RSS

Tag Archives: referendum

Gaat ex-PvdA’er Jacques Monasch ex-VVD’er Geert Wilders evenaren of zelfs naar de kroon steken?

‘Ontpopt Monasch zich straks net als Geert Wilders tot succesvol politiek ondernemer? Wilders verdient al jaren een dikbelegde boterham aan zijn politieke handeltje. Hij brak in september 2004 uit de VVD-fractie en heeft zich intussen gemanifesteerd als een succesvolle politieke entrepreneur. Wilders heeft sinds zijn breuk met de VVD in de Kamer gezeten. Momenteel bezet zijn PVV, als vereniging met één lid (te weten: Geert Wilders), 12 zetels in de Tweede Kamer, evenveel als D66. Gaat Jacques Monasch dit evenaren?’ Semanur kijkt vragend rond.

‘Gezien de geschiedenis die mij van Monasch intussen bekend is, betwijfel ik dat, ‘antwoordt Willemijn, ‘Wilders had meteen een focus – de islam – en daar heeft hij zich in vastgebeten. Wilders heeft gaandeweg zowel zijn politieke product vervolmaakt, alsook de wijze waarop hij dat product aan de man brengt. Monasch heeft niet zo’n focus en ik vind hem nogal zwalkend en zwabberend. Neen, ik geloof niet dat Monasch het lang zal uitzingen in de Kamer. Monasch is geen keiharde politieke marktkramer als Wilders. Wilders is en blijft tenslotte een VVD’er die een eigen zaak is begonnen.’

Zorah: ‘De islam als object om tegen te ageren, vormt voor Wilders een vaste en zekere bron van inkomsten. Hij moet nu alleen oppassen dat hij tijdig overschakelt van Marokkanen naar Syriërs en andere moslims. Hij moet aan productdifferentiatie doen. Voor de rest kan Wilders gewoon de islam en de vreemden die aan die islam vastzitten, blijven uitbaten. Ik denk dat Wilders tig keer per dag een dankgebed richting Mekka uitspreekt. Het is zijn voornaamste bron van inkomsten.’

Willemijn: ‘Godsdienst is voor politici een erg aantrekkelijk thema. Kijk naar de SGP van Kees van der Staaij. Die heeft net verkondigd tegen de islamitische gebedsoproep te zijn, want er komen verkiezingen aan. De SGP vist zodoende in de PVV-vijver, maar moet dat voorzichtig doen. Wel identitietspolitiek bedrijven, maar niet meteen geassocieerd worden met de PVV. En natuurlijk de regering steunen die mee-bombardeert in Syrië of overal waar christelijke of yazeri vrouwen als seksslavinnen worden gehouden.
Dat bombarderen veroorzaakt veel vluchtelingen. Die komen dan naar ons toe en dan zegt Van der Staaij (terecht overigens) tegen de moslims onder hen: jullie moeten je aanpassen en niet op vrijdag van de moskee schreeuwen, want dat vinden wij gristenen niet goed. Bombarderen mag weer wel, als het maar niet op gristenen is. Best moeilijk hoor, politiek-godsdienstige afwegingen maken. Die guppen onder de Haagse kaasstolp zijn hier de hele dag mee bezig, dus geen wonder dat ze zulke hoge salarissen krijgen.’

‘Deze acties begrijpt Jan met de Pet,’ zegt Semanur, ‘net zoals het gekrakeel over Zwarte Piet. Ga je iets dieper en complexer op de zaken in en probeer je verbanden te leggen en grotere samenhangen te suggereren, dan haakt het kluitjesvolk af en schakelt het over op chips,bier en een Songfestival. Die grotere verbanden worden ook steeds tegenstrijdiger, dus wat moet je als eenvoudige loonslaaf? Uiteindelijk krijgen we de politici die we verdienen, hoe zuur sommigen onder ons dat ook vinden.’

‘De zekerste manier om je hieraan te ontrekken, is zo snel mogelijk heel erg rijk te worden,’ zegt Willemijn, ‘dan heb je met dat getrek en geduw op die neoliberale Markt niets meer te maken. Je bestelt je boodschappen on line, laat ze thuis bezorgen en je boekt on line vier keer per jaar je vakantie naar de Balearen of de Rivièra. Of je trekt je terug in je compound. Je hoeft die domme massa niet eens te zien laat staan te ontmoeten als je dat niet wilt. Af en toe misschien, via de televisie.Heel even maar hoor.’

‘Nietzsches “laatste mens” ‘, zegt Semanur.

Zorah zucht en zegt: ‘Meneer Monasch heeft in 2007 wel zijn Seven Pillars of Wisdom (zijn ‘Zeven nieuwe veren’) het licht doen zien, maar ja, hij is geen Peter O’Toole, natuurlijk.’

* Vrolijkheid *

‘Een haan met maar zeven veren is een geplukte kip,’ zegt Semanur, ‘ ook als het rode veren zijn. Bovendien heeft Monasch al die tijd met de rest van de PvdA, inclusief Lodewijk Asscher, gecollaboreerd met de neoliberale VVD. Het ergste gevolg voor de PvdA is dat de zogenaamde strijd om het lijssttrekkerschap nu nog wezenlozer wordt. Monasch was weliswaar een collaborateur, maar hij stond niet zo in de schijnwerpers als Lodewijk Asscher die vicepremier is en natuurlijk Diederik Samsom, die de ultieme PvdA-sociaaldemocratie-sloper is. Nu gaan die twee hoofdcollaborateurs Samsom en Asscher zogenaamd met elkaar in de ring. Dat is bizar. Het tekent het wezenloze karakter van deze PvdA, ten voeten uit.’

smerige-campagne

Zorah merkt op dat de aandacht van de media-analisten jammer genoeg geen aandacht besteden aan het verschijnsel afsplitsingen en uitbrekende politici. ‘Is dat een trend? Wat moeten wij er als zogenaamde democratische politiek bewuste maatschappij voor consequenties aan verbinden? Waarom wordt het referendum als democratisch correctiemiddel en kompas, zo eendrachtig doodgezwegen? Dat vind ik beklemmend.’

‘Zorah heeft gelijk,’ vindt Willemijn, ‘wat hebben wij er als burgers aan dat individuele beroepspolitici op de raarste momenten een fractie van ons ongenoegen mobiliseren en daar alleen zelf beter van worden. In een referendum kunnen we met ons allen een tussenrapport aan de carrièrepolitici uitdelen en zo ons ongenoegen (of onze loftuitingen!) laten blijken . Als we net als in Zwitserland het referendum structureel inbedden in ons politieke systeem, zal onze democratische rechtsstaat daar flink van opknappen.’

Zorah: ‘Is eigenlijk ooit onderzocht of de frequentie van politieke dissidenten zoals Wilders destijds en nu Monasch, in landen met referendum (Zwitserland) minder is (of zelfs totaal onbekend!) dan in representatieve democratieën zonder referenda?’

‘Interessante correlatie zou dat zijn,’ zegt Willemijn, ‘maar referenda dwingen de beroepspolitici tot leveren van kwaliteitspolitiek en daar zit hem de bottle neck volgens mij. De huidige soort beroepspolitici heeft veel liever een instabiel en potentieel chaotisch speelveld. Dan kunnen ze opportunistisch opereren terwijl ze dat uitventen als flexibiliteit en improviserend kiezen uit “schaarse alternatieven.“ Zo framen ze visieloosheid in een klap weg. De chaos waarbij ze gedijen, die schrijven ze toe aan de globalisatie, en als het effe kan vergroten ze de chaos moedwillig, zodat er geen sporen achterblijven die naar hen leiden als veroorzakers en aanstichters van incidenten en wanorde, anomalie. De haarden van incompetentie zijn zij, de huidige politici. Enfin, die affaires en schandalen stapelen zich niet voor niets op.’

Nicole Besselink: ‘Monasch doet kabinet en met name PvdA pijn’ /  TROUW  07/11/2016

‘Monasch kiest voor eigen gelijk’ / NRC 08/11/2016

 

nelpuntnl.nl

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Zijn de oprichting van het Haagse Strafhof (ICC) en het invoeren van de euro, geen bewijzen voor de noodzaak de werkelijkheid maar af te schaffen?

let-the-weekend-begin

Het jaar 2002 is een gedenkwaardig jaar, omdat in dat jaar zowel het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag werd opgericht, alsook in 12 landen de euro als eenheidsmunt ingevoerd.
Het ICC werd opgericht zonder dat Rusland, China en Amerika zich als lid meldden en de euro werd tot eenheidsmunt geslagen zonder dat de EU een politiek-fiscale unie was.
Intussen heeft er een Brexit plaatsgevonden, kraakt de EU in zijn voegen en schudt op zijn grondvesten. Wellicht volgen meer landen het voorbeeld van Groot Brittannië (dat overigens nooit de euro had), zoals bijvoorbeeld Italië. Bij het ICC verloopt de uittocht sneller. Gambia heeft onlangs te kennen gegeven zich uit ICC-verband terug te trekken, nadat Burundi en Zuid Afrika eerder deze maand aangaven hun samenwerking met het ICC te beëindigen.

De invoerders van de euro verwachtten en hoopten dat de eenheidsmunt de lidstaten zou dwingen naar elkaar toe te groeien en daadwerkelijk een eenheid te worden. Bij de oprichting van het ICC zou alleen een enkele naïeveling gedacht kunnen hebben dat China, Rusland en Amerika zich te zijner tijd tot lidmaten van het ICC zouden bekennen. Toch moesten we allemaal Europeaan worden en transformeren tot wereldburgers die zich bekennen tot universele criteria op een uniform palet van rechtswaarden en -normen en wereldwijd dezelfde criteria voor gerechtigheid en rechtvaardigheid onderschrijven. Met uitzondering van de drie grote jongens: Rusland, China en Amerika. Het niet-meedoen van de drie haalde meteen het universele karakter onderuit en degradeerde de hele santekraam tot vrijblijvend, zij het super-deftig ronkend en ultra-gewichtig snorkend, gefröbel. Het riep de zoveelste vette-banencarrousel voor beroepspolitici en hun coterieën in het leven. Een ICC zonder de grote jonges is net zo gemankeerd als deze EU met de euro en er wordt in naam van globaal recht en universele mensenrechten net ze geknutseld en gestoethaspeld als met “het Project” Europa. Nog even en de contraproductieve effecten van de wrochtsels der koekenbakkers en brouwsels der tovenaarsleerlingen zullen de weinige positieve effecten hoogstwaarschijnlijk gewelddadig overwoekeren en karikaturen maken van alle goede bedoelingen en nobele intenties. Dan zijn de rapen eerst goed gaar.

Hoe heeft het ooit zover kunnen komen dat zowel het ICC werd opgericht en de euro tot eenheidsmunt werd verordonneerd? Vanuit de hierboven vermelde realiteiten, op grond van bizarre aannames en wereldvreemde, uitgangspunten. Roekeloze zelfoverschatting gepaard aan tomeloze ambitites en adembenemende arrogantie.

Het beklemmende is dat je weliswaar van te voren (hardop) had kunnen waarschuwen dat noch de euro, noch het ICC het op de respectieve bases gegrondvest, zullen redden, maar dat je dan grote kans liep te worden opgesloten in een gesticht of anderszins maatschappelijk geïsoleerd. De Walen hebben het onlangs aan den lijve ervaren, toen hen het CETA-verdrag alsnog door de strot werd gewurmd.

Wat ons momenteel het meeste zorgen moet baren, is dat dezelfde politieke opperbazen het voor het zeggen zijn blijven hebben. Wat kan ons doen verwachten en vertrouwen dat hun toekomstige besluiten en beslissingen beter zouden aansluiten bij een werkelijkheid, die zich blijkbaar van hun bedisselen en bekokstoven bar weinig aantrekt en er juist een diabolisch plezier in lijkt te scheppen steevast en nadrukkelijk te kiezen voor de contramine?

Er zit niets anders op dan de werkelijkheid af te schaffen. Bepaalde gebeurtenissen, waaronder de aan de gang zijnde “presidentsverkiezingen” in Amerika, doen sterk vermoeden dat de werkelijkheid zichzelf reeds stiekem en buiten ons om aan het afschaffen is geslagen. Nota bene! Dat zou zo maar gebeuren zonder dat wij er zelfs een referendum over hebben kunnen houden.

je-kunt-me-wat

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,