RSS

Search results for ‘houellebecq’

Parijse herfst 2015, met een boek van Michel Houellebecq op schoot

“Sommige manieren van leven zijn als zodanig voor ons niet bereikbaar, omdat we de daarvoor noodzakelijke metafysische overtuigingen en gebruiken ontberen.
Zo kunnen ook sommige hedendaagse opvattingen over emoties voor ons onmogelijk blijken in die zin, dat we ons niet goed kunnen voorstellen hoe het zou zijn om die opvattingen te hebben.
Volgens mij zullen er echter maar weinig van die gevallen blijken te zijn, als we eenmaal voldoende inzicht hebben in de logica van de emoties in een andere cultuur.’’
Martha Nussbaum (2005:”153-54): Oplevingen van het denken.
Iris Radisch vraagt aan Michel Houellebecq: ‘U bent een schrijver die zich buitengewoon goed kan inleven in zijn personages. Kunt u zich in de gebroeders Kouachi [aanslag Charlie Hebdo ] verplaatsen ?’
Houellebecq:  ‘Ja, ik zou een boek over hen kunnen schrijven. Ik zou op z’n minst beter over ze schrijven dan de journalisten die hen demoniseren. Het zijn geen demonen. Het zijn krijgers die een duidelijk doel nastreven. Ik geloof dat het mogelijk is om in een roman een overtuigende jihadist neer te zetten. Ik kan me eveneens indenken dat de identitairen de eerstvolgende gewelddadigheid in Europa zullen plegen.’ [mijn vertaling; jm] in Die Zeit, 22 januari 2015

Aristotle_384-322

De moslimpresident die in 2022 de Franse verkiezingen wint, is de zoon van een Tunesische kruidenier en een ‘énarque’, dat is een leerling, alumnus, van een prestigieuze Franse elite-bestuursopleiding voor hoge ambtenaren (86). Deze Mohamed Ben Abbes is 43 jaar en daarmee een jaar jonger dan de voornaamste verteller in ‘Onderworpen’ de 44-jarige professor François.
Dit, althans, is het scenario in de roman ‘Onderworpen’ van Michel Houellebecq. Het is een fictief verhaal dat zich afspeelt in de toekomst.
Het boek is een bestseller. Dat is een beetje merkwaardig. Houellebecq heeft namelijk in diverse interviews toegegeven dat hij het hoogst onwaarschijnlijk acht dat het scenario zoals hij dat schildert in zijn laatste roman, zich zal voltrekken.
Blijkbaar zijn er sinds Aristoteles een heleboel dingen veranderd. Aristoteles namelijk geeft in zijn Poëtica een marketingadvies aan schrijvers, dat door de meesten wordt opgevolgd: als je wilt dat de mensen je verhalen slikken en je boeken verslinden, dis dan liever waarschijnlijke leugens op dan dat je onwaarschijnlijke waarheden debiteert. De schrijver, aldus Aristoteles, die zich het vaardigste voegt naar de vooroordelen en stereotype verwachtingen van zijn doelgroep, zijn beoogde publiek, die zal de grootste omzet scoren; zijn boeken verkopen het beste.

onderwijs
Blijkbaar heeft Houellebecq erop gegokt dat de meeste kopers en lezers van zijn boeken Aristoteles nooit gelezen hebben, of zelfs maar van hem gehoord. Vandaar dat president Mohamed Ben Abbès het Ministerie van Onderwijs in handen van zijn partij de Moslimbroederschap houdt. Wat hem betreft mogen zijn coalitiepartners de eerste keuze hebben bij de onderlinge verdeling van de overige ministeries. Onderwijs is de kern. Voortaan wordt er geen Aristoteles meer gelezen op de Franse scholen en wordt er onderwezen dat Arthur Rimbaud zich tot de islam heeft bekeerd.  knil-pamfl80prctjpg
Dat laatste zou best waar kunnen zijn, want Rimbaud heeft zich ooit aangemeld als militair bij het Koloniale Nederlands-Indische Leger, het KNIL, en is in Harderwijk scheep gezet naar Nederlands-Indië, alwaar hij tot de islam zou kunnen zijn bekeerd. Tenminste, wanneer we de verhalen van onder anderen de Amerikaanse antropoloog Clifford Geertz willen geloven.
In ieder geval deugde het sujet Rimbaud van geen kant. Hij deserteerde uit het KNIL en kwam jammerlijk aan zijn eindje in een naargeestige Afrikaanse negorij. Joseph Conrad heeft er een classic over geschreven, ‘Heart of Darkness,’ dat nog steeds goed verkoopt. Mensen lezen in het geniep blijkbaar graag over booswichten, deugnieten en nietsnutten. De film ‘Apocalypse Now’ is op Conrads boek gebaseerd.

De interessante spion in Houellebecqs roman, ene Alain Tanneur, die bijna met pensioen gaat, lijkt Geertz wel gelezen te hebben, want hij (122) legt aan de hoofdfiguur François uit: ”De islam bestrijkt een enorm gebied; de manier waarop hij in Saoedi-Arabië wordt beleden is volkomen anders dan wat je in Indonesië of Marokko ziet.”
Tanneur is een van de boeiendste karakters in ‘Onderworpen’, die veel van de Franse hoed en de rand lijkt af te weten. Indien Tanneur liegt, dan kan hij dat erg overtuigend.

flapdrol-establishment
Houellebecq zet de 44-jarige literatuur-professor François neer als een ongeïnspireerde fletse flapdrol, die voornamelijk is geïnteresseerd in zichzelf, in seks met jonge studentes en in lekker eten en drinken. François is de verpersoonlijking van het labbekakkig franse establishment. Houellebecq neemt met ‘Soumission’ vooral dat establishment op de hak en dat neemt het establishment hem allerminst in dank af.
Geen wonder dat een Duitse bespreker (Riechelmann) van Houellebecqs roman (Soumission heet in het Duits: Unterwerfung)  er de Duitse historicus Oswald Spengler bij de haren bijsleept. Houellebecqs eschatologie zou volgens Riechelmann onmiddellijk op Spenglers theorie, zoals wijdlopig uiteengezet in ‘Untergang des Abendlandes’ (op internet in pdf neer te laden; ga direct naar deel II), zijn te herleiden. Omdat Houellebecq echter geen degelijke Duitser is maar een frivole fransoos, kan hij vanzelfsprekend geen denderend Pruisisch orgasme voor elkaar krijgen en neemt hij genoegen met een wat laffe apotheose: een moslimpresident met Tunesische roots, Mohamed Ben Abbès.

Riechelmann is als Duitser van nature wat zwaar op de hand en bloedserieus. Hij wrikt en wurmt Spenglers terugkeer van de godsdienstigheid aan Houellebecqs renaissance van de godsdienst, via Duitse mystiek, yoga, Hollywood-boeddhisme en wat al niet. Je zou er Spengler bijna voor (her-) lezen, al was het alleen vanwege de rol die Spengler aan ‘de jacht op geld’ als boosdoener toekent.

humor
Wie ‘Onderworpen’ enkele keren heeft gelezen en zich een indruk gevormd van de flapdrol François, zou echter tot een heel andere slotsom kunnen geraken. Het verhaal is namelijk hilarisch. Althans, indien je bereid bent de gebruikelijke leesconventies bij tijd en wijle opzij te zetten of ondersteboven te houden.
Bijvoorbeeld. Houellebecq laat François enkele weken in Rocamadour koekeloeren voor de zwarte Madonna met kind (130-131) en zadelt hem op met allerlei diepe, hooggeschoolde, gedachten en zwaar-culturele bespiegelingen. Intussen laat hij François wellustig denken aan de lichamelijke attracties van zijn laatste scharrel, de joodse Myriam.
Koud terug in Parijs googelt François twee jonge escortdames (155-56) op internet: de tweeëntwintigjarige Marokkaanse Rachida en de vierentwintig jarige Spaanse Luisa met wie hij het voortvarend doet. In extase gooit hij het condoom weg en maakt de klus onveilig vrijend af. Kortom: François is een macho durfal die alle vrouwelijke ins and outs kent als zijn broekzak, een eersteklas levensgenieter en een hoogopgeleide fijnproever als het om fellatio gaat. Hij is echter niet gespeend van zelfspot en dat maakt hem dragelijk.

eenoudergezin
Houellebecq heeft het personage François neergezet als een voor velerlei interpretatie vatbare flapdrol. Zou het bijvoorbeeld onwaarschijnlijk zijn te denken dat François net zo lang in de grot van Rocamadour heeft zitten meuren totdat de verkiezingen voorbij waren en de uitslag vaststond? Zou het niet waarschijnlijker – en bovendien vrolijker zijn ook – om hem in plaats van de diepgaande politiek correcte bespiegelingen van Houellebecq, te verrijken met het inzicht dat die zwarte Madonna met dat enge kind het fiasco van een vaderloos eenoudergezin verbeelden? Ze zijn zwart bovendien. ”De Madonna zat kaarsrecht. Het kindje Jezus – dat er eerlijk gezegd totaal niet uitzag als een kind, eerder als een volwassene of zelfs een oude man – zat eveneens kaarsrecht op haar knieën. Er school geen tederheid, geen moederlijke overgave in hun houding.” (130)
Goed, dat Ben Abbes het gezin weer tot hoeksteen van de samenleving wil verheffen! Mo for president!

En dan Jezus. Waarom moest die zo nodig z’n kont tegen de krib gooien? Onderwerping is het toverwoord, soumission. Had Jezus zich gewoon onderworpen aan het Romeinse gezag en zich gevoegd naar de joodse collaborateurs, slijmjurken, veile falsarissen en onderkruipers, dan had hij het als geboren charismaticus ver kunnen schoppen. Wellicht tot Romeins consul, misschien zelfs Imperator? Maar neen, hij moest zo nodig dwars liggen.
Hij ranselt de geldwisselaars uit de tempel (terwijl die de economie draaiende helpen houden; kijk naar Wall Street), hij beledigt en sart de farizeeërs (notabele burgers, vroede vaderen) en hij erkent de keizerlijke autoriteit (het wettig gezag) niet ongeclausuleerd. Zo’n figuur groeit op voor galg en rad. Dat hij tenslotte aan het hout werd gespijkerd, was te voorzien. Is het niet curieus dat zijn volgelingen hem tot zoon van god bombardeerden? Er wordt een virtuele vader uit de hoge hoed getoverd en hé presto, alles is koek en ei? Op z’n minst: verhipte verwarrend. Vermoedelijk volksverlakkerij eerste klas en tot op heden, onredelijk succesvol.

” Nietzsche had het goed gezien met zijn oudewijvenflair, het christendom was in wezen een vrouwelijke religie.” (171)

Neen, dan de islam. Dat is een religie van krijgers. Alsjeblieft zeg, dat is niet per se een comfortabel alternatief. Want wat er zich momenteel in Syrië, Mali en Parijs afspeelt, is niet bepaald een vrolijk feest.

Maar misschien loont het om af en toe om bij het consumeren van het nieuws van perspectief te veranderen? Onze berichtgeving is tamelijk eenzijdig, tot vervelens toe voorspelbaar en daarom al gauw ongeloofwaardig, onverteerbaar zwaar en tenenkrommend vervelend.

Oliver Stone
Doe die perspectiefwisseling meteen in een moeite door voor de Russen en hun bemoeienissen in Syrië. Het bekijken van de documentaire ‘The Untold History of the US’ van Oliver Stone kan daar zeker bij helpen. Stone vertelt heel overtuigend hoe de Russen door opeenvolgende Amerikaanse presidenten (Ford, Carter, Regan, Bush, Clinton, Bush jr.) werden ge-dupeerd.
Trouwens, wanneer je ziet wat de Amerikanen hebben aangericht in Vietnam en Laos (Kennedy, Johnson, Nixon) dan mag het een mirakel heten dat er geen wraakacties door Vietnamezen op de USA zijn uitgevoerd. De Vietnamezen hebben het trouwens ook van de Fransen voor de kiezen gekregen. Misschien zijn ze er nog niet uit waar ze het eerst zullen toeslaan, misschien ligt Vietnam te ver weg en Vietnamezen zijn geen muzelmensen.

Stone vraagt zich enkele keren tijdens zijn verhaal af, of ‘we’ wel tegen het communistische gevaar vochten, of niet vooral voor de belangen van Amerikaanse grootverdieners en hun giga-operaties.
Die zelfde vraag zou iemand vandaag de dag kunnen bevangen, maar dan heeft ‘islam’ bijna volledig de plaats van het communisme ingenomen. De belangen zijn echter nog steeds die van het Grote Geld en ze zijn alleen maar giga groter gegroeid.
Elke keer wanneer zo’n pseudo-geprivatiseerde toko, zoals daar zijn: zorgverzekeraars, verhuurders van sociale woningen, onderwijsmanagers van omvallende scholen, bobo’s van ons OV, om maar een paar te noemen, met hun prijs- en tariefverhogingen afkomen – vanwege de permanente kredietcrises en nu wegens de terreurdreiging – dan voel je op je klompen aan dat je wordt beduveld, bedot, bestolen en bedrogen. Tot nog toe onderwerpen we ons echter massaal aan de gelegaliseerde plunder. Zo’n zestien miljoen Nederlandse flapdrollen, van wie de meesten zich uitsluitend zorgen maken over het al dan niet doorgaan van het WK-foebal. Onlangs werd er zelfs een foebalcoach opgevoerd om de algehele solidariteit stem te geven. Er staan namelijk miljarden-recettes op het spel en de snuiter wordt blijkbaar meer geloofd (Blind-elings?) dan een premier-zonder-visie.

Parijse banlieus
Via Vietnam, zijnde een voormalig Frans wingewest, kom je dit weekend van 21 november 2015 al lezende haast vanzelf terecht bij het essay van de Franse journalist Sylvain Ephimenco, die sinds jaar en dag in Rotterdam woont en werkt: ‘Van relschopper tot terrorist’ in de Letter & Geestbijlage van dagblad Trouw.
Ephimenco haalt als voorbeelden van nette allochtonen de Polen, Italianen, Portugezen en Spanjaarden aan. Sinds de negentiende eeuw heeft Frankrijk dergelijke landslui geïmporteerd en zij hadden het destijds vele malen kariger dan de verwende rotjochies uit de banlieues van tegenwoordig. Die lopen nota bene op dure sportschoenen en hebben Playstations. Fransen in Algerije
Die makke migranten van toen, die lieten zich gedwee en gezagsgetrouw uitbuiten en discrimineren en kozen braaf voor assimilatie. Die onderwierpen zich dus keurig (soumission sans aucun problème). Maar, zijn ze in het recente verleden door Frankrijk gekoloniseerd, zoals bijvoorbeeld Algerije?  Zover bekend heeft niemand uit die groep het tot president van Frankrijk geschopt. Misschien is Sarkozy een uitzondering, zoals Ahmed Aboutaleb in Rotterdam, of ligt dat toch anders?
Dat komt, aldus Ephimenco, doordat die makke migranten uit christelijke landen kwamen en niet hun oorsprong hadden in de moslimwereld. François uit ‘Onderworpen’ zegt het dus niet onterecht: het christendom is een vrouwelijk religie.

Die moslimjeugd van Ephimenco kwam tien jaar geleden niet buiten de ring van snelwegen om Parijs. Die périphérique vormde een effectieve barrière tussen twee werelden. De actieradius van de migrantenjeugd was tien jaar geleden ‘niet groter dan een steenworp’ en als wapen hadden ze stenen en benzinebommen. Maar nu is de beer los. De onverlaten zijn hun getto’s van beton en asfalt uitgekomen ‘om dood en verderf te zaaien in de gegoede buurten van de ongelovigen. Ze staken vrijdag de dertiende die ring over om die andere Parijse jeugd, die ze zelden of nooit ontmoetten, van haar vrolijke onbezorgdheid te ontdoen.’ Het staat er allemaal en zonder ironie.

Direct daarna meldt Ephimenco dat door datzelfde land (Frankrijk) de broeders uit Syrië gebombardeerd worden. Tja, met straalbommenwerpers naar Syrië vliegen en daar bommen afwerpen, is misschien net iets anders dan een Parijse snelweg oversteken met een katapult. Toch? Ephimenco is in tegenstelling tot Houellebecq echter helemaal niet ironisch of satirisch. Daarvoor woont hij waarschijnlijk te lang in Nederland. Dat fantasieloze, ijzerenheinige, geldt voor de meeste krantenberichten en nieuwsuitzendingen dit weekend. Het zal nog wel even duren.

Dus kun je voorlopig beter Houellebecq binnen handbereik houden, want dan valt er tenminste geregeld nog iets te lachen.

”Professionele politici en hun intellectuele dienaren zullen ongetwijfeld blijven mekkeren over ‘islamitisch fundamentalisme’, het ‘westers bondgenootschap’ en ‘full-spectrum response’. Er zal echter veel radicaal denken nodig zijn als we willen voorkomen dat de huidige wrok zich ontwikkelt tot nog grotere inferno’s.”
Panka Mishra (2015: 26): ‘Spoken regeren waar de goden zijn verdwenen’; in de Groene Amsterdammer
”If the frames of meaning upon which we depend to find our own way about in life are so deeply ingrained in us as to color our every perception, it is difficult to see how our accounts of what others feel or think or do, to say nothing about our theories about them can be anything but sheer imposition. Imposition and systematic distortion : ‘orientalism,’ ‘cultural hegemony, ‘symbolic domination’ – the ethnographic claim to knowledge is everywhere put into a moral shadow, rediscribed as an impress of power.”
Clifford Geertz (1996:129): After the Fact
* * *

Martha Nussbaum (2005): Oplevingen van het denken. Over de menselijke emoties / Amsterdam: Ambo / ISBN: 90 263 1872 3  (gebonden) / vertaling door Patty Adelaar van Upheavals of Thought. The Intelligence of Emotions (2001, Cambridge UP)

Interview Iris Radisch – Michel Houellebecq:  “Der Tod ist nicht auszuhalten”  in DIE ZEIT  Nr. 4/2015, 22. Januar 2015  /  http://www.zeit.de/2015/04/michel-houellebecq-unterwerfung-charlie-hebdo-frankreich-radikalisierung/seite-2  (internet  2015, januari 25)

Cord Riechelmann: ‘Die Rückkehr der Religion’  /review van ‘Unterwerfung’  /  Frankfurter Allgemeine   17.01.2015 / http://www.faz.net/aktuell/wissen/michel-houellebecq-und-der-untergang-des-abendlandes-13373949.html   (internet, 2015, januari 25)

Michel Houellebecq (2015): Onderworpen  / Amsterdam: Arbeiderspers / ISBN: 978-90-295-3861-9 (paperback)

Pankaj Mishra is een Indiase schrijver en essayist. Hij publiceerde onder meer ‘An End to Suffering: The Buddha in the World’ (2004) en ‘Temptations of the West: How to be Modern in India, Pakistan and Beyond’ (2006). Voor een profiel van hem zie: groene.nl. Dit essay verscheen oorspronkelijk in The Guardian. Vertaling: Menno Grootveld / / in de Groene Amsterdammer, nr. 32, 6 aug. 2015: “Hoe na te denken over Islamitische Staat. ‘Spoken regeren waar de goden zijn verdwenen’ “

Sylvain Ephimenco:  ‘De relschopper en de terrorist’ in de Letter & Geest-bijlage van het dagblad Trouw, zaterdag 21 november 2015

Peter Giesen : ‘Koloniale geschiedenis achtervolgt Frankrijk / Wraakzucht – De Algerijnse connectie’
in de Volkskrant, zaterdag, 21 november 2015

Clifford Geertz (1996): After the Fact / Cambridge, London etc. : Harvard UP /  ISBN : 0-674-00872-3 (paperback)

Oliver StoneThe Untold history of the USA  –   http://www.oliverstone.com/untoldhistory   –   https://www.youtube.com/watch?v=UXJRXFcO1KA

Houel-pres-mus-60prct

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Soumission: de nieuwe Houellebecq is uit!

gepost door Jerry Mager op Work In Progress / zondag, 01 februari 2015 > aangevuld 03.02.15
“ ‘Na de oorlog, in 1946, werd Julian Huxley benoemd tot algemeen directeur van Unesco, die net was opgericht. In hetzelfde jaar publiceerde zijn broer [Aldous] Brave New World Revisited, waarin hij zijn eerste boek [Brave New World] probeert voor te stellen als een aanklacht, een satire. De metafysiche omwenteling die het materialisme en de moderne wetenschap heeft voortgebracht heeft twee grote gevolgen gehad: het rationalisme en het individualisme. Huxley’s fout is geweest dat hij het verband tusen die twee gevolgen verkeerd heeft ingeschat.
Heel specifiek gezegd is zijn fout geweest dat hij heeft onderschat hoezeer het individualisme zou toenemen onder invloed van het steeds sterker wordende doodsbesef. Individualisme leidt tot vrijheid, zelfbewustheid, de noodzaak je te onderscheiden en beter te zijn dan de anderen. In een rationele samenleving zoals beschreven in Brave New World kan de strijd worden verzacht. Economische concurrentie, een metafoor voor macht over de ruimte, heeft geen bestaansreden meer in een rijke samenleving waarin de economische stromen in toom worden gehouden. Maar Huxley rekent buiten het individualisme.
Waarom is het model van de Zweedse sociaaldemocratie er niet in geslaagd het liberale model te verdringen? Omdat de metafysische omwenteling waartoe de moderne wetenschap heeft geleid, noodzakelijkerwijs, individuatie, ijdelheid, haat en begeerte met zich meebrengt. In de kern van de zaak is begeerte – in tegenstelling tot genot – een bron van leed, haat en ongeluk. De erotisch-publicitaire maatschappij waarin wij leven, beijvert zich om die begeerte te organiseren, tot buitensporige proporties aan te wakkeren en de bevrediging ondertussen binnen de privé-sfeer te houden. Om de maatschappij te laten functioneren en de concurrentie te laten doorgaan, moet de begeerte blijven groeien, zich uitbreiden en het leven van de mensen verwoesten.’ “
Michel Houellebecq (1999:170-172): Elementaire deeltjes

Houel pres mus-60prct

“Het is niet de schuld van Michel Houellebecq dat zijn nieuwe roman Soumission (Onderwerping) in Frankrijk verscheen op de dag [7 januari 2015] dat fanatieke fundamentalisten de redactie van een satirisch tijdschrift afslachtten,” schrijft Jan Techau.
Over schuld zal ik het niet hebben, en Soumission heb ik nog niet gelezen, maar ik kan me levendig voorstellen dat de aanval door die twee moordenaars op het satirische weekblad Charlie Hebdo, beter in Soumission beschreven had kunnen worden dan in werkelijkheid uitgevoerd zoals gebeurd. Dat “de” moslims boos zijn op Houellebecq vanwege zijn boek kan ik me ook voorstellen. Tenminste, indien ik de samenvatting van Techau juist begrijp. Immers, volgens Techau eindigt Soumission ermee “dat de hoofdpersoon – een vertegenwoordiger van de vermoeide, middelmatige westerse elite – stilletjes gelukkig is omdat hij zich, na een minimaal verzet, niet meer hoeft te bekommeren om de druk die het moderne leven op hem legt.”
In dat geval zou alles dus voor niets zijn geweest en blijken de fundamentalisten net zo impotent als de westerse politici die zij middels hun jihad hebben onttroond en vervangen. Hun godsdienstige ideologie slaagt er evenmin in om Nietzsches laatste mens tot nieuw leven te wekken (zie voor een beschrijving van deze laatste mens, op internet, de voorrede tot Zarathustra).

Ik citeer Techau: “Soumission beschrijft een Franse samenleving die op instorten staat. Een charismatische moslimpoliticus is de populairste leider geworden, zijn partij is geleidelijk in aanzien gestegen en heeft de uitgeholde centrum-rechtse en centrum-linkse groeperingen weggedrukt. De Franse republikeinse elite besluit deze nieuwe kandidaat te steunen bij de presidentsverkiezingen van 2022 om te voor- komen dat Marine Le Pen, de populistische kandidaat van het extreem-rechtse Front National, de hoogste positie in het land zal opeisen. De nieuwe man wordt verkozen, en wat dan volgt is een verwrongen nieuwe Franse revolutie, ditmaal onder de vlag van de islam.

De invoering van islamitische, en zelfs fundamentalistische, idealen in de Franse maatschappij leidt tot een forse draai richting conservatisme; universiteiten en hogescholen worden verkocht aan Arabische sjeiks, en bekering tot de islam is een vereiste voor wie zijn baan bij de overheid wil houden. De plot is heel gewiekst en verleidelijk, niet alleen omdat hij inspeelt op de angsten die onder grote delen van de bevolking leven (een aspect dat het boek op een lading kritiek van de politiek correcte voorhoede is komen te staan), maar ook omdat het haarfijn de subtiele onderstromen bloot legt in het debat dat in het Westen wordt gevoerd over normen en waarden.

Ditmaal verbindt Houellebecq de onvermijdelijke politieke consequentie aan zijn kritiek op de vermoeide, decadente westerse cultuur.
Het Westen komt aan zijn eind, de politiek sterft af, de normen en waarden worden verworpen en de principes keren zich tegen zichzelf. Maar het eindigt niet met een tumultueuze botsing van beschavingen. Het eindigt ermee dat de hoofdpersoon – een vertegenwoordiger van de vermoeide, middelmatige westerse elite – stilletjes gelukkig is omdat hij zich, na een minimaal verzet, niet meer hoeft te bekommeren om de druk die het moderne leven op hem legt.” [einde citaat] peur sur la france_2 Indien Techau Soumission correct samenvat (voor zover dat al mogelijk is in zo’n kort bestek) en ik hem correct lees, slaan ook de fundamentalistische moslim-hervormers geen deuk in een pakje boter en zijn we met ons allen reddeloos verloren; als lemmingen dringen we massaal, globaal en integraal naar de onvermijdelijke afgrond. In ieder geval maak ik er tot dan maar het beste van. Dat doe ik ondermeer door andere profeten te lezen, bijvoorbeeld de Sloveen Slavoj Žižek, die onderhoudend schrijft en altijd goed blijft voor verrassende inzichten en nieuwe invalshoeken van waaruit je de problemen des levens kunt beschouwen en desgewenst re-framen.

Zo lees ik bij Žižek (2011:86) dat de fundamentalisten ons niet eens zouden kunnen bekeren, omdat ze “al zijn zoals wij, dat ze heimelijk onze normen al verinnerlijkt hebben en zichzelf daaraan meten.” Verrassend genoeg  – en dat vind ik het verfrissende aan Žižek – neemt hij twee regels verder meteen terug wat hij zegt, want wat volgens hem “de fundamentalisten werkelijk ontberen is paradoxaal genoeg een dosis van dat echte ‘racistische’ geloof in de eigen superioriteit.”

Gelukkig, ze zijn dus nog niet helemaal volmaakt, er valt toch nog iets te verbeteren. Alleen, de amish en tibetaanse boeddhisten erbij halen als voorbeelden van zuivere fundamentalisten in vergelijking tot de islamisten, vind ik slordig, want vergelijken van appels en peren.
De amish en de tibetanen zitten in hun eigen territorium en hebben geen geschiedenis van kolonisatie en gastarbeiderschap. Nu China Tibet heeft ingelijfd weet ik niet of die boeddhisten daar nog zo onverstoorbaar zijn als Žižek beweert. Een vietnamese (theravada) boeddhist stak zichzelf als protest in brand, 1963. Okay, hij nam geen andere mensen mee de dood in, maar effen en onaangedaan vind ik het allerminst.

zizek geweld_15prct gefopt met dooie mus
Als ik doorborduur op wat Žižek poneert, dan zou ik kunnen bedenken dat die fundamentalisten zo pisnijdig zijn, omdat ze – onze normen verinnerlijkt hebbende en zich daaraan metende – tot de ontdekking komen dat, 1) wij ons al lang niet meer aan die waarden en normen oriënteren en 2) dat wij hen, omdat zij zo naïef zijn dat wel te doen, eigenlijk maar sneue losers vinden.
Die fundi’s voelen zich zwaar bekocht omdat ze zich door ons een kat-in-de-zak blijken te hebben laten aansmeren, hoe je het ook wendt of keert: zij kunnen nooit winnen en zullen nooit worden als wij. Dus beginnen ze maar voor zichzelf, een heus kalifaat.

Ze zijn niet jaloers op ons, maar ze misgunnen ons te genieten van wat wij hebben – en zij blijkbaar niet, zonder te weten wat dat is – en daarom, zegt Žižek als ik hem goed begrijp, is er hier geen sprake van jaloezie of afgunst, maar moeten we van ressentiment spreken: zij kunnen het simpelweg niet hebben dat wij genieten. Waarvan wij genieten, dat weten wij net zo min als zij. Ik weet het eerlijk gezegd zelf ook niet helemaal: waar geniet ik nou 24/7/365 van? Het hóórt wel.

In ieder geval is Žižek (De Groene, 22.01.2015:26) van mening dat de aanslag op Charlie Hebdo niet mag worden beschouwd als een “ ‘gruwelijk voorval van voorbijgaande aard’. Deze aanslag volgde een zeer precieze religieuze en politieke agenda, en maakte als zodanig deel uit van een veel groter patroon. Uiteraard moeten we niet overreageren, als daarmee althans wordt bedoeld dat we niet ten prooi mogen vallen aan blinde islamofobie – maar we moeten dit patroon wél meedogenloos analyseren.” Let wel: we moeten hen meedogenloos analyseren, niet onszelf, maar vooral hen.

“Feitelijk is het gevoel van angst en wantrouwen tegenover de islam in alle westerse landen aanwezig, maar het modelleert zich en wordt beleefd volgens de geijkte voorstellingen van de politieke cultuur van elk land afzonderlijk. De choquerende elementen zijn van land tot land totaal verschillend, maar ieder land schrijft de islam een essentie toe die anders geaard is dan die van de westerse cultuur, hetgeen een enigszins paradoxaal element inbrengt: de islam wordt om de meest uiteenlopende redenen afgewezen maar tezamen vormen die redenen een soort negatieve Europese identiteit.”
Olivier Roy (2006:43): De islam en de scheiding van kerk en staat

Wat mij aan menige ‘analyse’ aan de hand van de aanslag van 7 januari irriteert en ongemakkelijk maakt, is het gevoel dat mij door zogenaamde experts wordt opgedrongen en door autoriteiten aangepraat onze manier van leven maar beter kritiekloos goed te vinden, omdat zij – de slechteriken dus – ons onze manier van leven blijkbaar misgunnen. Niet miezen en mauwen: dan doen wij het dus per definitie buitengewoon goed.
Dat is net iets subtieler dan wat ik de laatste tijd vaak om me heen hoorde: reken maar dat de politici deze aanslag goed uitkomt, zij spinnen er garen bij, want het klootjesvolk is weer bang en heeft een externe vijand, zodat de aandacht van het politieke geklungel wordt afgeleid. Nu kunnen ze ons weer afknijpen, want wij hebben de politici nodig voor onze veiligheid. Paradoxaal en ergerlijk genoeg is wel dat hun incompetentie de omstandigheden schept die hun werk verschaft, omdat het gros van de massa naar hen opkijkt om raad en leiding. CH_houel 30prct

meedogenloze analyse
Ik vind Žižek daarom zo verfrissend schrijven, omdat hij mij door zijn stellingnamen en formuleringen vaak automatisch verleidt tot het stellen van een tegenvraag. Als hij zegt dat wij de fundamen­talisten meedogenloos moeten analyseren, denk ik meteen: waarom onszelf niet even meedogenloos geanalyseerd? Wat is er zo benijdenswaardig aan onze leefwijze en de manier waarop wij onze planeet inrichten en uitbaten, dat het hen tot razernij brengt? Althans volgens schrijvers als Žižek en een Pascal Bruckner (in Trouw 17.01.2015).
Hoe weten Žižek en Bruckner overigens zo stellig dat “de” islamisten ons onze manier van leven en met deze planeet omgaan zo benijden? Hebben ze dat van die islamisten persoonlijk te horen gekregen of nemen ze dat maar voor gegeven aan?

Stel dat we onszelf aan zo’n meedogenloze analyse zouden onderwerpen als die Žižek voorstaat om op de terroristen los te laten. Wat zouden we kunnen ontdekken? Dat onze democratie is uitgehold en dat we feitelijk zijn uit- en overgeleverd aan naamloze, anonieme financiële conglomeraten die mondiaal de dienst uitmaken en aan de touwtjes trekken, terwijl onze politici niet meer zijn dan ledenpoppen en schmierende toneelspelers? Dat wereldwijd oligarchen (inclusief arabische en chinese) de zaakjes bekokstoven en onderling bedisselen? Dat zo’n “kredietcrisis” evengoed onderdeel is van een mondiaal business plan om ons – het klootjesvolk – stelselmatig uit te melken, te beroven en structureel in angstige onzekerheid te houden.
Zouden we ooit tot zo’n inzicht kunnen geraken? Zouden we het onder ogen durven zien? Zou dat niet al te pijnlijk, zelfs onverdraaglijk, zijn? Zouden onze vrije media dat durven erkennen en mogen beschrijven? Ik vraag het me af. Žižek schrijft – om in zijn vakjargon te spreken – een ‘inzichtgevende therapie’ voor als het om de islamisten gaat, maar zouden wij zo’n behandeling kunnen verdragen. Is onze ego-sterkte daar robuust genoeg voor? Wat wij gewoonlijk krijgen is hooguit een ‘ondersteunende therapie’, dus: een pappen-en-nathouden-behandeling.

complotdenken
Indien we de islamisten aan een meedogenloze analyse onderwerpen, dient dat om een satanisch complot aan het licht te brengen en hen als immorele baarlijke duivels aan de kaak te stellen. Iedereen die de financiële biotoop aan zo’n meedogenloze analyse zou onderwerpen – gesteld dat we die kans überhaupt zouden krijgen – die wordt vermoedelijk binnen de kortste keren  weggezet als gevaarlijke complotdenker en wanneer zo’n analist te dicht bij het deksel van de beerput kwam, zou hij hoogstwaarschijnlijk ‘’geneutraliseerd’’ worden; misschien letterlijk verzopen in de gier die hij kon ontdekken. Je moet tenslotte onderscheid maken tussen sociale onrust en sociale onrust.

Financiële massavernietigings-wapens zaaien een heel ander soort verderf en brengen een totaal ander soort naargeestigheid met zich. Een beschaafde, juridisch formeel gelegaliseerde en politiek gefaciliteerde welteverstaan.
Waarom worden klokkenluiders als Edward Snowden, Bradley Manning, William Binney en Thomas Drake zo keihard meedogenloos onder de grond geschoffeld? Wiens belangen bedreigen zij vooral?
Waarom trekken zo veel jongelui uit ons paradijs naar de slagvelden in Syrië (zie bijvoorbeeld recent Sarah Birke in de NYRoB)? Wat hopen ze er te vinden dat ze in ons luilekkerland blijkbaar niet kunnen krijgen? Meet Žižek niet met twee maten als hij het heeft over de Oekraïners (“Barbarism with a human face”) en de islamisten?

‘’[D]at veel dingen in deze wereld om seksualiteit draaien, of preciezer gezegd om begeerte, daar was ik net zozeer van doordrongen als ieder ander …… seksualiteit werd misschien, zoals zoveel dingen en bijna alles in deze wereld, overschat; misschien was het een list, bedoeld om de wedijver tussen mannen en de omloopsnelheid van het geheel op te voeren. Misschien ging er in seksualiteit wel niets meer schuil dan in een lunch bij Taillevent of een Bentley Continental GT.’’
Michel Houellebecq (2006:159): Mogelijkheid van een eiland

pornografie & psychoanalyse
Slavoj Žižek heeft doorgeleerd voor psychoanalyticus, dus als hij het over analyses heeft, is het niet gek ook aan psychoanalyse te denken. Vreemd dat niemand die slechte pornografische afbeeldingen, die voor satire moeten doorgaan, in verband brengt met nauw verholen seksuele aberraties bij de tekenaars. Waarom vergasten zij ons op zoveel vaak erbarmelijk slecht-getekende pornografische prenten van er als arabieren uitziende harige wezens en komen ze ermee weg ons dat als satire te verkopen? Vanwaar deze cartoonisten-obsessie met kinky sexualiteit, die vaak aan schier ziekelijk racisme lijkt te raken? Zit er niet iets fundamenteel fout bij die jongens? Me dunkt dat het voor een psychoanalyticus als Žižek gefundenes Fressen moeten zijn?

“Steunend op een massale niet-aflatende immigratie versterkte het mohammedanisme zijn positie in de westerse landen bijna in hetzelfde tempo als het elohimisme; het richtte zich in de eerste plaats op de bevolkingsgroepen van Maghrebijnse en zwart-Afrikaanse afkomst, maar kende toch ook een toenemend success bij de ‘rasechte’ Europeanen, dat volledig toe te schrijven viel aan het machismo dat de godsdienst uitdroeg.”
Michel Houellebecq (2006:306): Mogelijkheid van een eiland

anti-semitisme
Via racisme en psychoanalyse kom je vanzelf bij anti-joodse gevoelens (anti-semitisme is niet zo’n goede term, omdat arabieren etnisch gesproken immers ook semieten zijn). Kan het zijn dat deze bizarre cartoons en hun obsessieve makers evengoed geduid kunnen worden met behulp van wat in de psychoanalyse ‘verschuiving’ heet? Verschuiving is een verdedigingsmechanisme waarbij de (agressieve) impuls (anti-joodse sentiment) niet wordt afgeweerd, maar de uiting van de impuls tegenover een ander object wordt geuit. Op anti-semitisme (in de zin van anti-joodse gevoelens) rust zo’n zwaar taboe dat die uiting wel moet worden verschoven naar anti-vreemdeling en anti-moslim. Psychoanalyticus Žižek moet hierover toch interessante gedachten en theorieën in petto hebben?  Rabelais_80prct

receptie van ‘Soumission’
Houellebecq zal met zijn boek ongetwijfeld opnieuw open deuren intrappen, maar wat worden we daar behalve een ongetwijfeld goed geschreven en boeiend boek, wijzer van? Wat je ermee doet, hangt immers
af van je wereldbeeld, intellectuele bagage en interpretatiekaders.
Last but not least: bij de receptie van een roman speelt het sociopolitieke klimaat, de maatschappelijke atmosfeer, een zeer belangrijke rol.

Houellebecq lezen, zo bedacht ik onlangs, voelt soms als ronddolen een lunapark dat door Rabelais zou kunnen zijn geïnspireerd en ontworpen, om vervolgens door Jan Steen en Jeroen Bosch ge-photoshopped te worden, terwijl ze alle vier een flink stuk in de kraag hadden. Citoyenquatre.

“Gezien het heersende sociaaleconomische systeem, en vooral ook gezien onze filosofische uitgangspunten, is het duidelijk dat de mensheid op een catastrofe afstevent, die we elk moment kunnen bereiken en die verschrikkelijk zal zijn; feitelijk is het al zover. Het individualisme leidt noodzakelijkerwijze tot moord en ellende. Het enthousiasme waarmee we dat verlies begroeten is opmerkelijk, echt heel curieus. De geleidelijke ontbinding, in de loop der eeuwen, van de sociale familiale structuren, de toenemende neiging van individuen om zichzelf te zien als geïsoleerde deeltjes die onderworpen zijn aan de botsingswet, als tijdelijk samenklonteringen van kleinere deeltjes …. dat alles maakt elke politieke oplossing uiteraard onmogelijk.”
Michel Houellebecq (2004:151): De koude revolutie


LITERATUUR
etcetera:

Jan Techau (2015): “Het Westen zal zich vooral onderwerpen aan zijn kleinzielige zelf” / Volkskrant 29.01.2015 / http://www.volkskrant.nl/opinie/het-westen-zal-zich-vooral-onderwerpen-aan-zijn-kleinzielige-zelf~a3839605

Michel Houellebecq (1999/1998): Elementaire deeltjes / Amsterdam: Arbeiderspers / isbn: 90 295 2156 2 (hbk)

Michel Houellebecq (2004/1991): De koude revolutie / Amsterdam: Arbeiderspers / isbn: 90 295 2257 7 (hbk)

Michel Houellebecq (2006/2005): Mogelijkheid van een eiland / Amsterdam: Arbeiderspers / isbn: 90 295 6274 9 (hbk)

Slavoj Žižek (2011/2008) : Geweld / Amsterdam: Boom / isbn: 978 90 8506 749 8 (pbk); vertaling uit het engels. In De Groene Amsterdammer staat een stuk dat grotendeels is samengesteld uit teksten in Geweld en passages die ook zijn te vinden in een artikel uit de London Review of Books (googelen op Žižek).

Olivier Roy (2006/2005): De islam en de scheiding van kerk en staat / Amsterdam: Van Gennep / isbn: 90 5515 647 7 (pbk); vertaling van La laïcité face à l’islam / Paris: Hachette / isbn: 2.01.279280.4

Olivier Roy (2004/2002): Globalised Islam. The search for a new ummah / London: Hurst / isbn: 1-85065-598-7 (pbk); ook dit boek is bij Van Gennep in vertaling uitgebracht

Olivier Roy http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3680650/2014/06/29/Olivier-Roy-Djihadisten-in-Europa-zijn-eenlingen.dhtml

Sarah Birke (2015): How ISIS Rules / New York Review of Books / February 5 – 18; vol. LXII, nr.2, pp. 26-28

David Bromwich (NYRoB, 2014:4,6 ), bespreekt een documentaire over Snowden (Citizenfour) waarin de laatste mens treffend wordt beschreven met het zinnetje: “ … otherwise judicious persons who want to get on with their business head-down and not be bothered.”

Pascal Bruckner: “Dit is een oorlog tegen onze vrijheid” interview in Trouw, 2015, januari 17

 

INTERESSANT om in dit kader ook te lezen:

Abram N. Shulsky: Gebiert der Liberalismus seine ideologischen Gegner selbst? in Internationale Politik 6, November/Dezember 2014, S. 114-123

“Es ist dem ‘Sieg’ des Liberalismus etwas Bemerkenswert zu eigen: Ihm sind in den zwei Jahrhunderten seiner Geschichte trotz seines relativen Erfolgs beständig Gegner entstanden. … Bei allen Unterschieden einte diese ideologischen Gegenbewegungen ein gemeinsames Gefühl: Dass die besondere Bedeutung, die der Liberalismus dem Eigeninteresse des Einzelnen im Gegensatz zum Gemeinwohl zuweist … ihm etwas Unedles verleiht. Dass er potenziell oder tatsächlich Ungerechtigkeit, auβerdem Choas oder sogar Anarchie Voorschub leistet – auf jeden Fall aber die Gesellschaft schwächt.   ……
[W]enn das Konzept der liberalen Demokratie überhaupt eine Bedeutung hat, dan doch wohl die, dass der Glaube als Privatangelegenheit zu gelten hat, aus der sich der Staat so weit wie möglich heraushalten soll. Die Fähigkeit des Islam dagegen, groβe Mengen von Anhängern zu mobilisieren, scheint auf der genau entgegengesetzten Auffassung zu beruhen.   …….
Auf diesem Hintergrund können wir auch den Islamismus besser verstehen – als eine von vielen ideologischen Bewegungen gegen den Liberalismus. Im Unterschied zu den anderen Gegenbewegugen jedoch nimmt der Islamismus eine göttliche Legitimation für seinen Opposition in Anspruch.  …. “

Shulsky’s artikel zwaluwstaart mooi met een bespreking door Guillaume Boccara van twee boeken van Jean-Loup Amselle, in L ‘Homme no. 211, 2014 141-156: Pour une anthropologie du capitalisme différentialiste.

Ik attendeer op noot 6 (p. 146), die aandacht besteedt aan het werk van de antropologe Andrea Muelebach.
Zowel Shulsky als Boccara/Muelebach behandelen een thema (centri-fugale versus centri-petale tendensen en ‘politiek-financiële manoeuvres/manipulaties’ die daarop gericht lijken) dat voor ‘het project Europa’ van vitaal belang is. Kort door de bocht samenvattend, immers: Europa is enerzijds een neo-liberaal project van ieder-voor-zich en graaien-wat-je-kunt, terwijl ons tegelijkertijd chanterend ingewreven wordt dat we solidair (in een héél aparte betekenis van het woord ongetwijfeld: het draait altijd uit op betalen, maar aan wie we betalen en waarvoor, wordt nooit echt duidelijk) moeten zijn met lidstaten als Griekenland, Spanje en meer “globaliserings- en moderniserings-losers”). De resulterende spanningen worden min of meer gekanaliseerd en frustraties worden afgewenteld, door vijanden te creeëren, desnoods middels provocatie, zoals door en via Charlie Hebdo gebeurde – zo kun je het proces tenminste naar mijn overtuiging ook framen – hetgeen resulteerde in de bekende uitbarsting op 7 januari. Wie spinnen garen bij zo’n verziekte maatschappelijke situatie en wie varen en wel bij zo’n naargeestige leefsfeer?
Bij Muelebach en Boccara komt onder andere een vergelijking tussen Afrika en Latijns-Amerika aan de orde: Afrika > secessies en bloedige strijd, versus Latijns-Amerika, met overheersend de vrees voor balkanisatie en de natiestaat als politiek concept. Heeft dit wellicht te maken met welke koloniale mogendheden de respectieve continenten destijds vooral koloniseerden en de respectieve invloeden / mentaliteiten / overgeërfde staatsinrichtingen, de politieke infrastructuur, die daaruit voortvloeiende nog steeds werkzaam zijn? Belangrijk is vanzelfsprekend ook hier de vraag wie vandaag de dag belang hebben bij onderlinge wedijver en oorlogen tussen naties/staten……

Tariq Ali on ‘Charlie Hebdo’ / ‘It didn’t need to be done’ London Review of Books, Vol. 37 No. 3 · 5 February 2015

Ik citeer uit de LRoB: “In the week following the atrocities, a wave of moral hysteria swept France. ‘Je suis Charlie’ became almost obligatory. The Hollande/Valls message was simple: either you were for the magazine or for the terrorists. Quite a few, now as in 2001, were for neither.   ……….

Slowly, a more critical France is beginning to speak up. An opinion poll two days after the big march revealed a divided country: 57 per cent were ‘Je suis Charlie’s, but 42 per cent were opposed to hurting the feelings of minorities. Some of the latter might have been thinking of the blanket publicity for Michel Houellebecq and his new novel, Soumission, on TV and in print in the week preceding the attack on the magazine. Those with longer memories might have recalled Houellebecq’s statement in 2001, which laid the basis for the title of his latest offering: ‘Reading the Quran is a disgusting experience. Ever since Islam’s birth it has been distinguished by its desire to make the world submit to itself. Submission is its very nature.’
Replace the Quran with the Old Testament and Islam with Judaism and you would be locked up in France today, as some have been, including a 16-year-old schoolboy who parodied Charlie Hebdo. A satirical magazine, it appears, cannot be satirised. …….

David Cameron and other Western leaders insist, as they do after every outrage, that the problem is radicalised Islam and therefore the responsibility lies within the religion. (Why was Catholicism never blamed for the IRA offensives?)
The real problem is not a secret: Western intelligence services regularly tell their leaders that the radicalisation of a tiny sliver of young Muslims (more work for the security services in Britain and France than for al-Qaida or ISIS) is a result of US foreign policy over the last decade and a half. Some of these Muslims have been happy to acquire new skills and priorities while fighting in Bosnia and, more recently, Syria.”

Marijn Kruk: Jihadisten van eigen bodem in Knack nr. 4; 2015: 68-73

 
Leave a comment

Posted by on februari 1, 2015 in Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Krijgt of kreeg, Rusland geld uit het EU-coronafonds?

‘ Dat de EU (lees: Angela Merkel) Rusland, onder de tafel, zou compenseren voor die recent gehouden “bedreigende” oefeningen van het Rode Leger aan de Oostgrens en bij de Baltische staten, dat heb ik afgelopen periode meerdere malen gehoord, ja. Dat zouden ze voor de EU dan bijvoorbeeld uit de “corona-steun-pot” afschrijven en op een cijferrekening in Zwitserland storten of per koerier (de operatie heeft als codenaam Michael of Jules) in cash of goudstaven in Moskou laten bezorgen. Whatever. Putin is ermee gediend voor de Russische bevolking en Merkel c.s. heeft ons de Russiche dreiging weer een keer laten voelen. Dat mag best enkele miljarden kosten.’

–           ‘ Niet meer ongeloofwaardig, dat is zo. Tegenwoordig kan bijna alles. Merkel moet haar Nobelprijs nog binnenslepen, en alleen vriend Mark Rutte een hart onder de riem komen steken met een propaganda-praatje over de waarden van het Vrije Westen en de boosaardige Vladimir en Jin Ping opvoeren als aartsvijanden, dat zet geen zoden aan de dijk. Merkel zou hier op Bevrijdingsdag toch komen speechen? Dat is een win voor Rutte en een positieve PR-stunt van Angela. De ene hand wast de andere. In tijden van Corona-Covid is vaak handenwassen heel gewoon.’

‘ Vandaag zette de Nieuwe Wereld een gesprek met een voor mij tamelijk acceptabele “influencer” op het web. De heer Ron Nulkens is geen die hard die zijn boodschap er in ramt terwijl hij met een sabel of een AK49 zwaait, maar een meneer die best een redelijk verhaal afsteekt. Wij zijn inmiddels geconditioneerd om zo’n verhaal in onze betekenis-schema’s te passen, want we hebben vanaf de wieg te horen gekregen dat de Russen onze vijand zijn.
Nulkens is trouwens influencer qualitate qua, dat ligt in het verlengde van zijn baan. Wat de meneer echt doet, op welke loonlijst hij staat, dat weten we niet. Is ook niet erg van belang. Toch?’

–           ‘ Neen, dat laatste ben ik met je eens. Meneer Nulkens moet ons alleen opnieuw onder de neus wrijven dat Oceanië (in Orwells roman 1984 zijn wij dat) in permanente oorlog verkeert met Eurazië (Rusland) en ook met Oostazië (China). Nulkens fungeert ook als lobbyist voor de wapenindustrie. Natuurlijk. In ieder geval is de Koude Oorlog nog-meer-terug-dan-‘ie-toch-al was en het is het belang van alle leiders om die dreiging actueel te houden, zonder het ooit tot een echte oorlog in alle hevigheid te laten komen. De blauwdruk kun je bij George Orwell teruglezen.’

‘ En complementair aan 1984, bij Aldous Huxley in Brave New World. Die vertelt ons hoe het dresseren, conditioneren in zijn werk gaat. Tegenwoordig is er in Nederland het woordje sensibiliseren (gemunt in relatie tot Pieter Omtzigt) bij gekomen.’

–           ‘ Toch gek hè, dat in onze omgeving niemand echt geïnteresseerd is hoe het met die Kamer-notulen verder gaat. Men denkt: Rutte blijft toch gewoon zitten en of de terrassen opengaan, zal ons eigenlijk ook worst wezen. We zijn formeel en officieel nog steeds een democratie en wie zou ons dat etiket willen betwisten? Waarom zouden ze? China niet en Rusland ook niet. Dus wat neuzelen ze nou over macht en tegenmacht?’

‘ Precies. Het gaat alleen over on-macht. Okay, het is een gelopen race. Rutte wint en de democratie verliest. Daar zitten we dan met ons goede gedrag en onze Democratie. Is het geen lachertje?

Goed. Even kort samengevat: Ank Bijleveld (CDA) zit op Defensie en Wouter Koolmees (D66) zit op sociale zaken, dat zijn makkies voor Rutte, die heeft hij beiden onder de pantoffel. Defensie gaat dus (veel) geld krijgen en de Nederlanders die op de een of andere manier van Sociale Zaken afhankelijk zijn, die zijn de sjaak. Koolmees is minstens zo erg als Asscher. Op BiZa zit nu, wie? O ja, Kajsa Ollongren toch nog steeds? Nou ja, daar hoeven we niets over te zeggen, die is van top tot teen met huid en haar van Rutte. Op BuZa zit Kaag – als ze tenminste niet Niger zit. Op Justitie zit Ferd de Grap von Haus zu Haus samen met een prominent lid van Ruttes VVD-goon squad, Sander Dekker. Justitie is een intransparant bastion, een soort Madurodem-Mordor in de polder, een bunker waar nooit een straaltje licht in of uit komt. Zorg dat je nooit met die lui te maken krijgt en mocht dat onverhoopt toch gebeuren: neem onverwijld de cyaankali-pil.
Onderwijs doet niet meer mee, enzovoorts. O ja, Financiën? Dat is toch die CDA’er Wopke. Okay, we wetengenoeg. Laat de rest maar zitten.’

–           Zeg, via Justitie van Ferd de grap, het volgende. Weet jij waar sommigen wèl nieuwsgierig naar zijn geworden, en dat vind ik dan wel weer leuk…… ‘

–           ‘Nou?’

– ‘ Die zijn nieuwsgierig naar de notulen van de ministervergaderingen in de periode rond de moord op Pim Fortuyn op 6 mei 2002. Dat is zo ongeveer twintig jaar terug, onder Wim Kok (PvdA) als premier en met Klaas de Vries (PvdA) als minister van BiZa. De notulen blijven 25 jaar geheim.’

–           ‘ En?’

‘ Nou, wie zou Fortuyn kunnen hebben laten doodschieten? Fortuyn was best een lastig heerschap en vormde wel degelijk en bedreiging voor de zittende machthebbers. Toen was het publiek nog niet zo woke met betrekking tot wat “de politici” allemaal wel niet konden (laten) doen. Waartoe ze in staat geacht konden, of moesten, worden. Dat is nu anders. Door de toeslagenaffaire is het stilzwijgend willen accepteren van hetgeen “Den Haag” zich kan veroorloven in de rek geraakt, dat is gaan kruien.’

–           ‘Ja ja, ik snap het. Er zijn al een tijdje mensen bezig met het schrijven van roman-scenario’s onder andere rond de moord op Fortuyn – in de trant van de faction zoals Thomas Ross (en Michel Houellebecq) dat doen. Dat vormt een goed tegengif tegen nepnieuws van welke kant dan ook, want ook de MSM berichten ons lang niet alles en lang niet altijd onpartijdig. Kijk naar de RIVM-berichten. Dat kan ook haast niet anders als je weet dat de Nederlandse kranten eigendom zijn van twee miljardairs in België.
In dat vrij-scenario-schrijven worden ze steeds vrijer en avontuurlijker. Dat gaat vanzelf, omdat de omstandigheden veranderen. Wat je vroeger voor ondenkbaar of onvoorstelbaar achtte (bijvoorbeeld een tegen het parlement liegende premier) dat blijkt tegenwoordig bijna normaal. Nou, de mentale opstelling waarmee je vandaag de dag het officiële nieuws tot je neemt en verwerkt, verandert vrij snel.’

‘ De boeken van Thomas Ross zijn in dit kader zeer in trek. Vooral De Marionet (over de moord op Fortuyn) en De vrienden van Finocchio ( de zaak Demmink). Ik hoor van mensen die vooral op basis van deze boeken op de moord op Fortuyn doorborduren en dat leidt soms tot verrassende scenario’s.
Maar ook Michel Houellebecq schreef met Onderworpen / Soumission een faction roman, waarin bestaande en levende Franse politici met naam en toenaam worden genoemd en een rol spelen. Dat werd Houellebecq door het Franse establishment niet in dank afgenomen en hij emigreerde voor de zekerheid naar Ierland.’

–           ‘ Wat de toeslagen-fraude-soap betreft beschouw jij de zaak als verloren?’

‘ Ja, daar is geen lol meer aan. De Kamer ligt met alle vier pootje omhoog. Asscher (PvdA) gaat meeregeren en Rutte heeft ze alle drie (CDA, D66 en PvdA) in z’n broekzak. Alle theater en drama die er nog komt, zal nauwelijks iets inhoudelijks dienen, laat staan bijdragen tot verhoging van het democratisch gehalte van onze politiek. Mevrouw Merkel komt straks haar speechje houden en dat zal Rutte een extra boost als “staatsman” geven, net als Merkel dat in Duitsland kan oogsten.’

–           ‘ Dat was  het dan. We kunnen gerust gaan slapen.’

‘ O ja, en er komen nieuwe verdienmodellen bij, geënt op virussen en vaccins. Er zal een bloeiende zwarte handel in valse vaccinatiepaspoorten ontstaan. Totdat er ooit een gangsterbende een lading vaccinflesjes met een verkeerde vloeistof afvult. Misschien zullen er gijzelingen van vaccins gaan plaatsvinden. Wie weet. Misschien zullen sommige regeringen deals sluiten met allerhande partijen om hun bevolkingen als proefkonijnen te laten gebruiken – zonder dat de mensen het weten uiteraard. Dan raken er gegevens zoek en wast iedereen de handen in onschuld. Maar, nu ben ik zelf aan het faction-schrijven geslagen. Laten we eerst maar eens zien hoe deze notulen-soap afloopt.’

 

Hajo de Reijger    tekent Vladimir Putin

‘ Rusland / Het Poetinregime is een megamaffia ter verrijking van alle collaborateurs, observeert Aleksandr Skorobogatov.’  NRC, 28 april 2021 om 15:29

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , ,