RSS

Tag Archives: referendum

Een “Vreugdevuur der ijdelheden” op het Haagse stadhuis, met een brandstapel in Scheveningen

 

Bas van der Schot  https://images0.persgroep.net/rcs/VhaNw6HZ-OsFfYIwrxhNVjjCCOo/diocontent/157804116/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

 

‘ Voorwaar, in vele opzichten: een “ Vreugdevuur der ijdelheden,” daar in Den Haag. Indien je het voordelig voor VVD-burgemeester Pauline Krikke framet, zeg je dat zij iedereen zo veel mogelijk vrij liet en laat, in de verwachting dat de mensen hun eigen grenzen en verantwoordelijkheden zouden weten en kennen en daar naar handelen. Dat is des VVD’ers. Toch?’

Willemijn: ‘ Maar, je kunt het ook minder mild voor mw. Krikke stellen en dan vind ik dat ze onaanvaardbare risico’s heeft genomen. Kijk eens naar die beelden van het “vliegvuur” – een regen van niet alleen vonken, maar ook van brandende stukken hout – die huizen en mensen bedreigde!
Terwijl zij wist dat de stapel 15 meter te hoog was en er als klap op de vuurpijl ook nog eens vaten diesel in de brandstapel waren gestopt. Onverantwoordelijk, is hiervoor een te milde kwalificatie. Voeg daarbij dat Nederland een winderig land is en dan kun je niet om de conclusie heen dat de burgemeester of onnozel is, of dat ze bang was voor een volkswoede wanneer ze zou handhaven. Als er ten tijde van het vuur een aflandige wind staat, waait de rotzooi de zee in en is er weinig aan de hand. Waait de wind echter richting land en huizen, dan zijn de mensen die binnen bereik van de gevolgen van zo’n groot vuur liggen, de sjaak. Zo’n risico mag niemand lopen en nemen.’

Semanur: ‘ Ja, en dat knoopt aan bij de affaire De Mos: een zwakke burgemeester die blijkbaar te weinig leiding geeft, provoceert particuliere initiatieven van ondernemende lieden. Als je de ingrediënten bij elkaar optelt, kun je de cartoon van Bas van der Schot maar op een manier interpreteren. Alles is er in getekend.’

Willemijn: ‘Behalve de burgemeester Pauline Krikke dan, maar die wordt ten dele belichaamd in de figuur van het OM (het “gezag”), dat nota bene de brandstapel aansteekt. Ook het parket heeft flink onder vuur gelegen met die (Hoofd-)officieren van Justitie, die rotzooiden en rommelden. Alles grijpt in elkaar en is op elkaar betrokken. Je kunt dit soort dingen niet als afzonderlijk en op zich staand behandelen.’

Semanur: ‘Hier zie je in een cartoon, verschillende modaliteiten van schuld en verantwoordelijkheid bij elkaar getekend. De causale relaties zijn voor mij ook niet onbeperkt poly-interpretabel, maar tamelijk duidelijk.’

Willemijn: ‘ Ik haal politiechef Erik Akerboom hier bij aan, omdat hij met zijn kritiek op het opportunisme (Akerboom eufemiseert met “wispelturig” maar opportunisme is berekenende wispelturigheid, die verantwoordelijkheid moedwillig verwazigt)  van de Haagse politici de spijker op de kop slaat. Akerboom: „Ik zou Nederland een kabinet toewensen dat een uitspraak doet over de financiering van de rechtsstaat over de jaren heen. Het bezuinigen, het ad hoc-beleid – dat kun je met een bedrijf misschien doen, maar met de rechtsstaat niet.”
Je kunt niet een blik agenten opentrekken wanneer je dat als politieke pipo of bimbo zo uitkomt. Net zo min als je een blik docenten kunt opentrekken om het lerarentekort te lenigen. Zo werkt dat niet, omdat het eenvoudig zo niet werken kán. Ervaring en kennis opdoen en onderhouden, vergt nou eenmaal gewoon tijd. Dat is inherent aan deze materie. Het is geen beroepspolitiek, waar naar hartelust kan worden aangerommeld door hobbyisten, zo lang je maar een effectieve electorale marketingtactiek inzet!
Het populistische optreden van de Haagse politieke pipo’s betekent de dood in de pot voor ons allemaal, want het resulteert in flodder pseudobeleid – dat heilloze scoren op de super-super-korte termijn.

Ik kan me voorstellen dat je als diender denkt: alweer onnodige rotzooi, die wij voor de pipo’s en bimbo’s, die enkel om hun eigen belang beducht zijn, moeten opknappen.’

Semanur: ‘ En toch, toch blijft het referendum een besmet begrip! Al die zogenaamde solide opiniemakers met hun “ “ Representatieve “ “ Democratie.  Brrrrrrr …… alsof politici niet mee-veranderen met de tijdgeest.  Brrrrrrrr ………’

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Geslagen hond en visiefobie

 

 

‘ Wanneer je een hond keer op keer slaat, routinematig zonder duidelijke aanleiding, wordt het beest geheid vals,’ zegt Laure, ’wanneer je als politici de kiezers keer op keer voor de gek houdt, fopt en op het verkeerde been zet, idem dito, die kiezers worden vals en gaan naar kuiten happen.
Philippe Gautier, de hoofdpersoon uit de roman van Thierry Baudet, draagt littekens van een jeugdtrauma met zich mee: zijn vader placht hem als kind met de riem af te tuigen. Gautier gaat niet de politiek in, maar compenseert, sublimeert, zijn pijn door Kunst. En hij gebruikt zijn echtgenote Sylvia, hun dochter en zijn minnares Davide, die hij letterlijk verkleint, verkinderlijkt, infantiliseert, door ze diertje te noemen, dus klein dier. Een vrouwelijke driehoek – dubbelzinnig nietwaar? – die hij zowaar in en uit elkaar kan schuiven, zodat ze soms samenvallen. Let wel: ik heb Baudets novelle nog niet gelezen, maar baseer me vooral op de bespreking van Saskia Pieterse uit de Groene Amsterdammer. ’

Semanur: ‘Gaat de novelle Van elk waarheen bevrijd van blitzkikker Baudet volgens jou daarover? Over valsgemaakte kiezers? Maar als kiezer wil je juist graag weten waar jouw volksvertegenwoordigers heengaan, daarom stem je op partij X, A, of Z en niet op een andere partij. Iedere partij prijst immers een ander “waarheen” aan, maar niet heus. Hier dus via Rilke ironie. Heerlijk toch dat je een boek mag en kunt lezen zoals je dat zelf wil – en kunt, natuurlijk! Hetzelfde geldt voor cartoons. De maker kan er nog zo veel mee bedoelen, maar als beschouwer maak ik er zelf wat van. Zodra een cartoon of een boek is gepubliceerd, leidt het een eigen leven.
Zeg, zou de visie-fobie van VVD’er Mark Rutte uit zijn jeugdervaringen zijn te verklaren, op jeugdervaringen zijn te herleiden? Heeft zijn moeder misschien vroeger zijn dag, week, jaar altijd helemaal uitgestippeld, heeft ma zoon haar visie opgelegd en protesteert Rutte als vijftigjarige daar nog steeds tegen? Is Rutte bezig zijn moeder te behagen, rebelleert hij tegen haar, of wil hij zijn “afwezige vader” plezieren, misschien vervangen bij zijn moeder? Of een combinatie van alles? Ruttes beruchte woedeaanvallen, waar zijn die op terug te voeren? Jeugdtrauma’s die verharden, transformeren, vergroeien, tot neurosen, kunnen verhipte hinderlijk zijn. Gelukkig voor hem leeft Rutte in een tijdperk van de hyper-theatrale politiek en kan hij zijn ei daarin kwijt. Ziezo, dat was amateur-psychoanalyse in kort bestek.

O ja, die narcistische cirkel van Sarah Kofman waarover Pieterse het heeft? Hoe zie je dat in deze context?’

Laure: ‘ Ik laat het narcisme nu in de coulissen en breng de cirkel en de driehoek – een vierkant, met Philippe erbij – in verband met een Pavlov-experiment met honden: hoe maak je honden kierewiet. Wat deed Pavlov, hij confronteerde een hond afwisselend met een vierkant, dus rechte hoeken, en een cirkel, geen hoeken. Bij de cirkel kreeg de hond een stuk vlees en bij het vierkant een stroomstoot. De hond ging na een tijdje ook zonder vlees kwijlen bij het zien van de cirkel en janken bij het vierkant, ook als hij geen stroomstoot kreeg. De hond was geconditioneerd.

Toen maakte Pavlov de cirkel steeds vierkanter en het vierkant steeds ronder. Je kunt vast al raden wat er met de hond gebeurde: die wist op een bepaald moment niet meer wat zij kon verwachten, want cirkel en vierkant gingen immers steeds meer op elkaar lijken. De hond werd dus compleet gestoord.’

‘ Aha, ik denk dat ik ‘m snap,’ zegt Semanur, ’ de kiezer van nu weet niet meer wat zij eigenlijk kiest, want alle politieke merken lijken op elkaar. Ze worden via marketing technieken gedifferentieerd om zogenaamd diverse segmenten van de kiezersmarkt te bedienen en stemmen te scoren, maar in feite is het een grote nep. Er valt niet meer te onderscheiden, te discrimineren, tussen cirkels, ovalen, rechthoeken, driehoeken, vierkanten. De burger wordt voortdurend op het verkeerde been gezet door sleeze and spin en dus raakt de gedesoriënteerde burger op drift, wordt psychisch uit balans gebracht.

Op zo’n manier een boek lezen is veel leuker dan op de conventionele manieren. Zeker wanneer zo’n boek door een politicus als Thierry Baudet is afgescheiden. Baudet gebruikt trouwens het klassieke recept: geef de protagonist een akelige jeugd mee, waaruit de lezer zijn gedrag als volwassene kan verklaren. De tekening van Joep Bertrams is spot on: achteruitkijkspiegels. Leer van het verleden en zie vooral je eigen rugzakje onder ogen. Dus niks reactionaire politiek.
Ach, vergelijk het met Henri Osewoudt uit Hermans’ Donkere kamer van Damocles. Henri heeft een zeer getroubleerde jeugd gehad, inclusief een bijna-incesteuze relatie met zijn nicht, Hermans voorziet hem van een afstotend uiterlijk. Henri Osewoudt weet eigenlijk niet wie hij is. Hermans zet de lezer voortdurend op het verkeerde been met persoonsverwisselingen en spiegels. De lezer raakt met het personage het spoor bijster. Aan het einde weet je zelfs niet of het wel echt Osewoudt is die doodgeschoten wordt.’

Laure: ‘ Deze Baudet speelt op veel verschillende registers: hij speelt schaak, maakt muziek, schrijft romans, doet aan hedendaagse politiek en staat zelfingenomen nomenklatoeristen het jak uit te vegen. Een veelzijdig mens met een multipele persoonlijkheid? Dat is voor de gemiddelde Haagse plucheklever nauwelijks te volgen. Die sluiten zich aaneen en gaan keffen en janken. Voor de media geldt hetzelfde. Die moeten hele andere invalshoeken en frames uit de kast halen, dus ze moeten echt aan het werk, en dat vinden ze lang niet altijd leuk. Routine-duidingen volgens routine-frames en -modellen zijn natuurlijk veel gemakkelijker.

Ik denk er heel hard over om straks op meneer D.J. Eppink van het FvD te stemmen voor de Europese verkiezingen, omdat ik vóór Europa ben, maar tégen deze vorm van EU en ik wil het instituut van referendum terug, want de representatieve democratie werd gemaakt voor een heel ander soort politicus dan nu op het pluche fladdert en klautert. Deze types moet je niet eens per vier jaar legitimeren zonder ze tussenrapporten te kunnen geven. Dat geldt op ieder niveau: landelijk, maar ook bij de gemeenteraden. De kiezer moet worden getraind in, vertrouwd gemaakt met en opgevoed in het hanteren van referenda, net als met de Zwitsers is gebeurd. Dus niet weer plompverloren een referendum in de plas pleuren, de boel de soep in zien draaien en dan zeggen: zie je wel, het voldoet niet.
Kijk naar Amerika. Het is maar de vraag of de Amerikaanse instituties tegen het vandalisme van een Trump bestand zullen blijken. Die instituties werden voor heel andere en inmiddels achterhaalde types politici in elkaar gestoken. Zullen ze vandal-proof blijken?’

Semanur: ‘ Van de recensies die ik van Baudets novelle heb gelezen, vind ik die van Pieterse en Thomas de Veen (de flaneur en de fallische bakkunst) de meest interessante. Misschien heb ik enkele recensies gemist hoor, maar deze twee heb ik met aandacht gelezen. Vooral die van Saskia Pieterse. Thomas de Veen maakt zich er iets te makkelijk vanaf vind ik.

Misschien ga ik de novelle lezen en kunnen we hem parallel aan Hermans’ Damocles en Vestdijks Anton Wachter ontleden? Hoewel Anton Wachter natuurlijk wel een hele kluif is, maar we kunnen Mohammad vragen om het deel voor deel voor ons verklarend samen te vatten en dan een of twee delen zelf lezen?

In ieder geval ga ik op de FvD stemmen, straks bij Europa en over twee jaar bij de Kamerverkiezingen, want deze routinematige sloop van onze maatschappij door neoliberale nitwits en half-wits moet hoe dan ook gestopt worden.’

Laure: ‘ O ja. Bijna vergeten. Natuurlijk Paul Scheffer hè. Nu weer, met dat laatste stuk van hem in de NRC. Scheffer is voor ons zo vanzelfsprekend, redelijk en logisch normaal in zijn diagnose en receptuur dat hij voor mij intussen vanzelfsprekend is. Daardoor wordt hij door de politieke nomenklatoera en de horige media schromelijk veronachtzaamd. Helaas voor ons.

Wij stemmen voorlopig dus FvD.’

 

 

 

Franz Schubert – Who is Silvia ? – The King’s Singers

Schubert – An Sylvia – Fischer-Dieskau / Moore 1957

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Op kloven kluiven

 

‘ Ho, wacht even, het ging toch over referendum-, orgasme- en klimaatkloven? ‘

–  ‘ Ja nou? Het hangt helemaal van je frame af hoor.’

‘ Je bedoelt toch, net als ik, die kloven die in de Trouw van vandaag aan bod komen? ‘

–  ‘ Jazeker. Ik vind de orgasmekloof van Ephimenco het smakelijkste, al was het alleen maar vanwege de afmetingen van zijn clitoris. De kittelaar van Sylvain E. dient als stok om de man mee te slaan. Assjeblieft, wat zeg je me daarvan? Knots-te-gek, zo’n giga-klit. Monsterlijk. Je zult er maar mee behept zijn. Gehandicapped.’

‘ Hmm, juist, die stok zou ik maar achter de deur laten. Misschien heel af en toe de hond mee slaan, zachtjes, zeker als ‘ie slaapt, maar voor de rest lekker met rust laten. Niet te behappen. Misschien zit clitorisverkleining in het zorgpakket. Let wel: ik bedoel niet clitoridectomie. Dat is weer het andere uiterste. Neen, gewoon, een huiselijke clitoris, een knusse kittelaar met een gestandaardiseerde aaibaarheidsfactor. Een tikkeltje hoofdig mischien, anders wordt het gauw een dooie boel. De klimaatkloof vind ik onzin. Dat is een issue voor derderangs beroepspolitici, die lijmen er spijbelende scholieren mee. En die referendumkloof, hoe kom je daaraan?’

–  ’ Hm, een kloof met een kittelaar. Beeldend. Wat wil je, hij is Frans hè. Maarre, de referendumkloof is van de bestuurskundige Hans de Bruijn. Zij column in Trouw heet: Kloof. Volgens meneer De Bruijn veroorzaken referenda kloven, terwijl ze zijn bedoeld als bruggen. Referenda zijn bedoeld om kloven te overbruggen, maar werken averechts, beweert meneer De Bruijn.’

‘ Zeg, nou ga je toch niet op meneer De Bruijn vitten hè? Heeft hij niet een beetje gelijk? Met Brexit bijvoorbeeld?’

–  ‘ Jawel, jawel, maar die De Bruijn is zo provinciaals. Bijvoorbeeld in Zwitserland, het thuisland van de referenda, wonen de mensen massaal in kloven. Zwitserland is bijna totaal berg, dus de meeste Zwitsers wonen tussen de bergen in. Okay, dat noemen ze dalen, maar het zijn natuurlijk brede kloven.’

‘ Hmm, je bedoelt dat referenda in Zwitserland geen kloven meer veroorzaken kunnen, omdat de meeste Zwitsers al in kloven wonen. In Nederland zijn geen bergen, maar wel veel rivieren, brede rivieren, die traag door oneindig laagland gaan. Dus veel bruggen, in soorten en maten: ophaalbruggen, draaibruggen, swingbruggen ….. nog meer? Kom maar over de brug met je bruggen. Nu terzake. Referenda?’

–  ‘ De Bruijn heeft niet helemaal ongelijk, maar hij vergeet dat een bevolking tot het gebruiken, hanteren, van referenda, moet worden opgeleid. Daar moeten mensen in worden getrained. Waneer je één keer per tig jaren een zogenaamd referendum bedisseld, gaat het geheid mis. Dat is per definitie een brug te ver. En dan komt zo’n mevrouw K3 Ollongren met een grote spuit en blaast het referendum uit. Omdat het niet aan “de verwachtingen voldoet.”  Hoe komt zo’n D66-mevrouw aan zo’n uniek-originele dooddoener hè. Daar moet je toch echt D66 voor zijn.’

‘ Nou ja, wij slikken het massaal mak. Maar meneer de Bruijn heeft het over digitale referenda, dus aan/uit, Ja/Nee, zonder tussensmaken. De Zwitsers gebruiken referenda vooral voor analoge doeleinden, waarbij een ietsje meer of minder ook kan.

–  ‘ De Zwitser zoekt als vaardige referendummer, gedoseerd de nuance.’

‘ Precies. Mede omdat de “dreiging van het referendum” de Zwitserse politici als een zwaard van Damocles boven de fontanel hangt. Frank Hendriks e.a. (2017:115): “ Zwitserse bestuurders lopen op hun tenen omdat ze weten dat ze anders tegen een volksinitiatief of volksveto kunnen aanlopen. Met interventie- en correctiemogelijkheden op zak houden de burgers de besluitvorming in alle mogelijke dossiers scherp – ook als die mogelijkheden uiteindelijk op zak blijven; als het bestuur bewijst dat interventie of correctie niet nodig is.”

De Zwitsers nopen hun politici voortdurend voeling te houden met de kiezer. Eigenlijk zou dat vanzelfsprekend moeten zijn voor volksvertegenwoordigers, maar ook Zwitserse politici zijn net gewone mensen en het referendum fungeert als stok achter de deur. Het kietelt de politici aan hun erogene zones en port het verantwoordelijkheidsgevoel, het houdt hen alert op hun volksvertegenwoordigende verantwoordelijkheden.’

–  ‘ En het orgasme? Komt dat er nog aan te pas?’

‘ Mwah, meer een permanente milde katharsis misschien, een soort vanzelfsprekend van “Feest van de Democratie.” Sijpelend, maar gestaag. De crux is het kunnen uitdelen van tussenrapporten in de vorm van een referendum-uitslag. Dan zou zo’n tragikomedie als bijvoorbeeld de verzakking van Groningen hoogstwaarschijnlijk voorkomen kunnen zijn geworden.’

–  ‘ In Nederland hebben we in plaats van referenda, Parlementaire Enquêtes. Dat zijn putten die worden gedempt nadat er kalveren in zijn verdronken. Een soort fop-en-verlak-referenda-achteraf. En dat dempen gebeurt dan nog halfhartig op de koop toe.’

‘ Zwitserland, dat is natuurlijk een achterlijke negorij. Daar schijnen ze nog elites te hebben, zoals er ooit in Nederland zuilen waren, ver vóór de Verlichting door de EURO, de Renaissance van de EU en de emancipatoire invoering van de Vrije Neoliberale Marktwerking.
Frank Hendriks (pagina 114, 115): “Juist omdat de macht over veel handen is verdeeld, en de directe democratie ook haar partij meeblaast, zoeken de de politieke elites elkaar op en houden ze elkaar vast. Referendumdruk en elitesamenwerking zijn in Zwitserland wederzijds versterkend.”
Tja, het lijkt me vrij aannemelijk en tamelijk logisch, maar het vergt wel politieke inspanning door kwaliteitspolitici van goede wil en te goeder trouw zijnde, om onze democratie echt en eerlijk toekomstbestendig te maken.’

–  ‘ Amen. Een zware kluif, waar de Haagse kaasstolpers vorstelijk voor worden betaald, zou je zo zeggen. Me dunkt dat de cartoon van Jos Collignon op de VK site van gisteren, boekdelen spreekt: praatjes voor de vaak en beschimmelde lulkoek. Ja, die gooi ik er in  als tegenhanger van de clitoris.’

‘ Schoothondjes en vuilnisbakkenrashonden kluiven op heel andere kluifjes.’

–  ‘ Ik vermoed dat ze hun vette kluiven in Zwitserse kluizen hebben weggeborgen en op cijferrekingen geparkeerd. Bewijzen kun je dat natuurlijk niet. Maar Zwitserland geniet natuurlijk niet gratis een status aparte.’

‘ Geen kunst om dan uitbundig te jodelen op de Alpenweitjes.’

 

Frank Hendriks e.a. (2017): Democratische zegen of vloek  /  isbn: 978 94 6298 705 0  / NUR 754

Interview met Frank Hendriks op NPO Politiek over het referendum – Democratische zegen of vloek?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,