RSS

Monthly Archives: januari 2021

Het optische bedrog in de politiek: stemmen, zonder te (kunnen) kiezen

 

 

‘ Er zijn zowaar stukken in de kranten verschenen die proberen de anti-Corona-lockdown-protesten van afgelopen periode (week 3 en 4 – 2021) zinnig te duiden en die niet alleen het bekende: Foei! Tuig! Vandalen! laten horen, want die grammofoonplaat kennen we nu onderhand wel. Het gaat weliswaar mondjesmaat en met een zeer zûnig bekkie, en het zijn er nog maar een paar, maar dat ze in MSM-kranten geplaatst worden, vind ik hoopgevend.’

  • ‘ Mwah, een zwaluw maakt nog geen zomer. Al die gezagsgtrouwe bange jounailleurs en hoofdredacteuren, die als de dood zijn om de Haagse afdelingen voorlichting, marketing en propaganda te mishagen. Socioloog Willem Schinkel vat het bruikbaar samen: “De les is; regering, er zitten consequenties aan de keuzes die je maakt, terwijl je tegelijkertijd voor politieke onenigheid daarover geen ruimte laat.” Ach, de les trekken, wat heet. Lessen worden hier vandaag de dag  getrokken als rotte kiezen.
    De verkiezingen doen me steeds meer aan de kermisattractie “touwtje trekken” denken. Je kleurt een vakje rood en het is net of je als kind aan zo’n kermiskoordje mag trekken – en dan als prijs een gummetje of een plakplaatje blijkt te hebben gewonnen, want je pensioen wordt evengoed gekort en er blijven stromen exoten binnengehengeld worden – zonder dat er een visie of plan aan ten grondslag ligt – die de nieuwe huizen met voorrang krijgen toegewezen. Ons onderwijs wordt verder door het putje gespoeld. Ieder stukje vrije natuur dat er nog over is, wordt volgestampt met windmolens die op belastingeldsubsidie draaien en je breekt je nek over de zonnepaneelparken.
    Dit is intussen wel het gevolg – inmiddels al jarenlang – van een keer per vier jaar stemmen en dan de onvermijdelijke Mark Rutte als opperbaas krijgen, terwijl je in feite niet voor neoliberaal VVD-beleid stemt, maar ja, als je wil stemmen, dan kun je bizar genoeg bijna niet anders. En anders zijn “ze” ook niet te beroerd om te collaboreren, onder het uitstoten van de rochel: “Het land moet toch zekers geregeerd!?”
    Echte alternatieven zijn niet voorhanden en hoe langer Rutte op die plek blijft kleven hoe magerder en schraler de kansen en het zicht op werkelijke alternatieven worden. De hele biotoop lijkt aangetast en verziekt. Een curieus proces dat inmiddels een eigen en geheel autonoom momentum lijkt te hebben ontwikkeld.’

‘ Na ruim twee decennia en langer, sloop en sleet door het vermarkten van alles wat los en vast zit, privatisering en deregulering als een dolle, wordt de rekening natuurlijk op een gegeven ogenblik gepresenteerd. Je oogst wat je hebt gezaaid, in goed Nederlands: the chickens come home to roost.
Hoe veel van die protestanten van afgelopen week zouden VVD gestemd hebben of straks (weer) stemmen? Inderdaad. Dit stem-zonder-keuze-gebeuren, doet ook mij denken aan die kermisattractie waarover mijn ouders weleens vertelden: het touwtje trekken. De attractie schijnt – wonderlijk genoeg – nog te bestaan. Je koopt het recht om voor een luttel bedragje aan een touwtje te mogen trekken. Dat touwtje zit vast aan een prijs en die prijs staat (pas op!) in de overdadige prijzenetalage van de kermistent. Tegen de achterwand staan oogverblindende en schitterende caedaus uitgestald en als kind denk je gretig dat je misschien ook zo’n reuze teddybeer of fiets of compleet servies kunt winnen. Maar bijna altijd blijken de koordjes de je hebt “gekocht” vast te zitten aan een plakplaatje, een lolly of andere prul, die vanachter de beer te voorschijn komt als jij eraan trekt.’

  • ‘ Als marketing-reclame-truc lopen er over het kermisterrein mensen rond die zo’n grote beer torsen, of die een andere begerens-waardige prijs gewonnen zouden hebben. Die zitten in het complot met de kermisklanten en ze brengen die zogenaamde “prijzen” naderhand gewoon terug bij de spullenbaas, achter de tent. Vervolgens gaan andere collaborateurs met andere “prijzen” over het terrein lopen sjouwen, en af en toe trekt een medeplichtige – die aan een geoormerkt touwtje trekt – zo’n kanjerprijs in het volle zicht van iedereen pontificaal omhoog: zie je wel, het is geen nep, je kunt ècht zo’n leven grote beer mee naar huis nemen.’

‘ Dat zijn de metaforen voor die glimmende en glanzende verkiezingsprogramma’s en de gladde babbels, waarmee de politieke kermiskramers en clowns de burger keer op keer lokken, lubben en verleiden om toch maar op haar en haar partij te stemmen. En steeds denkt de suffe burger: misschien gaat het dit keer wèl lukken, en om de Democratie in stand te houden móet je in ieder geval gaan stemmen. Of er nou iets valt te kiezen of niet, je moet zo’n vakje rood maken, dan komt alles vanzelf goed. Het Land moet immers geregeerd!? Dit soort loze lege larie- en loze leuterkoek dus, waarmee de kinderhand wordt gevuld.
Echter, zijn de pluchekonijnen-volksverlakkers eenmaal gekozen dan trekken ze een lange neus naar de kiezer. Het is je reinste ladenlichterij, optisch bedrog terwijl je bij volle bewustzijn bent. En tja, als je je erin schikt dan zullen de politieke ladenlichters wel gek zijn om eigener beweging echt werk van democratie te maken, want op deze manier scoren ze met alle tien vingers in de neus, een riante wedde.’

  • ‘ Nu spullenbaas Rutte tien jaar op de plek zit, begint de truc doorzichtig te worden. De kermisgasten worden ook steeds brutaler, arroganter en slordiger en ze doen nauwelijks nog moeite om te verhelen dat ze, ons, de schaapachtige klanten minachten en bedotten waar we bij staan.’

‘Ze worden ook steeds dommer en botter, want ze komen er mee weg. Kijk maar naar zo’n Hugo de Jonge of een Eric Wiebes. Het systeem met mini-referenda – referenda als het zwaard van Damocles dat incompetente en free riding politici boven het hoofd hangt –  dat Maurice de Hond voorstelt is te vergelijken met de voortdurende kleine bewegingen die je als fietser moet maken om in evenwicht te blijven terwijl je fietst en koers wilt houden.
Die corrigerende (stuur-)bewegingen zijn de mini-referenda, die de kiezer als tussenrapport aan de gekozenen kan uitdelen. Gaat alles goed, dan zijn de tussenrapporten niet nodig en kunnen de pluchepipo’s en bimbo’s gewoon hun werk blijven doen. Dreigen ze in het oog van de kiezer echter te veel af te wijken van hetgeen ze hebben beloofd, gaan ze van het padje, dan kan de kiezer aan de bel trekken. Dat zal meestal door een groep alerte burgers gebeuren die de zaak nauwlettend en terzake-kundig volgen en die zo’n (mini-)referendum kunnen opstarten.’

  • ‘ De Hond lijkt een veelbelovend en voor onze tijd passend systeem te suggereren. Een structuur die automatisch zorgt voor gekwalifeerd personeel op het pluche (ook in de Kamers), anders krijgen de luitjes immers steeds corrigerende mini-referenda voor de kiezen. Zo’n structuur wiedt het onkruid er vanzelf uit. Zonder gezonde concurrentie werkt ook een zogenaamd democratisch systeem niet. De neoliberalen met Rutte als hopman hebben hun mond vol van dynamiek, vrije markt en vooruitgang, maar als het om hun eigen verdienposities gaat, bewaken ze hun monopolieposities als een Cerberus. Ook in Amerika kan een president maar twee keer op die positie terecht komen. Zo niet in Nederland, waar men eindeloos op een zelfde partij kan stemmen, en aan de partijbureaucraten overlaat wie ze benoemen. Dit had ons toch lang geleden al aan het denken moeten zetten?’

‘ In ons systeem zitten de politieke partijen intussen op een onzalige manier in de weg. Die zijn is tot een soort bedrijf verworden waar anonieme aandeelhouders aan de touwtjes trekken met hun eigen machtsposities als primair belang. Formeel stem je op een persoon. Echter, die persoon staat voor een politieke partij op de kieslijst en dus stem je indirect voor de betreffende partij. Hoe funest “de partijdiscipline” kan werken, werd geïllustreerd aan het geval van CDA’er Pieter Omtzigt, die opdracht kreeg van partijbaas Buma om een dossier (joris Demmink) dat de VVD’er Rutte onwelgevallig was, te laten vallen.
Met de Toeslagenaffaire kreeg Omtzigt nota bene van collega-Kamerleden op zijn kop. Hoogstwaarschijnlijk omdat ze bang waren dat ze aan de bak moesten, met echt volksvertegenwoordigend werk Ze veegden de affaire liever onder het Kamertapijt – veroorzaak geen deining Pieter, laat ons met rust zodat we onze eigen hobbies kunnen uitleven.
Voeg daarbij ter verbetering het invoeren van een maximale zittingstijd voor een pipo of bimbo, of desnoods een jojo, die als premier mag opereren. Kijk naar Amerika. Daar hebben ze op dit gebied toch een voorsprong op ons.’

  • ‘ Tegen politieke vandalen is in de huidige structuren geen politieke partij bestand. Kijk hoe D66 werd gekaapt en gesloopt. Met de PvdA en de SP gebeurde ongeveer hetzelfde. En het CDA, wat is daar eigenlijk van over? En kijk eens voor wie je je uit de naad werkt als bonafide volksvertegenwoordiger; deze burgers gun je een Rutte van harte, die laat ze bij wijze van spreken in hun slaap overlijden, zonder dat ze ooit wisten wat er allemaal speelde.
    Goed. Basta. Je kunt erover schrijven en delibereren zo lang als je wilt, uiteindelijk moet het in praktijk worden omgezet. Wellicht zijn er nog ernstiger rellen of andere nog onbekende calamiteiten voor nodig om de urgentie expliciet te maken. Hoeveel doden kunnen en willen we hebben?’

‘ Tja, toch tragisch, die mevrouw Ter Schuur, met haar “hij negeert me” met wie ze niet Rutte bedoelt, die haar – en ons allemaal – al jarenlang negeert, maar Pieter Omtzigt. Zo gaat dat dus. Deze personen zouden Omtzigt hun excuses moeten aanbieden, vind ik.

Enfin. De causale verbanden tussen ons stemgedrag en het beleid dat de “democratisch gekozenen” over ons uitrollen, is voor de meesten van ons te ingewikkeld en te tijdrovend om te ontrafelen en te reconstrueren. De medelanders in het Geen-Stijl-filmpje slaan aan op de anderhalve meter, en waarschijnlijk staan ze popelen om weer met een Easy Jet vlucht naar Benidorm of een soortgelijke shithole-bestemming te reizen. Ik weet bijna zeker dat ze geen idee hebben wie Omtzigt is en wat hij ook voor hen bewerkstelligt. Toch mogen ze gewoon stemmen. Het schijnt bij democratie te horen.’

  • ‘ Nou, nou, nou. Jij zit wel vol voordelen hoor. Wie zegt dat die mevrouw die Omtzigt belaagt, thuisgekomen niet de Max Havelaar ter hand neemt, of een deel van Marcel Prousts Recherche? Neen, sorry, dit is super-flauw; it takes all sorts to make a world.

    Op de keper beschouwd, zetten die jongens van Geen Stijl degenen die Pieter Omtzigt lastig vallen, flink te kijk. Ik zou mezelf niet graag zo zien acteren, als een wat wezenloze halve zool die niet weet waarover het gaat en wie ‘ie eigenlijk lastig valt. Dat is niet een béétje dom, maar een heel veel beetjes dom. Ze willen blijkbaar protesteren tegen “een Kamerlid,” tegen “de Autoriteiten,” maar ze weten niet hoe of wat. Tja. Best aandoenlijk toch.Die hele Geen Stijl “reportage” gaat in feite helemaal nergens over. Gewoon een beetje rellen, en die mevrouw ziet zichzelf een paar uur later op youtube. Nou, dat was het dan. De rel, waar ze minstens een week over na kunnen praten.Goed, naar John Dunn dan maar.

    John Dunn analyseert haarscherp wat er in de dagelijkse praktijk, routinematig, gebeurt; de burger moet – indien ze dat tenminste kàn – haar recht hálen, afdwingen, het de overheid aftroggelen. Dat mechanisme kun je momenteel real time  toepassen op het Toeslagen-drama en de vergoedingen die de gedupeerden na heel veel ongehoord trekken en schandalig duwen eindelijk tegemoet kunnen zien. Dit kan de burger alleen omdat enkele gewetensvolle volksvertegenwoordigers hun taken naar behoren vervulden. De hele vertoning is een aanfluiting voor het principe van democratie in welks naam ze heet te zijn en worden uitgevoerd.’

‘Je hebt gelijk wat die mevrouw Ter Schuur op de video van Geen Stijl betreft. I sound like a cad don’t I? Om het goed te maken, citeer ik een kernpassage uit John Dunn (ISBN 978-0-300-17991-0, p.33): “[T]he populations of Europe and North America today value legality a lot more than they do democracy, since its benefits, where available, are both more salient and quite a lot more reliable. … They accrue to each of those to whom they accrue. By contrast, just what the net advantages of democracy are remains an altogether more speculative judgement. It requires the assessment of very intricate causalities at a considerable distance from the life and experience of any given inividual.”

Dat ondoorzichtige rookgordijn, dat de causale verbanden aan het waarnemingsvermogen van de burgers onttrekt, wordt cynisch genoeg opgetrokken door marketing-reclame-bureaus die voor duur belastinggeld door de democratisch gekozen volksvertegenwoordigers worden ingehuurd.’

  • ‘ Cynisch tot op het bot, wanneer je bedenkt dat ook de “legality” steeds meer wordt uitgehold. Denk maar aan het snode sappeurswerk van de Rutte-knecht Sander Dekker, op het terrein van de rechtsbijstand. Typisch Rutte, om een vos te benoemen als bewaker en beschermer van de kippenren.’

‘ Met Stef Blok is het hetzelfde liedje. En dan de CDA-minister Ferd. de Grapp. die doodordinair zijn middelvinger naar ons opsteekt. Over Hugo de Jonge hebben we het maar niet eens, die is door Rutte aangesteld om het CDA te slopen.’

  • ‘ We slikken het allemaal als zoete koek, onder de betovering van de democratie, under the spell of Democracy, zoals Dunn het ons puntig-ironisch onder de neus wrijft. Jammer dat Dunn vrij moeilijk schrijft, vind ik, want zijn dunne boekje vat – zeker qua strekking – het meeste samen waar onze zogenaamde democratie aan laboreert.’

‘ Tenslotte, een dubbelzinnig berichtje over het boek The Loser van Thomas Berhard: de vertaling van de titel als De onderspitdelver maakte me vrolijk. Marten Toonder zou dat niet hebben kunnen verbeteren. Aan de andere kant dreigen we met ons allen als onderspitdelvers te eindigen als deze vorm van “democratie” ongeremd op deze wijze doorgaat. Dat vind ik dan weer een niet zo prettig voorland.’

  • ‘ Daar zit inderdaad weinig muziek in, dat ben ik met je eens.’

 

Je moet radicaal anders een kabinet maken”: Pim van Galen en Maurice de Hond • Dec 15, 2019

Guy Tegenbos: Hoe we van de particratie afraken  – De Standaard, donderdag 24 september 2020  om 3.25 uur

<< Met partijen op zich is er niets mis. Ze stroom­lijnen de politieke gedachten en proberen via verkiezingen macht te verwerven om hun ideeën te realiseren. In een particratie hebben ze hun macht te ver uitgebreid en hebben ze bijvoorbeeld de instellingen die voor hen een tegengewicht moeten zijn, onmachtig gemaakt. Dat is hier gebeurd. De partijen hebben de administraties en openbare instellingen bezet via politieke benoemingen. >>

Paul Scheffer: Migratie net zo belangrijk als klimaat  Jul 22, 2019

<< Hoogleraar Paul Scheffer begrijpt niet waarom immigratie niet dezelfde urgentie heeft als klimaatbeleid. We moeten nu keuzes maken voor de samenleving van onze kinderen, stelt hij. De Europese buitengrens kan gecontroleerd worden, als we maar willen. Roderick Veelo spreekt Scheffer in de Buitenlucht over grenzen, populisme en politieke onwil. >>

Column  Martin Sommer –  Volkskrant, 29 januari 2021 /  Nederland presteert niks, maar de geruststellende gedachte is dat alles volgens plan verloopt

 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on januari 30, 2021 in actualiteit

 

Tags: , , , , ,

Smakeloze politici en hun smaakloze politiek

 

Jos Collignon  –   https://images0.persgroep.net/rcs/oLkXxQkhp3FEmR7sFAXJ-D-BigE/diocontent/181723000/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8&desiredformat=webp

 

Hollands Tomaten werden immer praller [stevig en rond], immer größer – und immer geschmackloser [smaakloos]. Sie wachsen ohne Erde, leben von Fischwasser und atmen Industriegase. Welche Tricks verwenden die Züchter?
…………   ………………..  ………………………
Kein anderes Land dominiert den globalen Tomatenmarkt so wie sie. Dafür haben sie freilich einen hohen Preis bezahlt: Immer mehr Platz räumten sie der Tomate in den vergangenen 40 Jahren ein und bauten stetig neue Gewächshäuser für die südländische Frucht. Inzwischen berankt sie so viel Raum, wie Deutschland insgesamt an Treibhausfläche aufzubieten hat: 1500 Hektar, das sind 3000 Fußballfelder. Würde man Hollands Tomatensträucher gesammelt verpflanzen, wäre in unseren Treibhäusern nicht einmal Platz für eine einzige Gurkenranke.

Aber nicht nur die Fläche wuchs, die Züchter machten die Früchte auch immer praller, immer größer – und immer geschmackloser. Das quittierten deutsche Verbraucher in den 80er Jahren, indem sie der Hollandtomate eine Wasserbombe schimpften. Der Schmähruf hält sich seit 20 Jahren und nagt an der Züchterseele.”

https://www.faz.net/aktuell/gesellschaft/tomate/weltmarktfuehrer-holland-sieht-rot-jetzt-werden-die-tomaten-gedopt-1696151.html

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

Structureel wantrouwen

 

 

 

https://www.nrc.nl/nieuws/2021/01/26/ruben-l-oppenheimer-a4029101

 

‘ Moet het niet toch “institutioneel wantrouwen” zijn, in plaats van structureel?’

  • Het wantrouwen ligt naar mijn overtuiging intussen dieper, het is polydimensionaal wantrouwen.’

‘ Polydimensionaal, hm, jij vindt dat in het tegenwoordige Nederland iedereen iedereen wantrouwt: de politici wantrouwen de ambtenaren en de burgers, de ambtenaren wantrouwen de politici en burgers, en de burgers wantrouwen iedereen en nog veel meer ….’

‘ Ja, dat kan niet missen, we liepen er jarenlang iedere dag minstens twee keer voorbij. Maar Oppenheimer tekent vaak met veel betekenislagen – polyinterpretabel, meerduidig. Vind ik althans. De opperlaag is hier het standbeeld als symbool van verzet tegen onderdrukking, bezetting. De staking van 25 en 26 februari 1941, dat is bijna op de kop af een maand later dan de huidige rellen tegen de corona-avondklok.
Oppenheimer heeft het beeld in de actualiteit van de recente rellen tegen de avondklok geplaatst. De avondklok verwijst net zo goed naar de spertijd tijdens de Duitse bezetting, dus naar oorlogstijd. Een oorlog van iedereen en alles tegen iedereen. Men verraadt elkaar nu ook links en rechts aan de politie – “Geeft u ons een belletje als er bij de buren een feestje is?! Dan kunnen wij er binnenvallen”.’

  • ‘ De oorlogsmetaforen zijn compact geconcenteerd en de avondklok figureert hierin prominent, en dan natuurlijk het samenscholingsverbod. We zijn immers in oorlog met een onzichtbare vijand: het Covid19-virus. Straks komt er ook nog een vaccinatie-Ausweis. Het voorzien in een oorlogscontext en -sfeer is toch kundig gedaan door de propaganda-marketing-bureaus. De invoering van het standrecht gaat ze blijkbaar nog net iets te ver, en de boa’s kregen de gevraagde wapens niet, maar wie weet, wat niet is kan nog komen.
    Waarom twijfelt Heer Bommel in de tekening, volgens jou althans, tussen een baksteen en de Grondwet?’

‘ Omdat volgens mij onze Grondwet door Rutte min of meer is kaltgestellt, en daar raak ik absoluut niet door begeistert – om het zacht te zeggen. Die flauwe kul met die Rutte-doctrine (“gewoon je bek houden”), dat is natuurlijk de extra dood in de democratische pot. Typisch Rutte: kijken hoe ver hij kan gaan, met die mengeling van steelsheid, overrompeling, armpjedrukken, bluf en andere machtspolitieke trucs. Hij zit niet voor niets tien jaar op die plek gekleefd. Hij weet niet meer beter: een dealtje hier en een dealtje daar, akkoordje met Marietje, akkoordje met Miep, dat soort werk dus. En als hij je niet meer kan gebruiken, dan gooit hij je voor de bus. Dus vandaar, de Grondwet als baksteen, stoeptegel, als symbool van straatoproer. Het zijn straatgevechten.’

  • ‘ Aha, ik snap je denk ik. Artikel 68 van de Grondwet moet op de schop, althans wat betreft de laatste woorden: “…. waarvan het verstrekken niet in strijd is met het belang van de staat.” Wat er in het belang van de staat is, of zou zijn, dat bepaalt koning Rutte dan. Hij framet dat met behulp van het begrip “persoonlijke beleidsopvattingen” (met name beleidsopvattingen van ambtenaren; van wie precies blijft vaag). Rutte werpt zich zogenaamd op als beschermer van de ambtenaren, maar hij gebruikt ze intussen net zo goed als hij iedereen gebruikt.
    Anderzijds, is dat het politieke handwerk. Meestal niet erg verheffend en het wordt er niet fraaier op, maar: if you can’t stand the heat, get out of the kitchen. Een natuurlijke selectie en survival of the fittest and the meanest.

‘ Hm, een rat race waarin iedereen de ander als verdienmodel ziet. Vandaag de dag liggen reuring en de rel het beste in de markt, daar scoor je het beste mee in de media. Dat helpt ook niet bepaald om het niveau te verhogen. Zoals ik het tot dusverre heb begrepen, komt hier wel zo’n beetje op neer. Voor de goede orde: vele van die luitjes die door Rutte worden gebruikt, of die dat claimen, die láten zich gewillig of zelfs met graagte gebruiken. Met open ogen. Achteraf is het dan piepen geblazen dat ze door Rutte zijn bedrogen en bedot.
Als het misgaat, dan schuiven de politici de schuld graag gladjes op het bordje van de ambtenaren. Wij – het klootjesvolk – weten langzamerhand niet meer wie ons regeert: zijn dat vooral “de” ambtenaren of toch de “democratisch gekozen” politici. Deze (moedwillige, opzettelijke) vaagheid (zie o.a. Marc Chavannes) resulteert in een diffuse, algemene frustratie en die vindt af en toe een uitgang, een ventiel, in vandalisme bijvoorbeeld. Wat moet je nou met verkiezingen, als je al bij voorbaat weet dat er niets te kiezen valt?’

  • ‘Eigenlijk is het logisch dat de politici hoe langer hoe meer op de kennis van de ambtenaren parasiteren. Ambtenaren hebben materiedeskundigheid en domeinkennis, terwijl de meeste politici hun tijd besteden aan zelfpromotie, op weg naar de volgende sport op de carrièreladder.

‘ Om te beletten dat de ambtenaren hen in kennis te ver vooruit komen, hebben de politci het systeem van job-roulatie bedacht. Ambtenaren moeten voortdurend van ministerie wisselen, zogenaamd voor hun eigen bestwil en om van alle markten thuis te raken. Zo werd het geframed. Over dit systeem werd in het begin geklaagd door ambtenaren, maar de meesten zijn intussen gewend geraakt aan het bit van de routine. Bovendien werkt het systeem als een automatisch selectiemechanisme. De vis rot altijd vanaf de kop. Dus krijg je onfrisse zaken zoals de Toeslagen-fraude – niet alleen bij de Bulgaren, maar ook bij de ambtenaren en de politici die de fraude zouden moeten opsporen en repareren.’

  • ‘ Het is je reinste ondermijning wat er daar vanuit Den Haag plaatsvindt. Op een systematische manier. Je hoeft geen Einstein te zijn om het te doorzien en te snappen, maar niemand van de club benoemt het. Ja, meneer Remkes schreef een rapport, maar dat is inmiddels tot toiletpapier versnipperd en over de ministeries verdeeld, in het kader van de circulaire economie.
    Je kunt met het nog eens nauwkeurig lezen van de artikelen van Tom-Jan Meeus in de NRC van 21 nov. 2020 en 23 januari 2021 een flink eind op streek komen wat analyse betreft. De kop van Meeus’ stuk van 21 nov 2020 zegt het met zo veel woorden: de politici praten de ambtenaren na. Ruttes omertà is bedoeld om precies dát te verdoezelen – dat zijn die “persoonlijke beleidsopvattingen” van ambtenaren (die politici zich gretig toe-eigenen en presenteren als de hunne). Wij, de tokkies, moeten in de waan worden gehouden dat we wel degelijk worden geregeerd door onze volksvertegenwoordigers. De meesten daarvan kunnen dat alleen niet (meer), want de bekwamen en kundigen zijn en worden in toenemende mate vervangen door komedianten en clowns, die full time een act opvoeren, de ruifrauzers en verdienmodel-fundi’s. Opportunistische passanten, die door politieke partijen die als uitzendbureaus functioneren, op verdienposities worden geplakt.

‘ . Okay, dan zetten we dit vast op de site. Eens kijken wat de jongelui hier van maken. O ja, iemand tweette nog: dok-werker is de spijker op z’n kop want de werkers dokken immers. Ze bedoelt dat mensen die afhankelijk zijn van een inkomen uit arbeid (en die dus niet op vermogen teren), de rekening betalen.’

 

 

 

‘Het fundamentele wantrouwen is het grootste risico’

Jelle van Buuren, onderzoeker  /  Van geharde hooligan tot hippie, de schare coronademonstranten is divers, ziet onderzoeker Jelle van Buuren. „De woede gaat steeds over hetzelfde.”

Freek Schravesande   NRC  25 januari 2021 om 22:38

 

Verwey-Jonker Instituut: De boze burger is goed maar eenzijdig geïnformeerd

Ontevreden burgers weten vaak goed waar ze het over hebben, concludeert onderzoeker Eliane Smits van Waesberghe van het Verwey-Jonker Instituut, na interviews met 41 burgers en elf experts. Echter: ze zoeken vooral kennis die hun mening bevestigt.

Jelle Brandsma  / Trouw, 26 januari 2021, 1:00

 

NIEUWS  /   ASTRAZENECA-VACCIN

EU wantrouwt AstraZeneca, vermoedt dat het stiekem vaccins buiten Europa heeft verkocht

De Europese Unie heeft maandag farmaceut AstraZeneca onder druk gezet om zo snel mogelijk zoveel mogelijk vaccins te leveren. In een scherpe verklaring maakte Eurocommissaris Stella Kyriakides duidelijk dat de EU de farmaceut niet vertrouwt. De vrees bestaat dat de vaccins toch aan niet-Europese landen zijn geleverd. ‘We willen precies weten welke doses waar geproduceerd zijn en aan wie ze geleverd zijn’, aldus Kyriakides.

Charlotte Huisman en Michiel van der Geest   –    Volkskrant 25 januari 2021, 18:30

 

 

 

Tags: , , , , , , ,