RSS

Tag Archives: oplichters en beunhazen

Een Bingo-democratie, kent enkel eerste prijzen!

‘Zogenaamde democratische verkiezingen – zonder tussentijdse referenda – zijn intussen openlijk een bingo voor demente bejaarden,’ zegt Ilham, ‘met dit verschil dat die bejaarden bij de bingo nog echte prijsjes kunnen winnen. Bijvoorbeeld een douchebeurt, een schone luier, of een extra boterham met-pindakaas-van-de-Lidl (dat is de beste pindakaas! geen grap).Wij leven weliswaar in een Bingo-democratie, maar we doen mee aan de bingo zonder dat we de illusie hebben een prijs te scoren. We gedragen ons massaal als malloten door steevast, na weer zo’n nepverkiezing, met hoedjes en feestneuzen op, de “overwinning” van “ons merk” te vieren. Bizar, maar waar.’

‘Meedoen, dus enthousiast je stembiljet invullen, is vééél belangrijker dan winnen!’ roept Taco, ‘dat wil zeggen voor de burger: de burgers moeten vooral meedoen, zich te pletter participeren, van hun democratische rechten gebruik maken, enzovoorts bla bla bla, en de politieke uitzendbureaus winnen, al naar gelang het aantal zetels dat ze toevalt. Elke zetel is onmiddellijk vertaalbaar in geld. Met ons allen schieten we er bar weinig mee op. Toch gaan we er halsstarrig mee door.’

‘Deze Paradise Papers affaire maakt eens te meer en opnieuw duidelijk dat we voor de kat heur viool naar de stembus gaan: welk hokje je ook rood maakt, je krijgt altijd die ene smaak die er nog is: neoliberale marktrovers. De financiële mafia beslist wat er gebeurt en de politici spelen hun rolletjes van handlanger en facilitator.’ Willemijn zegt het gelaten. ‘Jos Collignon vat het treffend samen in die tekening waarop Rutte de boel als bingo-baas staat te flessen en het klootjesvolk het stembiljet in de gedaante van een  bingokaart invult.’

‘Collignon tekent wel een evolutie,’ zegt Ilham grinnikend, ‘hij laat Rutte zich ontwikkelen van balletje-balletje-balletje beurzensnijder naar bingo-master. Een retro-evolutie, retrolutie, en in dementerende modus, want bij balletje balletje heb je vingervlugheid nodig, bij deze bingo helemaal niet. Iedereen krijgt gewoon de eerste prijs. We zien aan wat er met de Catalanen gebeurt, dat er grote financiële belangenop het spel staan. De dikke nekken laten zich hun vette verdien- en business model niet zo maar afpakken. Het Project Europa fungeert nog steeds als ijzersterk frame om de massa onder sim te houden!’

‘Wij moeten daar onverschillig over zijn!’ roept Willemijn, ‘dát is het recept. Die Vlaamse wijsgeer Devisch weet wat hij zegt hoor: weest onverschillig! Het is voor je eigen bestwil. Maak je niet druk om al die fraudeurs en zakkenvullers. Je doet er toch niets tegen. Laat het langs je afglijden als een eend de waterdruppels.’

‘Onverschilligheid jegens dingen waartegen je weinig tot niets kunt uitrichten, scheelt je niet zelden een maagzweer en vele slapeloze nachten. Wat kun je nou uitrichten tegen politieke oplichters, wanneer de meeste mensen verkiezen om de politieke pipo’s en bimbo’s te blijven geloven?’ vraagt Ilham schouderophalend. ‘Een collectieve waan is vaak best praktisch hoor. Ja, de natuur is vaak genadiger dan we denken. Ik weet zeker dat zwaar dement in een verzorgingshuis, veel prettiger is dan bij je volle verstand in een poepluier moeten meuren.’

Taco grijnst als hij zegt: ‘De “kritiek” wordt steeds vaker verpakt in ironie, vind ik tenminste.  In de Trouw bepleit bijvoorbeeld coumniste Nelleke Noordervliet – genuanceerd en gedoseerd natuurlijk – onverschilligheid als Haarlemmerolie tegen het wereldse wee en in de Volkskrant roept columniste Sheila Sitalsing openlijk en uit volle borst dat elke burger het recht heeft om een “belastingontduiker, clown, dief of debiel als vertegenwoordiger te kiezen,” dat vind ik toch berensterk, hoewel het er ietwat dik op ligt, want wat kun je vandaag de dag anders kiezen? Een schlemiel, ladenlichter, gauwdief ….? Het is maar net welke termen je het meeste aanspreken.’

‘Let wel: te kiezen!’ zegt Willemijn met nadruk, ‘maar dat is helemaal niet zo en dat is precies het sarcasme van mevrouw Sitalsing. Kiezen is hier niet aan de orde, want degenen die gaan stemmen, die kiezen geen belastingontduikende debiele clown, maar een politiek merk. Dat het daarbij gaat om kluiten: ladenlichters, leugenaars, beurzensnijders, beunhazen en zakkenvullers, is impliciet gegeven. Okay, maar welke debiele clown zich bijvoorbeeld over de RijksBelastingdienst ontfermt, dat beslissen andere mallote halve zolen. Anoniem, en godweet op welke gronden. Welke gesjeesde miep de afdeling Oorlogsmaterieel en verdere militaire zaken bestiert, of ons onderwijs verder door de gehaktmolen-blender-combi haalt, dat wordt evenzeer ergens en elders bedisseld en bekokstoofd. Dat kun je als gerespecteerd en nette columniste alleen nooit zo schrijven, natuurlijk, want dan wordt je krant meteen opgekocht en beland jij onverwijld en schielijk op de brandstapel.’

‘Na met pek en veren te zijn ingewreven?’ vraagt Taco hoopvol. ‘Toe nou,’ zeurt hij, ‘pek en veren horen er echt bij hoor! Zwarte piet mag al niet meer, laten ze ons tenminste het plezier van pek-en-veren gunnen!’

‘De criteria aan de hand waarvan de crew voor zo’n vak K gecast wordt, zijn dezelfde die voor een audiëntie voor de toneelopleiding gelden,’ weet Ilham,’de kandidaat moet rollen kunnen spelen en een zekere “uitstraling” hebben die geen weerstanden oproept: zij of hij moet vooral media-fähig zijn, camera-bestendig. De performance is alles. Ze hoeven zelf niet veel kennis of inhoud te hebben. Liever niet zelfs, want dingen begrijpen, veroorzaakt alleen maar stress. Met de huidige techniek dragen de lui bijna allemaal “oortjes” – kleine onzichtbare sterke ontvangertjes – met aan het andere eind een van Rijkswege bekostigde souffleur-paardendfluisteraar die alles voorkauwt. Edith Schippers wilde nog weleens zo’n oortje laten vallen. Na een paar oefensessies worden ze dan op de mensheid losgelaten.’

‘Als hun ambtenaren geen steken laten vallen, kunnen de pipo’s en bimbo’s een heel eind komen,’ beweert Taco, ‘en veel ambtenaren vangen evenveel of zelfs meer centen dan zo’n bewindspipo, dus voor de ambtenaar is het net zo goed eigenbelang dat de politicus/-ca niet meteen door de mand valt. En ons wordt wijsgemaakt dat een Rutte werkelijk alle verjaardagen van alle Binnenhof-chauffeurs, hun partners en kroost, uit zijn hoofd kent. Pek met veren, zeg ik!’

Ilham kijkt zorgelijk als ze zegt: ‘Dit systeem erodeert de politieke moraal gestaag. Ambtenaren nemen hun politieke bazen niet langer serieus. Nogal wiedes, als je om de haverklap zo’n brekebeen moet behoeden voor struikelen en steeds zijn of haar onderbroek moet opsjorren. Het is de dood in de democratische pot. Bij de belastingdienst passeren en negeren ambtenaren de politici en avonturieren op eigen houtje. Nota bene, juist bij de belastingdienst! Toch gaat meneer Eric Wiebes vrolijk verder op een ander ministerie. Omdat hij volgens clubgenoot Rutte zo’n adembenemend hoog IQ heeft.’

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,