RSS

Tag Archives: Tayep Erdogan

De arabische journalist Jamal Khashoggi en kroonprins MbS als instrumenten in het plan van een Opperwezen?

 

‘Dat beweert Joel Richardson wel: Jamal Khashoggi en MbS dienen een goddelijk doel. Er wordt een Nieuw Jeruzalem  in Saudi-Arabië (???) gebouwd. Het tragische van de Arabier Jamal Khashoggi is dat hij door een Daniël te willen wezen, in mootjes is gezaagd. En daarna, misschien, wellicht, voor de leeuwen is geworpen in een van de koninklijke privé-dierentuinen in Riyadh, Saudi-Arabië.’

– ‘Maar, volgens Joel Richardson weten we dat allemaal niet zeker.’

‘Die man is zo’n goede pr-baas, dat ik op het punt sta me te in te schrijven voor zijn Israël-tours en zijn boeken misschien ga kopen! Neen, echt, Richardson zegt onomwonden: koop mijn goede boeken en laat een positieve reactie daarover achter. Hij verkoopt geen smoesjes met dubbele bodems, zoals de NS-marketeers doen en de energie- en zorgverzekering-colporteurs. Daar word ik inmiddels doodziek van. Zo’n Richardson-benadering, dat stimuleert de verkoop en zijn Goede Zaak.’

– ‘Dat is inderdaad goede en effectieve pr: gewoon zeggen wat je wil verkopen en vervolgens een informatief verhaal erbij geven, dat niet eens zo erg ongeloofwaardig is. Tja, Erdogan als geit met een hoorn en dan die Arabische kroonprins MbS als instrument in de handen van een/het Opperwezen …? Kweenie hoor. En dan moest Khashoggi in stukken gezaagd, omdat je nu eenmaal geen omelet kunt bakken zonder eieren te breken? Realpolitik, zegt Joel. ‘t Is maar hoe jij je roer- /spiegel-ei hebben wilt. Maar, ik vind Joel-met-de-bazuin-en-de-baard zeker niet onsympathiek.’

‘De zender is minstens zo belangrijk als de boodschap, die zij zendt. Trouwens, kun jij internet nog wegdenken? Daniël is trouwens best een spannend bijbelverhaal. Ik heb het weer even doorgekeken. Niet slecht, helemaal niet slecht. Met die dramatische leeuwenkuil en het teken aan de wand: Mene tekel. Dat is dan weer Rembrandt. Ons Nederlandse idioom stikt van bijbelse verwijzingen. Jammer dat catechisatie niet meer verplicht is op scholen. Behalve bij de joodse en islamitische onderwijsinstellingen, natuurlijk. Die weten wel beter.’

– ‘Wij, wij schaffen onszelf af. Daar hebben de democratisch gekozen politieke pipo’s een dagtaak aan. Logisch, want slopen en breken, is makkelijker dan constructief en kritisch bouwen.’

‘Ze soppen er vet van en denken: na ons de zondvloed. Maar dat is Genesis, aan het begin.’

– ‘Toch is het intrigerend om te zien hoe steeds opnieuw een godsdienst er met de haren en baard bij wordt gesleept.’

 

 

 

The Khashoggi Affair: A Prophetic Perspective | The Underground #102 /  Joel Richardson    Published on Oct 15, 2018

Dare to Be a Daniel! – Lied met tekst

Reinhold Niebuhr (1980): The Preservation of Moral Values in Politics  /  in Major Works / Penguin Random House / ISBN: 978-1-59853-375-0

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Als president Poetin het hoofd koel houdt, komen we deze zomer heelhuids door

turkey_Incerlik 80prct

Maandag, 4 juli 2016 berichtten Turkse, Russische en andere internationale media dat Ankara bereid was de Russische luchtmacht gebruik te laten maken van de Turkse luchtmachtbasis Incerlik. Dit in het kader van Russische anti-terreur operaties in Syrië. Dit is een opmerkelijk bericht, omdat de basis Incerlik behalve door de Turkse luchtmacht ook gebruikt wordt door Amerikaanse, Duitse, Britse en Qatari militairen. De Amerikanen zouden zelfs enkele kernbommen van het type B-16 op Incerlik gestationeerd hebben in het kader van de bescherming van Europa en Turkije is NAVO-lid. Afgezien van de vraag of Rusland de Turkse basis Incerlik nodig heeft voor zijn acties in Syrië, zou het vreemd zijn wanneer Russische vliegtuigen een NAVO-basis mochten gebruiken.
Noch de Russen, noch de Westerse alliantie zitten te wachten op het bijproduct van onvermijdelijke lekkages van militaire informatie die zo’n formule met zich zou brengen. Daarom is het niet vreemd dat Turkije het bericht dezelfde dag nog corrigeerde. Het berustte allemaal op een misverstand en een misinterpretatie van de boodschap van de Turkse minister van Buitenlandse Zaken, de heer Mevlut Cavusoglu. De Turkse minister zei maandag in een Turks televisie interview dat Turkije bereid was met iedereen samen te werken die de IS/Daesh bestrijdt. Dat hebben we nu al geruime tijd gedaan, zei de minister, en we hebben Incerlik opengesteld voor hen die de terroristen bestrijden. Waarom zouden we niet op dezelfde condities met Rusland samenwerken? Daesh is tenslotte onze gezamenlijk vijand.

Dat moge zo zijn, maar Rusland is natuurlijk geen mede-NAVOlid en bevindt zich niet in dezelfde positie als Qatar in dezen. Het misverstand lag dus voor de hand en hoefde slechts ingekopt te worden.

Het misverstane Incirlik-citaat ligt in het verlengde van de verkeerd geïnterpreteerde brief van president Erdogan aan collega Poetin inzake de door Turkije neergehaalde Russische straaljager. Erdogan heeft volgens Turkse lezing zijn leedwezen uitgesproken voor de slachtoffers van het door Turkije neergehaalde gevechtsvliegtuig, maar je leedwezen betuigen met de dood van medemensen is niet hetzelfde als je excuses aanbieden. De Russen interpreteerden de Turkse brief als excuses terwijl de Turken zeggen dat het alleen om een condolatiebetuiging ging. De Turkse premier Binali Yildirim heeft dan ook ontkend dat hij Rusland een compensatie heeft aangeboden voor het neerschieten van de Russische straaljager.

Al dit verbale jongleren betekent volgens deskundologen in het Ankara-Moskou-kijken dat Turkije toenadering zoekt tot Rusland. Turkijes belangrijkste doel is het vernietigen van de Koerdische militanten in het zuiden. De strijd tegen IS/Daesh wordt daarbij gebruikt om de zaak met de Westerse alliantie voor Turkije onder een noemer te brengen. Indien de Turken het handig doen, kunnen ze de Westerse alliantie – waar zij als NAVO-land deel van uitmaken – uit elkaar spelen via Rusland en zonder zelf al te zeer buitenbeentje te worden. Latuff Amerika-Turkije Syrie

Dus Turkije probeert in ieder geval van meerdere walletjes te eten: en loyaal NAVO-lid blijven en de Koerden onder sim houden en zich aanvrienden met Rusland, zonder Amerika daarbij al te zeer tegen de haren in te strijken. Erdogans onwrikbare eis dat Assad afstand doet van zijn machtspositie in Syrië, wordt steeds vloeibaarder. De Amerikanen zijn de Turken wat dit betreft voor. Ook Obama is niet meer onverzoenlijk in zijn eis dat Assad het toneel moet verlaten. Dit zouden de Turken als Amerikaans verraad kunnen beschouwen.

Wanneer Vladimir Poetin het slimmer speelt dan de Westerse alliantie – inclusief de Europolitici met hun aan het lijntje houden van Turkije wat betreft het EU-lidmaatschap en hun botte openlijke willen kopen van Erdogans diensten aangaande het tegenhouden van vluchtelingen – dan zal het Poetin misschien eerder lukken de NAVO via Turkije in zijn voegen te laten kraken. Hoe belangrijk prestige en gezichtsverlies worden gevonden, illustreert dit verbale jongleren tussen Erdogan en Poetin eens te meer. Jammer dat de Euro-top-politici dat niet beseffen.

Voor Turkije zijn de op onafhankelijkheid beluste Koerden momenteel de eerste zorg. Daarnaast ondervinden ze in toenemende mate last van terreuraanslagen van de kant van de IS. Dat laatste is voor Turkije weliswaar uiterst onplezierig en economisch nadelig, maar niet zo structureel als het Koerdische streven naar een onafhankelijke staat. Of Turkije werkelijk staat te trappelen om lid van de EU te worden, kun je je ook steeds meer afvragen. Zeker na de Brexit. Zou het niet veel profijtelijker voor Turkije zijn om te blijven doen alsof het zich tekort gedaan en geschoffeerd voelt door de weigerachtige houding van de EU, terwijl de Turken in werkelijkheid de handjes dichtknijpen dat ze buiten de EU zijn gebleven? Wordt het EU-optreden ten opzichte van Turkije ook voor EU-burgers niet steeds tenenkrommender, een brevet van diplomatieke poverheid en politieke submiddelmatigheid?

In dit steek- en schaakspel lijkt president Poetin tot dusverre de vaardigste partij en behept met de effectiefste lange termijn visie. Vladimir Poetin peinst er dan ook niet over om Turkije aan zijn al dan niet verkeerd begrepen beloftes te houden. Rusland kaatste de bal op indirecte wijze terug door te stellen dat zelfs indien Turkije het gebruik van Incerlik aan de Russen zou hebben aangeboden of aanbieden, Rusland daar niet op in zou gaan. Rusland heeft genoeg uitvalsbases en kan zo nodig makkelijk met Teheran tot een vergelijk komen. Kortom: president Poetin lijkt zijn zaakjes in de regio beter op orde te hebben dan de Amerikanen en hun kornuiten.
Terwijl de NAVO met veel ketelmuziek en grote stampei legeroefeningen houdt langs Ruslands westgrens blijft Poetin schijnbaar onbewogen en meester van de situatie.  Als Poetin het hoofd koel houdt dan lijkt de vrede in Europa het beste gegarandeerd. Dat is op zijn minst een verrassend frame te noemen.

Een Russische analist meent dan ook niet geheel onterecht dat Turkijes avances jegens Rusland vooral gezien dienen te worden als een uiting van Turkse onvrede over de wijze waarop de Europeanen en Amerikanen Turkije tot dusverre bejegenen. Dat ligt alleszins in de rede wanneer je Erdogans en Poetins optreden totnogtoe beziet. Het valt echter te vrezen dat de EU-top-politici dit niet zo vermogen te duiden. Wedden dat ze juist dubbel fanatiek over de Oekraïne en de Krim zullen beginnen? Niettegenstaande de kersverse les van Brexit. Je houdt het misschien niet voor mogelijk, maar je moet er niet van opkijken wanneer ze het inderdaad doen ook nog!

Sputnik International: “It’s possible that the rapprochement with Russia is aimed at pushing Ankara’s European and American partners to reduce their anti-Turkish rhetoric. European policy in relation to Turkey, if it has not ended in complete failure, has at a minimum failed to deliver the expected results…Therefore, Ankara’s declarations on cooperation with Russia must be assessed in light of Turkey’s relations with Europe and the West in general.”

Na het recente Brexit zou de relatie van tenminste de EU (wat is dat precies?) met NAVO-partner Turkije en buurman Rusland een nieuwe en originele kijk op de geopolitieke situatie van de Brusselse politici vergen. Of dat er in zit, is helaas zeer de vraag. De EU, het Project Europa, gaat steeds meer op de spreekwoordelijke kruiwagen met kikkers lijken. Daarom is de EU in ieder geval voor de Amerikanen, die hun eigen agenda hebben, geen gelijkwaardige partij. Laten we hopen dat president Poetin een wijzer leider blijkt.

 

 

Tags: , , , , , , , ,