RSS

Category Archives: discrimineren

Appie Benali: op de voet gevolgd, op de hielen gezeten, onder de voet gelopen?

 

 

‘ Mijn hemel. Alweer? Of nog steeds? Uiterst curieus allemaal, maar met de “juiste” bril op is het stukje af en toe best geestig. Met name al die voeten die het stukje in de aarde heeft.’

  • O, dat stukje in de VK van vandaag, van Gijs Beukers. Geestig, ja, misschien. Zeker toen X X Ruben Oppenheimers citaat “corrigeerde.”  Oppenheimer wordt in het stukje geciteerd met: “ Van Shlomo Goldstein verwacht je ook niet dat die in een kerk hosties staat uit te delen.“
    Naar aanleiding daarvan zei X X: “Neen, dat is nogal wiedes, want Shlomo Goldstein staat, als het maar effe kan, met karbonaadjes en saucijsjes in de sjoel te venten. Dat brengt vermoedelijk meer op dan hosties uitdelen.”
    Daarom dat Shlomo op grote voet kon leven, vanwege die bijverdiensten.
    Ik vind jouw “voeten in de aarde” trouwens ook best geestig. Daar is niks antisemitisch aan, want die mevrouw heet gewoon Voet. Esther Voet, en ze komt vaak voor in deze tekst, vandaar dat ik nogal-wat-voeten-in-de-aarde-hebben geestig gevonden vind. ‘

‘ Pas op, want daar gaan we al, terwijl ik het echt puur podo-logisch bedoel hoor: Voet, voeten in de aarde en lange tenen (Jeroen Krabbé). Voor je het weet heb je horden lieden op de tenen getrapt en volgens Jeroen Krabbé hebben “wij” (de Joden???? of de familie Krabbé??) lange tenen. Straks gaan ze mij nog op de hielen zitten. Pardon. Ik kap met de voeten. Hoewel die mevrouw De Wit, gewoon vraagt om een wit voetje. Schluss! Nooit geweten dat Krabbé joods was trouwens. Waarschijnlijk ben ik dat morgen al weer vergeten. Waarom houdt Esther Voet in hemelsnaam in 2014 een dossiertje over Benali’s tweets bij? Volgt ze hem dan op de voet?’

  • ‘ Precies. Vergeten. Dat vind ik nou ook zo curieus. Dat Benali enkele jaren (in 2010?) nadat hij de gewraakte tekst zou hebben gedebiteerd (in 2006, in Libanon), nog zou weten dat hij die tekst heeft gebezigd, in benevelde toestand gebezigd nog wel. Was die meneer Harald Doornbos bij die gelegenheid broodnuchter? Had hij op z’n minst geen shell shock? Daar horen echte oorlogscorrespondenten toch mee behept te zijn? Althans volgens Hemmingway, meen ik me te herinneren. Waarom vond Doornbos het nodig om Benali’s tekst uit 2006, jaren later op te rakelen, nadat hij Benali’s stuk in de Guardian had gelezen? Dat komt mij malicieus voor – van meneer Doornbos bedoel ik. Zo’n move begrijp ik dus niet.’

‘ Tja, en Benali is zo naïef om toe te geven dat hij zou hebben gezegd wat Doornbos beweert. Te netjes – te aardig, of te oenig? – om Doornbos glashard met een proces wegens laster & smaad te dreigen? Het is immers Doornbos’ woord tegen dat van Benali, dus of Doornbos maar even grondig, maar dan ook héél grondig zou willen óver-rectificeren alstublieftdankuwel. Dat zou ‘m leren. Zou geen van beiden de trammelant hebben voorzien, die dergelijke teksten meestal plegen te veroorzaken? Vooral gezien de persoon die de tekst gebezigd zou hebben. Tja, als je aangeschoten bent en super-melig dan zeggen sommigen hele melige dingen. Eigenlijk zou je de handelwijze van Doornbos als kinderachtig en flauw moeten kunnen afdoen, ware het niet dat de nasleep zulke onverkwikkelijke afmetingen en (althans voor sommigen) hilarische vormen aanneemt.’

  • ‘ Tja, ik weet niet of je een rondje Benali-bashing nou als hilarisch kunt omschrijven. Het stukje van Beukers misschien nog net wel. Je zou moeten zeggen: streep het tegen elkaar weg. De ratachtige streek van Doornbos cancel je tegen de weinig-doortraptheid van Appie Benali. Wat Doornbos aangaat: ik zou die man nooit (meer) vertrouwen, want hij kan je ieder moment verlinken, erbij lappen, indien …. enzovoorts. Maar, dat is mijn inschatting en standpunt. Juist in het kader van een herdenking als deze, komt “verraad” hier – voor mijn gevoel – in bijna alle vormen, kleuren en smaken in een schril licht te staan en uitgebreid aan de orde. Okay! Dit aspect hebben we al eens uitvoerig uitgediept, dus dat gaan we hier op de site niet herhalen. Laten we niet verder wrijven in de vlek.
    Hier, nog even dit nog, deze passage. Ik citeer: “ Benali spreekt in een interview met Trouw onder meer over het telefoongesprek dat hij op 20 januari met Voet voerde. ‘Ze vertelde mij ook dat het Cidi sinds de Gaza-oorlog in 2014 een dossier over mij bijhoudt’, aldus Benali tegen Trouw.
    Dat klopt niet, weet Voet. Voet heeft in het telefoongesprek, dat ze ongevraagd heeft opgenomen, gezegd dat ze in 2014, dus niet sinds 2014, een dossiertje heeft bijgehouden met daarin een aantal tweets van Benali. “
    Esther Voet neemt ongevraagd op 20 januari 2014 (?) een telefoongesprek met Benali op en legt een dossiertje aan van de tweets die Benali in dat (hele?) jaar pleegt? Waartoe en waarom volgt ze Benali op de voet?’

‘ Goed. Laten we hiermee kappen. Hoewel – ik kan het niet laten – nog een ding over dit intussen bijna Oedipale (Oidipous = gezwollen voet) onderwerp op te merken. Ik citeer over Ruben Oppenheimer: “ ‘Maar we bereiken nu het punt waarop we ook een krans gaan neerleggen voor iedereen die zijn teen heeft verstuikt op missie in Mali’, zegt Ruben Oppenheimer. “

Een voet heeft normaliter vijf tenen, snappez-vous?’

  • ‘Okay, ja leuk, lichtvoetig, maar nu echt schluss over dit onderwerp, met alle voeten en tenen. Ik maak me uit de voeten om de verse knoflook te halen.’

‘ Ach jeetje. Dan zit je toch weer met tenen.’

 

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/hoe-vermeend-antisemitisme-schrijver-abdelkader-benali-tot-ongewenst-spreker-op-4-mei-maakte~b78d68a2/

‘ Opgerakelde foute, in veel ogen antisemitische opmerkingen van schrijver Abdelkader Benali leiden ertoe dat hij zich in januari terugtrekt als spreker van de beladen 4 mei-lezing. Is hij mikpunt van een campagne? Speelt zijn Marokkaanse afkomst een rol? Had zijn excuus het debacle kunnen voorkomen? Een reconstructie. ‘

Gijs Beukers   –  Volkskrant 8 maart 2021, 16:22

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

Toeslagenaffaire. Hoe maak je gewone, normale, honden vals?

 

 

Conceptversie

‘ De groep die niet wordt genoemd in deze column over de Toeslagenaffaire, is de groep Balastingdienstambtenaren. Waarom zouden uitgerekend deze ambtenaren zich “vals en gemeen” hebben gedragen jegens hun slachtoffers? Selecteert het zich vanzelf uit op karaktertrekken of en wie er bij de Belastingdienst-Toeslagen gaan werken? Zijn dat bijna automatisch lieden met een ingeboren vreemdelingenhaat? Geboren misantropen wellicht? Dat kan ik me moeilijk voorstellen. Ik vermoed dat ze vals gemaakt worden door hun bazen, of: door het systeem.’

  • ‘ Door beide, èn door het systeem èn door de bazen/managers. De bazen worden op hun beurt door het systeem beïnvloed. Daarom zijn solide structuren zo belangrijk: die omstandigheden die je kúnt beïnvloeden, moet je ook willen beïnvloeden, want er zijn zo veel omstandigheden die je niet of nauwelijks kunt beïnvloeden. Bij de toenemende globalisatie onttrekken zich steeds meer factoren aan de controle die je als land kunt uitoefenen.
    Je kunt kandidaat-ambtenaren voor de/een Belastingdienst natuurlijk wel degelijk psychologisch testen en eventueel een extra training geven. Dus niet enkel selecteren op technische kennis van de wet- en regelgeving die op hun kennisdomein vigeren, maar ook aandacht hebben voor de doelgroepen waarmee ze beroepshalve te maken krijgen.’

‘ Natuurlijk. Tot die doelgroepen moet je zeker ook de politieke managers rekenen. Die worden die door politieke partijen benoemd op onduidelijke gronden en vage kwalificaties. Dan moet je als ambtenaar een minister of staatssecretaris inwerken die de ballen verstand van de materie heeft. Indien je het als ambtenaar slecht treft met zo’n politieke pipo of bimbo, ben je in feite in de aap gelogeerd. Je hebt ze niet voor het uitkiezen. Ze worden je doodleuk in je maag geplitst. Het zijn passanten, en als de ambtenaren erge pech hebben, zijn het ook nog eens querulanten. Ik bedoel, als je fantaseert dat je met Poetin in sauna hebt gezeten dan zullen de ambtenaren die onder jou werken, het vast niet makkelijk hebben.
Daarnaast moet je je hier afvragen of deze ambtenaren wel het werk deden (controleren op financiële targets en straffend sanctioneren) waartoe ze waren aangesteld en gekwalificeerd zijn.’

  • ‘ Me dunkt dat over dit onderwerp intussen vakliteratuur te over is verschenen. Bijvoorbeeld: hoe maak je dat concentratiekampbewakers de inmates als niet-menselijk gaan beschouwen en behandelen? Zelfs speciaal getrainde SS’ers konden het routinematig doodschieten van weerloze mensen op den duur psychisch niet aan. Daarom bouwden “de Bazen” gaskamers en verbrandingsovens.’

‘ Ik vermoed dat wisselende politieke bazen (ministers en staatssecretarissen) die weinig domeinkennis hadden, maar targets moesten halen, een belangrijke oorzaak zou kunnen zijn. Vage regels (met opzet vaag gehouden) die voortdurend wisselen (onder andere het resultaat van krakkemikkige wetgeving) in combinatie met technocratische bewindslui, is er nog zo een.

Kortom de komende parlementaire enquête belooft mij geen grote verrassingen op te leveren. Het houdt een aantal Kamerleden bezig, het zal hen een financieel extraatje opleveren en het zal wel goed staan op hun politieke CV. Voilà.
Indien krakkemikkig uitgevoerd en opgeleverd, kan zo’n exercitie als een parlementaire enquête alleen maar extra schade opleveren. Over het menselijke aspect maakt men zich in die biotoop echter nooit al te druk, tenzij er symbolische betekenis te scoren valt.’

  • ‘ Onder de laatste kwalificatie valt voor mij hetgeen de columnist noemt: “het onterecht selecteren op nationaliteit.” Het draait om dat woordje onterecht. Onterecht selecteren op nationaliteit kun je al etiketteren als discrimineren en discriminatie en dat smaakt meteen al verdacht en fout, terwijl onderscheid maken (discrimineren) een heel gewone menselijke bezigheid is. De grootste “verrassing” voor mij zou zijn, indien de ambtenaren niet een belangrijk onderdeel van deze enquête zouden uitmaken. Dat zou ik beschouwen als de middelvinger naar ons opsteken en zeggen: we gaan lekker niets leren.’

‘ Tja, die minister Bruno Bruins op GZ, die beschikte hoogstwaarschijnlijk over “te veel empathisch vermogen” en dat brak hem op. Een angstaanjagend inzicht.
Ik citeer de columnist Martin Sommer: “ de Belastingdienst wás meedogenloos. Het neemt niet weg dat onze beroepsgroep [= het journaille] ook een rol had in deze ellende. Ook wat dat betreft, ben ik benieuwd naar die parlementaire enquête.”
Waarom was de Belastingdienst zo meedogenloos? Omdat zij in de nek werd gehijgd door scoringsbeluste politici en op sensatie beluste journalisten? Je kunt van de meest goedige hond een vals kreng maken, als je maar eventjes je best doet. Pavlov heeft daar het een ander over geschreven, en nog een paar (experimenteel) psychologen.’

‘ Misschien wel. Desnoods alleen om te zien welke frames deze journalist hanteert, en die ná de enquête te vergelijken met de situatie en omstandigheden zoals wij die reconstrueren.’

  • ‘ Ik ben ook benieuwd naar de situatie die Frederik bij de Belastingdienst schetst. We moeten zuinig zijn op onze Instituties. Die vormen belangrijke pijlers van een goedwerkende democratie. Zeker de Belastingdienst.’

‘ In ieder geval bijten de journailleurs van zich af, en de politici ook. Die behoren tot de mondige groepen die weten aan welke touwtjes ze moeten trekken en bij wie ze moeten wezen met gebruik maken van welke registers in het vigerende discours. Zelfs de gedupeerden van de Belastingdienst (de slachtoffers) hebben grotendeels hun gram kunnen halen. Zij het vooral met hulp van twee Kamerleden in het bijzonder. De enige groep van wie ik niets heb gehoord, zijn de ambtenaren van de bewuste Belastingdienst.’

  • ‘ “We” zijn geneigd ambtenaren als onzijdige wezens, een soort van wegwerp-robots, te beschouwen, terwijl het natuurlijk mensen van vlees en bloed zijn die de gevolgen van de politieke beunhazerij net zo goed aan den lijve ervaren. Ja, dubbelop zelfs, want ze zien overal om hen heen de pipo’s en halve zolen klooien en klunzen, en nota bene diezelfde jojo’s worden als hun bazen gaparachuteerd. En die lui vallen altijd omhoog, anders krijgen ze wel een riant wachtgeld met aansluitend een mooi pensioen.
    Tegen hun bazen kunnen ambtenaren moeilijk in opstand komen, dus reageren ze hun frustratie af op de “ellendigen” die, door hierheen te komen zonder veel kans op werk, hen immers opzadelen met het onplezierige – niet zelden mensonterende – werk. Dan kun je dit soort onfrisse toestanden krijgen, waar niemand bij is gebaat.
    Bovendien! De scheidslijn tussen deze ambtenaren en hun slachtoffers is vaak een dunne. Want wie weet: heden gij, morgen ik.’

‘ Nou ja: “We”? Vooral de politici die door een partij als baas over een kluitje ambtenaren worden gedumpt. Ik zet de link naar het recente interview met Ayaan H. Ali hierbij. Enkele citaten van rake observaties:

<<  “ Voor mijn boek vroeg ik overheidsinstanties om cijfers. Soms kreeg ik die, maar soms zei men: ‘Wij verzamelen geen gegevens over etnische of religieuze achtergrond.’ Daar is een goede reden voor: de Tweede Wereldoorlog. En er zijn landen die wel een causaal verband zien, maar dat verbergen, dat is mij verteld door hoge ambtenaren die anoniem wilden blijven.
Of ze goochelen met definities van migranten, veranderen termen en zaaien verwarring. Ze spelen spelletjes. Niet met mij, maar met hun eigen bevolking.”

“Door de mislukte integratie zijn in veel Europese landen politieke islamistische organisaties opgekomen, die geen integratie prediken, noch de waarden van de samenleving waar ze deel van uitmaken.”

“ Maar, zegt Hirsi Ali, wat hebben twee decennia islam- en migratiedebat Nederland gebracht? „Hebben jullie ooit noodzakelijk beleid ontwikkeld? Ik vraag het me af. De laatste verkiezingen die ik nauwlettend heb gevolgd, de Kamerverkiezingen van 2017, gingen over de gezondheidszorg en misstanden in verpleeghuizen. Nu gaat het weer over vaccinaties en waarom die zo lang duren.”  >>

O zo. Ons systeem moet op de schop. De premier mag om te beginnen ten hoogste twee keer vier jaar op die plek zitten. Verder moet het systeem dat Maurice de Hond suggereerde worden uitgewerkt en ingevoerd. Anders blijven we dooretteren, en gaan parlementaire enquêtes onderdeel van het verdienmodel van de Haagse Kaastolpers uitmaken. Dat zou pas cynische humor zijn zeg!’

  • ‘ Zet de link naar dat gesprek tussen Scheffer en Veelo, over de aanpak van massa(im-)migratie, hier ook maar weer bij.’

 

 

 

 

 

Tags: , , ,

Vertrouwen, politici en “hun product” politiek

 

 

  ‘ Op initiatief van CDA’er Pieter Omtzigt is de Tweede Kamer voornemens om het Nederlandse bestuursrecht te laten onderzoeken door de Venetië Commissie. Directe aanleiding zou de recente Toeslagen-affaire zijn.
De NRC meldt: “Juristen vinden dat vreemd” en Marc de Werd, senior-raadsheer bij het gerechtshof Amsterdam en hoogleraar Europese rechtspleging aan de Universiteit van Amsterdam, suggereert zelfs framing door de politici.
Ik citeer uit de NRC: << De Toeslagenaffaire is begonnen bij de wetgever, bij de Tweede Kamer en de regering, niet bij de bestuursrechter. „Rechtsbescherming is niet alleen de taak van een rechter, hij vormt een vangnet als de wetgever en het bestuur tekortschieten”, zegt hij. „Met de motie lijken de indieners kort voor de verkiezingen de zaak af te schuiven op de rechter.” >>
Wie is er nou wantrouwender: de Kamerleden of meneer De Werd? Gaat het om gezond wantrouwen, of zit er een luchtje aan? Bij wie?’

  • ‘ Wij waren niet de eersten die meteen voorstelden om van de (bevreemde) juristen na te trekken welke bijbanen, nevenfuncties en (bestuurlijke) schnabbels zij zoal hadden en hebben, want waarom zouden de juristen meteen aan framing van de zijde van de politiek denken? Komen er misschien verdienmodellen in gevaar? ’

‘ Dat zou hel goed kunnen, want niet alleen fiscalisten verdienen bij met adviezen aan “de” politiek. Ik lees verder in het NRC-artikel: << Hoewel De Waele denkt dat een „ferme nationale commissie van deskundigen” heus in staat zou zijn met de vragen van Omtzigt aan de slag te gaan, ziet hij ook voordelen van de internationale ‘route’. Nederland zou op die manier de autoriteit van de Raad van Europa kunnen onderstrepen en het kan verfrissend zijn om buitenstaanders om advies te vragen, zegt hij. „Maar het blijft apart om anderen te laten beoordelen of we de boel in ons eigen land wel op orde hebben.” >>
Zou Marc de Waele zelf zitting willen hebben in die „ferme nationale commissie van deskundigen”? Wat schuift zo’n klus? Het lijken potjandorie wel tandartsen!’

  • ‘ Er wordt nog een jurist genoemd: Pieter van Dijk, die tussen 1990 en 2013 lid van de Raad van State en voormalig lid van de Venetië Commissie was.
    De Waele vindt het een brevet van onvermogen om extern advies te vragen, terwijl Pieter van Dijk “het alleen maar goed [vindt] dat Nederland laat zien dat het de zelfreflectie niet schuwt.”
    Tja, wat te denken? We kunnen niet in de respectieve hoofden en harten van deze juristen koekeloeren, en zullen vooral moeten afgaan op hetgeen zij zeggen – en wat zij op dit terrein zoal hebben verhapstukt. Kunnen daar aanwijzingen omtrent het allooi van hun beweegredenen uit worden gedestilleerd? ’

‘ Mij schiet de naam Paul Frissen te binnen. Ik google en zie o.a.: Aanbevelingen aan dienaren van de staat. Ik neem aan dat de Kamerleden van de hoed en de rand weten. “De” juristen zullen dat toch zeker doen? Het is immers hun vak.
Vanwaar dat citaat van Theodore Dalrymple?’

  • Daar kom ik op via een interview met de psychoanalyticus Paul Verhaege in de Trouw van 30 januari 2021: Gelukkig is de mens die vertrouwt. Verhaege trapt in dit interview een voor mij open deur in als hij zegt: “Ik zou graag benadrukt zien dat vertrouwen óók te maken heeft met de manier waarop de maatschappij georganiseerd is.”
    Dit deed me onder andere aan Dalrymple denken, maar ook aan Richard Sennett met zijn boek: The Corrosion of Character. The Personal Consequences of Work in the New Capitalism. Complementair aan Sennett is een recent boekje van Colin Crouch: Will the gig economy prevail ? / zal de klus-economie het winnen? / ISBN-13: 978-1-5095-3244-5.
    Ik ben ervan overtuigd dat onze maatschappij door de wijze waarop zij is ingericht en georganiseerd, veel en steeds meer pathogenen (ziekmakende elementen) bevat. Het is alsof dit Corona-Covid19 virus een vorm van “afweer” is. In de psychoanalyse bestaat daar een naam voor: conversie. Hierbij worden psychische spanningen omgezet in lichamelijk disfunctioneren. Hou me ten goede, ik graaf nu heel diep uit de collegestof en werkgroepen psychiatrie en gedragsverandering die ik lang geleden tot mij nam – inclusief een leeranalyse die ik onderging. Laat ik zeggen dat ik het begrip conversie(-hysterie) hier metaforisch gebruik.
    Toch curieus om te bedenken dat nota bene een politicus die voor econoom had doorgeleerd (Ruud Lubbers) ooit uitriep dat Nederland ziek was. Lubbers bedoelde ongetwijfeld economisch ziek, dus economisch niet-rendabel en niet-winstgevend, maar toch. Ziek.’

‘ De ellende rond de Toeslagen is geworteld in ziekelijk wantrouwen-tot-en-met, met inbegrip van de conversie (ik gebruik jouw metafoor) van wantrouwen in racisme. Alweer, zo logisch als wat en onmiddellijk samenhangend met het ontbreken van een coherent, consistent, beheersd en overzichtelijk immigratie- en asielbeleid. Lees het na bij onder andere Barbara Misztal (ISBN: 0-7456-1634-8, met name pp. 192 – 207). Met het importeren van exoten, importeer en genereer je vanzelf wantrouwen, omdat de mens van nature geneigd is de vreemdeling (aanvankelijk) te wantrouwen. Dat schijnt heel gewoon te zijn en evolutionair te verklaren, maar dat begin-wantrouwen kan verharden naar geïnstitutionaliseerd wantrouwen, dat naadloos in racisme kan overgaan en verharden (ossificeren). Daarom moet immigratie – zeker de import van dragers van andere culturen – weloverwogen en doordacht gebeuren. Dus niet een miljoen exoten binnen laten stromen onder de kreet Wir schaffen das! en de luitjes dan tussen de bloemkool en de prei loslaten, zonder verder naar hen te talen. Dat is net zo stupide als herhaald Allah-hu-akbar! roepen, je baard laten staan en dan maar geloven dat alles vanzelf wel goed komt.’

  • ‘ Alle neoliberaal “beleid” lijkt erop gericht om wantrouwen te kweken en te verdiepen. Dat ligt in de lijn der verwachtingen, wanneer je wordt ingeprent en krijgt voorgeleefd, om de medemens in de eerste plaats als potentieel verdienmodel te zien. Het gaat om wantrouwen als houding, attitude. Bij de Toeslagen gaat het om wantrouwen van politici jegens de ambtenaren en jegens het publiek en combinaties/permutaties van de respectieve combinaties. Iedereen wantrouwt iedereen. Vandaar dat ik dit voorstel om tenminste het bestuursrecht tegen het licht te houden, positief waardeer. Hoe steekt ons bestuursrecht in elkaar, zitten er tenminste formeel bekeken geen kanjers van juridische kankergezwellen ingebakken? Het is een stap in de goede richting zullen we maar zeggen. Als het feest van Venetië tenminste doorgaat en men niet toch voor autistisch navelstaren opteert.
    Deze pestilentie cureer je namelijk niet met PR-en propaganda-voodoo, niet met spin and sleeze. Helaas zal dat de eerste aanvechting zijn waarnaar “men” geneigd zal zijn te grijpen, zo vrees ik: trek de kist met cosmetica open. Volksverlakkerij, uit macht der gewoonte. Dat zal het wantrouwen enkel bevestigen en groter maken.’

‘ Stel je toch eens voor: xenofobie als nationale grondhouding, en de politici maar koortsachtig klooien en knullig knutselen om de zaken nog maar weer beroerder te maken. Gewoon, omdat ze niet meer in hun mars hebben en het systeem dat we blijven hanteren, ze niet kan uitfilteren als ongeschikt en incompetent voor de job. Da’s voorwaar geen vrolijk vooruitzicht, zo dunkt mij. Hier is geen quick fix voor te vinden. En toch zal dat hoogstwaarschijnlijk toegepast worden.’

  • ‘ De hamvraag. Om in de psychoanalytische metaforiek te blijven: is de patiënt sterk genoeg (ego sterkte) voor een inzichtgevende therapie, of moet (voorlopig althans) worden volstaan met een ondersteunende therapie? Dat wil zeggen: pappen en nathouden. Met het levensgrote risico dat pappen en nathouden de structurele politieke bezigheid wordt. Aan kneuzen en kneuzinnen immers geen gebrek.’

‘ De neerwaartse spiraal dus. Een vraag die mij in dit bestek bezighoudt: wat zou de houdbaarheidsdatum van CDA’er Pieter Omtzigt als actief politicus-volksvertegenwoordiger zijn? Want reken maar dat menigeen in die bizarre biotoop daar onder de Haagse kaasstolp en eromheen, allerminst gelukkig is met Omtzigts oprechte en integere beroepsijver.’

  • ‘ Vooral bij het CDA, onder de partijmanagers, zullen de messen worden gewet. Of ben ik iets te wantrouwig?’

 

 

Noam Chomsky: Neoliberalism Is Destroying Our Democracy • Jun 2, 2017

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,