RSS

Vertekend zelfbeeld ?

30 dec

‘ Het was even aarzelen tussen deze twee NRC-koppen: Verloedering holt democratie en samenwerking uit en Dat Mark Rutte al die jaren de onbetwiste minister-president bleef, is „het raadsel van deze tijd, maar ze zijn beide even dringend aan de orde.
Met de eerste ben ik het roerend eens, zij het dat ik het (ook) op Nederland van toepassing acht – dus niet alleen (en gelukkig, niet bij ons) op Amerika.
De tweede hangt daar mee samen. Alleen: wij kiezen meneer Rutte niet, maar velen van ons stemmen blijkbaar op de kongsi die Rutte als belangenbehartiger naar voren schuift. Wij stemmen dus in groten getale op Shell, Unilever en Brussel/Merkel. Dat is grotesk, vreemd en uiterst bizar, maar het verleent de eerste kop heel veel geloofwaardigheid: de verloedering in en van Nederland is na tien jaar Rutte-en-de-VVD aan de knoppen in Den Haag, onmiskenbaar en dringt zich steeds prangender aan ons op.’

–  ‘ Dat causale verband is vele stemmers volgens jou dus blijkbaar ontgaan. Wie zou zichzelf in multinationale predators als Shell en Unilever willen herkennen, als ze in spiegel kijkt? Dan verzin je in gedachten toch liever een vertekend zelfbeeld? Vergeet een wezenlijk en zeer belangrijk ding niet: Rutte en zijn VVD komen steeds boven drijven bij gebrek aan geloofwaardige, betrouwbare en solide alternatieven. Op welke partij, op wie, zouden jij en ik nu kunnen stemmen. Ja, hooguit op individuen, zoals een Pieter Omtzigt, maar stem je op Omtzigt dan krijg je de hele naargeestige CDA-stoet erbij, inclusief zulke druiloren als Wopke Hoekstra en Hugo de Jonge. Dus wat moet je? Behalve, natuurlijk: niet gaan stemmen.
Er zouden veel meer mensen naar een programma als Café Weltschmerz moeten kijken, want daar worden lacunes die de mainstream media laten vallen, vaak erg goed opgevuld.
Okay, jij hebt het gesprek tussen Frank Ankersmit en Geerten Waling bekeken – dat was mij trouwens helaas ontgaan – en je wilt de link naar die video op de site. Terecht. Ik hoop dat Weltschmerz een vervolg op dit gesprek met prof. Ankersmit in de pijplijn heeft en dan liefst in combinatie met de thema’s die ook bij Maurice de Hond en Syp Wynia aan de orde kwamen.’

‘ Dat met het spiegelbeeld, noemt Ankersmit meen ik: het principe van mimetische representatie (zie o.a. Auerbach); men stemt op kandidaten die – naar men denkt – op jezelf lijken. Verder de synechdoche en de tautologie. Veel te geleerd natuurlijk, maar voor het denken-over bijna onmisbaar. Goed, goed, zulke tweegesprekken. Met op dit thema in alle gevallen Geerten Waling als gespreksleider, want zo’n gesprek staat of valt met de kwaliteit van de interviewer-gespreksleider. ‘

–  ‘ Graag ja. Waling zou in dit geval en voor zover ik kan overzien, de beste keuze zijn. Waling is in ieder geval historisch behoorlijk onderlegd en dat compenseert zijn matige kennis over kunst- en literatuurtheorie ruimschoots. Waling beschikt naar mijn smaak over een voldoende algemene ontwikkeling om de ideeën van Ankersmit tot hun recht te laten komen.’

‘ Jij hebt gelijk. Misschien zou de expliciete inbreng van theorieën uit de (schilderkunst-)Kunst en Literatuurwetenschap zelfs versluierend en afleidend werken in zo’n gesprek. We zijn tenslotte niet allemaal Johan Huizinga’s. Gezien ons huidige onderwijs is dat inmiddels absoluut illusionair. Ankersmit laat die theorieën veelal impliciet. De man heeft geen exhibitionistische neigingen. Jammer en vreemd dat het hoofdwerk van Ankersmit zo moeilijk te krijgen is.’

–  ‘ Dat bedoel ik. De rode draad bij zowel Ankersmit als De Hond als Wynia is voor mij het (dis-)functioneren van ons huidige politieke bestel, dat nominaal nog steeds berust op een vorm van representatieve democratie. In hoeverre is dat intussen make-belief, marketing en imago-management en in hoeverre werkt het nog authentiek legitimerend. Hierover zou zeker als opmaat naar de volgende verkiezingen, regelmatig gesproken moeten worden. Herhaling is hier belangrijk. Deze drie personen (Ankersmit, Wynia en De Hond) leveren met hun ideeën wat mij betreft een paar solide bouwstenen aan waarop degelijk kan worden voortgeborduurd.’

‘ Misschien dat de directie van Café Weltschmerz dat kan bekokstoven. Echter: alles valt of staat met de kwaliteit van de interviewer-gesprekspartner. Ze werken bij Weltschmerz met onbezoldigde vrijwilligers. Dat kan zowel keuze-beperkend als -verruimend werken. In ieder geval hoeven ze bij Weltschmerz niet geforceerd en koste wat kost een entertainment-component in te brengen. Zoals ze dat in die biotoop plegen te zeggen: “Het moet leuke televisie opleveren.”  Brrrrrr ….. De onderwerpen en thema’s zijn spannend en opwindend genoeg. Daar is enkel een kundige en vaardige facilitator bij nodig. Ik zou bijna zeggen: een soort Socratische vroedvrouw met ruime ervaring en liefst een track record aan geslaagde bevallingen.’

–  ‘ Dat is het grote voordeel van een formule als Café Weltschmerz: het mogen bijdragen aan een kwalitatief hoogstaande aflevering levert een intrinsieke, intellectuele, bevrediging op, waar geen financiële vergoeding tegen op kan.’

Mogen, is in deze context wat mij betreft synoniem met kunnen. Niet iedereen die zich aanbiedt als interviewer of interviewee (geïnterviewde) hoeft per se – omdat zij of hij “gratis” werkt – te worden ingezet. Personen met een te veel aan kippendrift en geldingsdrang en een te schamele domeinkennis, zelfs liever niet. Zelfs al zouden ze hoofdsponsor van Café Weltschmerz zijn! Het gaat erom de ideeën van de gast, de geïnterviewde, zo volledig mogelijk over het voetlicht te brengen.’

–  ‘ Er zijn personen genoeg die dat volgens mij uitstekend zouden kunnen, behalve een Geerten Waling die we in actie zagen met Frank Ankersmit. Ik denk aan bijvoorbeeld Paul Scheffer, maar ook Coen de Jong, die zo’n goed team met Syp Wynia vormt. Waarom zou de organistaie van Café Weltschmerz niet meer bronnen aanboren? Men lijkt uitgerekend de mensen te vergeten die geen grote waffel en scherpe ellebogen hebben, maar die er wel hele goede ideëen op na houden. Bijvoorbeeld Paul Kalma, Margot Trappenburg of Ruud Koole, ik noem maar wat.’

‘ Wat als Weltschmerz een gespreksronde op touw zette rond deze drie gesprekken met Ankersmit, De Hond en Wynia? Laat de drie heren elkaars gesprekken zien en stel voor over de centrale thema’s een of meerdere vervolggesprekken te houden. Houd vooraf enkele gesprekken en laat de heren met elkaar praten. Het geheel, goed gemodereerd en gestroomlijnd, met terzake kundige moderators die de gesprekspartner tot zijn volle recht kunnen doen komen.’

–  ‘ Met als centraal thema de representatieve democratie in zijn huidge vorm. Dat lijkt me een prima uitgangspunt. Alle drie zijn het erover eens dat ons politieke stelsel is geënt op een achterhaald mensbeeld, een anachronistische opvatting over hoe de (Westerse) mens van nu zou acteren. Ankersmit heeft het over een noodzakelijke nieuwe ideologie als bindmiddel, De Hond signaleert – zonder theoretische toeters en bellen – divergentie tussen een achterhaald politiek systeem en kiezers van nu, en Syp Wynia draagt (recente) praktijkvoorbeelden aan waaruit blijkt dat gerepresenteerden (kiezers) nauwelijks nog staat kunnen maken op beloften en toezeggingen van degenen die beweren hen te vertegenwoordigen en hun belangen te behartigen. Resultaat is marketing en massamisleiding, met als opvallendste gevolg: spontane demonstraties op het Malieveld, die als “illegitiem” en “verstorend” worden afgedaan, zonder dat oorzaken en mogelijke remedies worden onderzocht.’

‘ Kortom: we sukkelen gewoon verder.’

 

 

Over de representatievormen in de politiek; Geerten Waling en Frank Ankersmit  •  Café Weltschmerz –  Dec 19, 2016

‘ Frank Ankersmit  promoveerde in 1982 op het proefschrift Narrative logic: a semantic analysis of the historian’s language, een geschiedfilosofische studie over het narratieve element in de geschiedschrijving. In 1986 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.

Ankersmit is sinds 1992 hoogleraar intellectuele en theoretische geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij schreef veertien boeken en daarnaast ca. honderdvijftig wetenschappelijke artikelen. Met zijn boek over de historische ervaring won hij de Socrates-wisselbeker 2008. In april 2008 gaf hij zijn laatste hoorcolleges aan de Rijksuniversiteit Groningen. ‘

 

“Je moet radicaal anders een kabinet maken”: Pim van Galen en Maurice de Hond  • Café  Weltschmerz  Dec 15, 2019

‘ In zijn laatste peilingen ziet Maurice de Hond de versnippering alleen maar toenemen. De drie grootste partijen hebben elk maar 19 zetels. Met 6, 7 partijen in 2021 een regering vormen lukt volgens De Hond niet meer. Hij pleit voor radicaal andere aanpak, waarbij het volk via referenda het laatste woord heeft. ‘

 

Mark Rutte: 3 kabinetten is genoeg; Syp Wynia en Pim van Galen •  Café Weltschmerz  –   Dec 19, 2019

Syp Wynia – politiek commentator – zegt in een eindejaarsgesprek met Pim van Galen dat premiers in Nederland na acht jaar moeten opstappen.
Volgens Wynia is Rutte het contact met de burger verloren : “Zijn kabinet dient niet het algemeen belang, maar deelbelangen van polderlobby’s die het contact met hun achterban zijn verloren”.
Omdat Rutte met vrijwel alle partijen regeert spreekt Winia van een “eenpartijstelsel-staat”.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on december 30, 2019 in Uncategorized

 

Comments are closed.