’

Zohra: ‘O ja: close reading is slecht voor de neoliberale verdienmodellen, want iemand die nauwkeurig en precies heeft leren lezen, ontdekt steeds nieuwe betekenissen in een verhaal, en dat betekent dat een (goed) boek vele malen wordt herlezen. Dat is slecht voor de boekenomzet. Kijk maar naar onze leeswerkgroepen: wij spenderen weekenden achter elkaar in de bossen aan het bediscussiëren van twee of hooguit drie klassiekers. Daar kan de schoorsteen van de boekenproducent echt niet van roken.’

‘ Nou, dat vind ik ietwat ongenuanceerd, maar er zit wat in,’ meent Claire, ‘ik denk dat het tegen ramsjprijzen wegdoen van goede boeken tegenwoordig de belangrijkste verliespost voor de uitgever is. Hoewel je bij boeken nooit goed van financieel verlies en geldelijke winst kunt spreken, vind ik.  Hier heb ik twee boeken uit een vers pak van Sjaalman, dat Feisal en Willemijn vorige week scoorden: Anthony Trollope: The way we live now (1999 – isbn: 0-19-283561-0), een knoeperd van 495 bladzijden en Maurice Sachs: Heksensabbat (1980 – isbn: 90 295 3714 0) met de originele Franse uitgave er bij nota bene! Met nog een dozijn andere incunabelen, ongezien, voor drie euro de vijf kilo! Pfui! Hier kan geen boekwinkel tegenop.’

‘Weet je dat ik Trollope in één ruk heb uitgelezen. Ik kon het niet meer wegleggen. Genoten!’ zegt Zohra, ‘alleen die namen al: Lady Monogram, miss Triplex en meneer Melmotte. Wat ben ik mijn ouders dankbaar dat ze de talen er bij in hebben laten stampen, al dacht ik daar destijds anders over.  Weet je dat ik nauwelijks wist dat er een Anthony Trollope heeft bestaan?’

‘ Je weet nu eenmaal niet wat je niet weet,’ zegt Claire, ‘ dat moet je verteld worden, je moet worden ingewijd. Daar is de school voor en daar zijn de docenten-leraren voor. De kinderen van nu komen er wellicht pas veel later achter wat ze hebben gemist, maar dan is het natuurlijk onherstelbaar te laat. Het is een heel cynisch gebeuren, waar alle politieke partijen schuld aan hebben. Ze hebben allemaal boter op hun hoofd. Ook degenen die niet actief meedoen, die staan erbij en kijken ernaar, en dat is net zo erg.’

Claire pakt Heksensabbat op: ‘Ik ben op bladzijde 47: “Als de katholieke kerk ooit een goede ingeving heeft gehad, dan was dat wel, toe ze het dogma van de Maagdelijkheid van de Moeder van Christus instelde, want iedere man wil wel in de leugen geloven, dat zijn moeder nog maagd is.”   Dit is natuurlijk geschreven vóór de tijd van #MeToo en dat transgender normaal is en dat LHBTI’s gewoon vrij en onbeschermd rondlopen.’

Zohra: ‘ Een van mijn pupillen mailt net dat het echtpaar Femke Halsema en Robert Oey in de affaire met het neppistool van junior, hebben gekozen voor de strategie van “openheid van zaken” geven, waarbij vader Oey de schuld voor het pistool – het was een echt wapen – op zich neemt. Groot stuk in de Volkskrant en de prollenkrant, aangekondigd op de voorpagina. Mwah, kweenie, misschien past het in dit tijdsgewricht en wil ma Halsema ook nog een tweede termijn als burgemeester van Amsterdam. Dat zal best kunnen wezen. Vijftien jaar is weliswaar officieel nog minderjarig, maar toch. Er zijn diverse pipo’s en bimbo’s die zestienjarigen al willen laten stemmen, dus wat heet minderjarig. Mwah, het is de weekend krant en het einde van een nieuwsluwe periode, komaan. Deze aanpak van een bekennend verhaal (ik heb gefaald als ouder) rondom een event zal bijna ieder pr-bureau vandaag de dag aanbevelen. Dat is haast vaste prik, een routinerecept.’

Claire: ‘ Het was dus een echt pistool waar die jongen mee liep te zwaaien. Da’s bloedlink, want dan zou een eventuele agent die op hem zou kunnen hebben geschoten – en raak geschoten – een trauma kunnen hebben opgelopen. Je kunt immers niet weten dat zo’n echt pistool onklaar gemaakt is. Nou ja, laten we maar zeggen dat het allemaal niet kwaad was bedoeld. Tenslotte bestaat de huidige politiek bijna alleen máár uit het opboeren van goede bedoelingen.’

Zohra: ‘Wellicht is de jonge Oey aan een omscholing bezig. Hij was al van de zwarte school afgehaald, vertelde zijn moeder geruststellend.’

‘ Zou hij PostNL-bezorger gaan worden?’ vraagt Claire, terwijl ze haar tong ostentatief in de wang steekt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Onderwijs- en zorgmanagers, schrijven al af op kennis en ervaring

 

 

‘ Indien de onderwijs- en zorgmanagers afschrijven op kennis en ervaring, dan zullen zij op een bepaald moment de dragers van die kennis en ervaring – dat zijn mensen die nu meestal nog worden aangeduid als professionals – afdanken, ausradieren, definitief en onherroepelijk overbodig verklaren. Bedoel je dat?’

–  ‘ Daar komt het toch op neer? De managers die op het pluche en aan de knoppen zitten, beschikken veelal zelf noch over nuttige kennis noch over nuttige ervaring. Het enige dat hen ter beschikking staat is een doos met trucs, handgrepen, formules. Helaas zijn die formules performatief van aard. Managers kunnen bijvoorbeeld mensen ontslaan, demoteren of aanstellen. Managers kunnen mensen daarmee overtollig en overbodig verklaren. Kortom: zij kunnen mensen afschrijven, en doen dat ook – letterlijk en figuurlijk. Dit wordt nog niet als zodanig geduid, want er rust een taboe op zo’n frame.’

‘ Deze manier van framen is nieuw en tamelijk beangstigend moet ik je bekennen. Moet ik denken aan een tussentijdperk waarin we leven, waarin de robotisering nog niet helemaal is voltrokken, maar wel al flink op weg? De handen aan het bed en de docenten voor de klas worden op den duur vervangen door machines en de huidige managers in die respectieve biotopen (zorg en onderwijs) lopen hier op vooruit?’

–  ‘ Ik heb dit inzicht ook maar net gekregen en moet er zelf aan wennen, maar ik trek als hulpmiddel de lijn door naar het spreken en denken over geld: geld dat een prijs heeft. Dus prijzen worden niet meer in geld uitgedrukt, maar het geld zelf heeft een prijs. Dat is moeilijk om mee te werken, vind je niet? Het vereist een compleet andere manier van denken en je verhouden-tot-de-wereld.’

‘ Ja, een denker als de Duitse literatuurwetenschapper Joseph Vogl (Het spook van het kapitaal en Het financiële regime) verricht pioniersarbeid op dit gebied. Via commodificatie (vermarktbaar maken) kom ik toch een heel end. In feite, kun je stellen, worden de kennis en ervaring van docenten en verpleegkundigen steeds verder gecommodificeerd. Professionals staan tenslotte voor de keuze: òf zelf manager worden, òf verdwijnen. Afgeschreven worden ze toch. Uiteindelijk loopt dan bij wijze van spreken iedereen-die-ertoe-doet met een attachékoffertje rond en rijdt in een lease-auto van vergadering naar vergadering, louter om lucht te verplaatsen. Dat gebeurt nu al veelvuldig, maar dit zal nog toenemen.’

–  ‘ In het onderwijs is deze commodificatie al verder voortgeschreden dan in de zorg, dat is logisch. Denk aan de MOOCs (massive open online courses). Je kunt nou eenmaal eerder een college of cursus geschiedenis of wiskunde volgen achter je laptop, eventueel thuis, dan dat je een bed vanachter je PC kunt verschonen of een verband aanleggen, dan wel verversen. Veel operaties worden al beter door computers verricht dan door menselijk chirurgen en de automatische piloot zorgde voor een afwaardering van mensen in de luchtvaartbranche.
De commodificatie vindt namelijk parallel plaats met afwaardering. Afwaardering gebeurt ook in de vorm van geen salarisverhoging meer toekennen. Afwaardering resulteert in afschrijven van het niet langer rendabele gebruiks- of productiemiddel.
Om die financiële afwaardering aanvaard te krijgen, is het nodig dat de professionals zichzelf gaan afwaarderen. Ze gaan zich letterlijk gering-schatten, dus lager inschatten en waarderen. De geesten worden nu allerwege rijp gemaakt voor dat sloopproces.
Gedemoraliseerde docenten geven anders les en gedemoraliseerde verpleegkundigen verlenen zorg van een andere kwaliteit. Dat kun je niet meteen, direct, zichtbaar meten, maar het is er wel degelijk. Je zou deze effecten misschien onder externalities kunnen subsumeren.’

‘ Frappant zeg. Over die geringe eigen-waarde bij verplegend personeel heeft Syp Wynia het in zijn recente betoog over de nieuwe hbo-opleidingen voor de verpleegkundigen. Die hbo-opleidingen komen neer op verdienmodellen voor en de onderwijsmanagers en de ziekenhuismanagers. “Oude” kennis (oude verpleegkundigen en leraren) worden letterlijk en figuurlijk afgeschreven, gedeprecieerd, verouderd (obsolete) verklaard en over de schutting gekieperd. ‘

–  ‘ Het cynische is natuurlijk dat al die zogenaamde “nieuwe” kennis die moet worden opgedaan grotendeels uit oude kennis bestaat. Er is zelfs een bestand aan onveranderlijke ervaringsdeskundigheid die nooit vernieuwd, alleen door jongere – en dus goedkopere en gezeglijke – krachten wordt toegepast en uitgevoerd.
In dit geval liggen de verdienmodellen van onderwijsinstellingen (hier met name hbo-instellingen) en ziekenhuisfabrieken in elkaars verlengde, die lopen in elkaar over. Het maakt de managers niet uit wat ze managen: een koekjesfabriek, een onderwijsinstelling, een vakbond, een geneesfabriek, een leger, een woningbouwfabriek, een politieke partij, ze hanteren nagenoeg hetzelfde arsenaal aan trucs en technieken en zijn inwisselbaar.’

‘ In dit geval is het weer eens exemplarisch cynisch-hilarisch duidelijk: managers van onderwijsinstellingen, van vakbonden en managers van zorginstellingen, praten over de hoofden van degenen wiens welzijne en belangen zij zouden moeten behartigen, vooral of alleen met elkaar! De managers houden er een ethos en mentaliteit op na die dwars staat op die van de professionals die zich aan hun zorgen hebben toevertrouwd. Een dergelijke ieder-voor-zich-mentaliteit krijg je in een generatie niet meer gecorrigeerd. Over de politieke managers heb ik het maar niet. Hoe het daarmee staat weten we inmiddels allemaal.
Mijn ouders en grootouders lazen tandenknarsend dat artikel van Mayke Blanksma in de Trouw van 17 augustus. Die oude HBS krijgen we nooit-van-z’n-never-niet meer terug. Ik heb bijvoorbeeld ’t kofschip bij mijn beide oma’s geleerd. En de staartdeling van mijn opa’s.’

–   ‘ Dus, is het nou vernieuwt of vernieuwd?’

 

 

 

WYNIA‘S WEEK: Zorgopstand raakt Nederland in het hart  –  Cafe Weltschmerz  –  Published on Aug 21, 2019

‘Minister Bruno Bruins van zorg heeft zijn neus gestoten met een wet om verpleegkundigen op te delen in verschillende categorieën. Ervaren zorgpersoneel dat wel gediplomeerd is maar toevallig geen (of te lang geleden) een HBO-opleiding heeft gedaan moet opnieuw examen doen of opnieuw worden opgeleid voor werk dat ze al doen.
De reacties in de ziekenhuizen waren vernietigend. Voor welk probleem is dit een oplossing? Hoe konden vakbonden, ziekenhuisdirecties en de minister zo ontzettend mis schieten? Syp Wynia fileert de geschiedenis van de nieuwe BIG2-wet. ‘

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

God dood verklaren, is makkelijker dan Het van school sturen

 

‘ Ook god heeft recht op onderwijs, dus Het van school sturen kan niet. Dat zou tegen de Verlichting en de Mensenrechten zijn. Bovendien zou Brussel het vast niet goed vinden, vanwege de Waardengemeenschap die EU heet. Zo hebben de politieke marketeers het product EU verpakt: als waardengemeenschap. Net zoals KLM-bobo’s met hun newspeak glashard beweren dat ze moeten uitbreiden (!) om te kunnen vergroenen. Leuterpraat en lulkoek van de bovenste plank.We moeten veel meer vliegen, want daar wordt de planeet alleen maar groener van.
Voor het bezigen van dit soort bazelbrabbels wordt zo’n gup als topman dan zwaar beloond. Nou ja, de tekstschrijvers van het ingehuurde marketing- & reclamebureau, vermoed ik. De gup debiteert vermoedelijk de hem voorgekauwde propagandaprietpraat.

–  ‘ Het klopt als een bus hoor, een airbus welteverstaan. Er is geen flintertje fake news aan, want dollars zijn groen, greenbacks. Aangezien deze KLM-kanjer het grootste deel van zijn bonussen en tantièmes waarschijnlijk in dollars krijgt uitbetaald, is groen duurzaam zijn favoriete kleur. Hij zal vast in een groene pijama met dollaropdruk slapen en op groene vrouwen (of mannen) vallen. Groen! Goed voor u en puik voor het milieu.Honderdeurobiljetten zijn ook groen. Zie je nou wel!’

‘ Vliegtuigen zijn handiger dan je zou denken. Je kunt vliegtuigen bijvoorbeeld ook gebruiken om principes over boord te kieperen, of er excuses op los te laten. Er valt dus best veel te zeggen voor méér vliegtuigen en uitbreiding van het vliegverkeer. Dat fijnstof dat ze produceren en de verzwelging van fossiele brandstof moeten we dan maar op de koop toe nemen.’

– ‘ Ach, ze zullen bij de vliegtuigboeren Icarus niet voor niets tot schutspatroon hebben verkozen. Vanwege de aansprakelijkheids-verzekering.’

‘Zou het iets helpen bij de aan de gang zijnde onderwijssoap wanneer Nederlandse politici de roman Onderworpen van Michel Houellebecq zouden hebben gelezen?’ vraagt Tazia. ‘Gelezen en verwerkt natuurlijk, want je kunt een boek lezen en lezen, dat moge duidelijk zijn.’

‘ In ieder geval heb ik door die roman weer eens onder de neus gewreven gekregen dat onderwijs uiterst belangrijk is voor een maatschappij. In Houellebecq’s roman hecht de Tunesisch-Franse presidentskandidaat Mohammad Ben Abbes groot belang aan onderwijs,’ antwoordt Simon. ‘ Ben Abbes maakt niet voor niets aanspraak op het departement van onderwijs als zijn partij de verkiezingen wint. Daar hoef je Antonio Gramsci en zijn betoog over hegemonie waarachtig niet voor gelezen te hebben.’

‘ Is men in Nederland op onderwijsgebied bezig met een achterhoedegevecht dat in feite al verloren is?’

Simon: ‘ Dat lijkt me wel, ja. Let wel: ons onderwijs is verloren en kwijtgeraakt aan de markt, dus niet per se verloren aan de islam. De islam is een boeman-bliksemafleider. Als je ook het onderwijs aan “de markt” overlaat, zoals de pipo’s ruim veertig jaar geleden begonnen te doen, vraag je als maatschappij om moeilijkheden. Het Trouwartikel eindigt met een mening van oud-professor onderwijsrecht Paul Zoontjes:  “Slob [onderwijsminister van de CU] speelt een beperkte rol. Het gaat er om waar het stelsel naartoe gaat. De overheid trekt zich wat betreft de bescherming van religieus onderwijs verder terug, en religie en levensbeschouwing worden meer een zaak voor de privésfeer.”

Dat ziet professor Zoontjes goed en scherp, maar hij blijft toch in het oude vertrouwde frame. De politici trekken zich inderdaad terug – van hun verantwoordelijkheden. Voor mij staat hier dat de hedendaagse politici particuliere ondernemers zijn geworden, zij zijn geen volksvertegenwoordigers meer die het algemeen belang voor ogen hebben. Deze politici bemoeien zich niet langer met onze maatschappij, al maken zij daar zelf wonderlijk genoeg deel van uit, maar laten alles over aan de markt. Politici trekken zich terug van en uit het maatschappelijk gebeuren en laten hun imagobeheer over aan marketeers en reclamebureaus. Het vrije markt fundamentalisme is de godsdienst van het postmoderne Westen. Daar zijn veel moslims het niet mee eens, dat boezemt hen angst aan. Dat kan ik me levendig en heel goed indenken.’

Tazia: ‘ Die totaal seculiere – lees waarden- en normloze – vrije markt is volgens Houellebecq het grootste schrikbeeld van de moslimgemeenschap hier. Ik lees op pagina 122 en 124 twee passages bij Houellebecq die aangestreept staan. Aan het woord is Alain Tanneur van de Franse geheime dienst: “ … de ware vijanden van de moslims, die ze erger vrezen en haten dan wat ook, dat is niet het katholicisme: het is het secularisme, de laïciteit, het atheïstisch materialisme.” En op pagina 124 waar het gaat over banden met en geld uit Saoedi-Arabië: “Ben Abbes profiteert graag en zonder enige terughoudendheid van hun oliedollars, maar is absoluut niet van plan in te leveren op soevereiniteit, op welke manier dan ook.”
Dit vind ik een fascinerend frame: de afkeer en angst voor het materialisme – voor mij staat het neoliberalisme daar voor – en de angst voor verlies van soevereiniteit, waarbij ik aan de EU denk, met zijn wereldvreemde ever closer union, die door de meerderheid van de EU-bevolkingen niet gewild of gewenst wordt. Vandaar dat de politieke nomenklatoera het referendum heeft begraven. Want stel je eens voor dat de tokkies gearticuleerd duidelijk konden maken wat ze werkelijk willen.’

Simon: ‘ Je merkt wel dat het discours, het frame, dat wij hanteren, een compleet ander verhaal vertelt dan wat we in de media krijgen voorgeschoteld. Hoewel meneer Zoontjes in Trouw wel dingen zegt die ook in ons vertoog hout snijden. Bijvoorbeeld: “Scholen zijn hun oriëntatie kwijt”, licht hij [Zoontjes] toe. “De meeste scholen voor bijzonder onderwijs weten niet meer waar ze mee bezig zijn, … “
Dat klopt als een zwerende vinger. Scholen (steeds die reïficaties, alsof scholen autonome wezens zijn) zijn al lang gedesoriënteerd. Vanuit de gedesoriënteerde volksvertegenwoordiging wordt al sinds jaar en dag geen richting meer aangegeven. Niet alleen zijn scholen steeds meer een eenheidsworst geworden, die zich alleen via marketing-trucs van elkaar onderscheiden, dat geldt ook voor de politieke partijen.
Vandaar dat bijvoorbeeld onze Belastingdienst als een staat in een staat begint te functioneren. Een organisatie als de Belastingdienst is immers juist uiterst gestructureerd, consequent, coherent en ethos-gedreven in de weer. Tenminste, als het goed is, en dat is het helaas niet meer in Nederland, there is something thorougly rotten over here. Dus steekt de belastingambtenaar de middelvinger op naar de politiek, helaas doet zij dat via de burger, dat wel. Dat is niet leuk, maar voor mij alleszins invoelbaar. Die burger kiest immers de politici die de Belastingdienst correct en effectief functioneren onmogelijk maken? Politieke pipo’s denken enkel aan hun eigen scores, ze overvragen en overbelasten de Belastingdienst door hun lawines aan electoraal geïnspireerde eisen en opdrachten. Als klap op de vuurpijl wordt er een meneer Eric Wiebes als chef aangesteld. Kortom:bij de Belastingdienst voelt men zich – net als in het onderwijs – door de politiek niet serieus genomen.’

–  ‘ Het neoliberalisme wordt terloops in ons onderwijs ingebracht, ongemerkt en bijna vanzelfsprekend. Kijk maar eens naar de wens van de Haagse volksvertegenwoordigers om de school ondergeschikt te maken aan de markt met zijn 24-uurs-economie. Dat impliceert het loslaten van structuur, en iedere amateur-pedadagoog kan je vertellen dat kinderen zeer gebaat zijn bij structuur, ter bevordering van een stabiele en evenwichtige persoonsontwikkeling.’

‘ Vreemd, heel raar, dat dergelijke verbanden niet worden gelegd hè. Men kakelt en snatert naar hartelust langs elkaar heen, zover kippen zonder kop kunnen kakelen.

– ‘ O maar dat is geen enkel probleem, want kippen met of zonder kop, kakelen altijd uit hun nek. Stel je eens voor dat je vader als taxi-chauffeur voor Über rijdt en daarnaaast pizzakoerier is en je moeder als zzp-er de post rondbrengt en eveneens als zzp-er voor een schoonmaakuitzendbureau werkt. Dan zijn flexibele schooltijden heel goed voor de (hamburger- & junk-)economie.’

‘ Als “onze volksvertegenwoordigers” daar onder de Haagse kaasstolp zich druk maken over de toeslagen-soap bij de Belastingdienst, dan zijn die volksvertegenwoordigers niet zozeer begaan met de kinderen, alswel bezorgd over de vraag of de ouders hun handen wel vrij hebben (dus niet voor eigen kroost hoeven of zelfs mógen zorgen) om de 24-uurs economie met hun hamburgerbaantjes draaiende te houden. Zo cynisch wil ik het best stellen.’

Tazia: ‘ Wanneer je het over structuur hebt, heb je het ook over de Belastingdienst. De Trouw-redactie roept om het gewoonte-middel van de parlementaire enquête naar de Belastingdienst, in verband met die kindertoeslagen. Maar een PE verandert natuurlijk niks aan een mentaliteit en is hooguit een psychologische stoplap om het maatschappelijke ongenoegen even te dempen. Kijk ons politici eens: we doen wel degelijk iets. O ja? En toen?’

‘Precies,’ beaamt Simon, ‘ bovendien: een parlementaire enquête bij de Belastingdienst doet bijvoorbeeld niks voor de door de Nam gedupeerde Groningers. Alles hangt met alles samen, maar dat hebben politici vreemd genoeg niet door. Of ze doen alsof.
Tja, hier staat dat meneer Richard Toes vindt dat de islam de grote olifant in de kamer is, die niet wordt benoemd. Maar de grote olifant is natuurlijk het neoliberale systeem en de neoliberale ideologie waarin we allemaal zijn ondergedompeld en waar veel moslims zich naar mijn overtuiging hevig tegen verzetten, maar zo kun je het niet brengen. Dit frame wordt niet geaccepteerd.’

Tazia lacht: ‘ Neen, want dan word je noch door de seculieren noch door de gelovigen begrepen, vrees ik. Dus blijven we ronddraaien en met loze termen strooien. De grote olifant die wordt betast door blinden die proberen te vertellen met welk dier ze te maken hebben. De ene blinde zegt dat de staart de slurf is en de andere houdt de slurf voor een staart, enzovoorts.
Nog zo’n vraag: wat is en goede burger? Is dat een burger die klakkeloos aanvaardt dat haar pensioen keer op keer wordt gekort en zij dus met terugwerkende kracht wordt afgewaardeerd op haar reeds verrichte arbeid. Terwijl bankiers keer op keer moeten worden “gered”? Moeten scholen zulke dociele burgers afleveren? Is dat wenselijk? Voor wie dan wel?

Simon leest voor: “Volgens Zoontjens is het gevaar van de islam slechts perceptie. “Er worden daar allerlei problemen aan toegeschreven die in werkelijkheid een andere oorzaak hebben. Het is de angst voor het vreemde die onze samenleving verstoort.”

Meneer Zoontjes heeft alweer gelijk, alleen is dat “vreemde” waarover hij het heeft, het onder ogen zien van het ons intussen overbekende, namelijk het neoliberale marktfundamentalisme. Zo gaan we het bijvoorbeeld steeds normaler vinden dat je op Marktplaats wordt genept. Dat hoort er nu eenmaal bij, vinden velen van ons inmiddels. Dat gebeurt immers overal om ons heen? En je doet er niets tegen. Het is goed voor de economie, zeggen ze, en we worden er allemaal beter van.’

‘Bizar,’ vindt Tazia, ‘ ik hoorde dat de rente op spaargelden naar het negatieve begint te gaan. Moet  je toch eens nagaan. Zo lang geleden is het niet dat we nog normaal 3% of 4% rente op ons spaargeld kregen. Zo dadelijk moeten we geld toeleggen op spaargeld, terwijl bankiers en andere vage bobo’s steeds meer geld scoren. Toch piept er niemand. Vreemd.’

‘Zo slecht is het onderwijs dus blijkbaar toch niet,’ merkt Simon grijnzend op. ‘ Ons huidige onderwijs raakt steeds verder toegesneden op de markt en voedt op tot zombie-burgers voor een amorfe maatschappij. Helemaal niet zo vreemd dat bepaalde bevolkingsgoepen het idee van een parallelle maatschappij en economie aanhangen. Laat het hindoes of moslims zijn, als het maar oriëntatie-mogelijkheden aanreikt.’

–  ‘ Je loopt ietwat achter, want onderwijs en markt vallen inmiddels samen. Dat is een wezenskenmerk van neoliberalisme.
Michel Houellebecq is niet geëmigreerd – zeg maar gewoon: gevlucht uit Frankrijk – vanwege de Franse muzelmannen, maar vanwege de Franse nomenklatoera. Die vonden zijn roman Soumission helemaal niet leuk, omdat zij daarin het mikpunt van Houellebecq’s satire zijn, niet de moslims.’

 

 

Michel Houellebecq (2015): Onderworpen   /  ISBN: 978 90 295 3861 9

Lars Moratis en Frans Melissen:  ‘De ronduit gevaarlijke mythes van KLM-baas Pieter Elbers’   –  Trouw, 29 juli 2019, 8:20

Elke kabinetsformatie faalt; Sander Boon en Wimar Bolhuis /  Cafe Weltschmerz    Published on Oct 18, 2018

Wimar Bolhuis heeft onlangs zijn promotieonderzoek aan de Universiteit Leiden over de doorrekeningen van het Centraal Planbureau van verkiezingsprogramma’s en regeerakkoorden afgerond. ‘Van Woord tot Akkoord’; Een analyse van de partijkeuzes in CPB-doorrekeningen van verkiezingsprogramma’s en regeerakkoorden, 1986-2017.

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,